Ένα πολύ βαθύ τεστ για όλη την ΑΕΚ σε πλήρη εξέλιξη…

«Αν δεν βλέπεις τον εαυτό σου σαν πετυχημένο, δεν μπορείς να αποδώσεις σαν πετυχημένος» (Zig Ziglar)

 

Τελικά, ποια είναι η μεγαλύτερη «ευθύνη» της φετινής ποδοσφαιρικής ΑΕΚ; Πως έμεινε, μόλις εφτά αγωνιστικές πριν την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος, 18 βαθμούς πίσω από τον πρωτοπόρο ΠΑΟΚ (ούσα προς το παρόν τέταρτη…); Πως δεν έπεισε ούτε τον ίδιο της τον κόσμο για την αγωνιστική στιβαρότητά της; Πως συσσώρευσε μέσα στο πέρασμα του χρόνου εύρος λαθών, δυσπραγιών και ανακολουθιών σε μία σειρά (βασικών) υποχρεώσεων της; Η μεγαλύτερη ευθύνη της ΑΕΚ είναι το (συνεπαγόμενο) αποτέλεσμα όλων αυτών. Πως Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΧΑΣΕ ΤΗΝ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΤΟΥ…

 

Πως δεν ξέρει σχεδόν κανένας στον επόμενο αγώνα τι είδους ΑΕΚ θα εμφανιστεί στο γρασίδι, ούτε ακόμα και αν ρίξει τα χαρτιά η καλύτερη χαρτορίχτρα της πιάτσας, που λέει ο λόγος… Πως αρκετοί θεωρούν πως δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα η ομάδα του Μανόλο Χιμένεθ απέναντι στον ΠΑΟΚ, είτε σε διπλούς ημιτελικούς, είτε σε έναν «μία και έξω»  τελικό. Πως γενικά, φέτος, η ενασχόληση με την ποδοσφαιρική ομάδα είναι σε μεγάλο ποσοστό αιτία προβληματισμού και πολλών ερωτημάτων που η απάντησή τους δεν είναι ΟΥΤΕ αποδοτική, ΟΥΤΕ και τόσο απτή…

 

Όταν η ομάδα σου έχει σταθερότητα, ακόμα κι αν δεν πιάνει τόσο υψηλά επίπεδα απόδοσης, σου δίνει την ευχέρεια να πιστέψεις σε αυτήν. Να ξέρεις πάνω κάτω τι να περιμένεις. Άρα να προκαθορίσεις στο πού αποσκοπείς στην πραγματικότητα, και να την κρίνεις με γνώμονα αυτό το ρεαλιστικό ταβάνι. Η φετινή ΑΕΚ πότε είναι του 7 και του 7.5 (το 8 δεν της το χαρίζω εύκολα…), και πότε του 5 και του 6… Με τη δεύτερη συνθήκη να έχει πυκνότατες παρουσίες, ΤΟΣΕΣ ΠΟΥ ΔΥΣΚΟΛΕΥΕΙ ΠΟΛΥ ΤΟΝ ΑΕΚΤΖΗ ΣΤΟ ΝΑ ΒΡΕΙ ΕΝΑ ΣΗΜΕΙΟ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑΣ.

 

Έτσι, δεν επιτυγχάνεται το ζητούμενο του σταθερού προφίλ. Αυτού που θα επιτρέψει τις όποιες συγκεκριμένες προσδοκίες στο υπόλοιπο της σεζόν. Ο κόσμος κάποιες φορές (βλ. -για παράδειγμα- τους αγώνες με Πανιώνιο και Άρη στο ΟΑΚΑ, με ΟΦΗ στην Κρήτη, με ΠΑΣ Γιάννενα εκτός έδρας, με Ατρόμητο στον επαναληπτικό του Κυπέλλου) χαίρεται. Γιατί βλέπει κάτι καλό, που είναι συμβατό με αυτό που φαντάζεται πως μπορεί να πράξει η ομάδα. Τότε η ελπίδα ξαναζωντανεύει, τους παίκτες και τον προπονητή (ακόμα και τη διοίκηση του Δημήτρη Μελισσανίδη) τους βλέπουνε όλοι με ΑΛΛΟ ΜΑΤΙ…

 

Μετά έρχονται εμφανίσεις όπως αυτή με τον Άρη στο «Κλεάνθης Βικελίδης» και αρχίζουν άλλες συζητήσεις. Και σε κλίμα που να αναδύει πληγές…  Ποιος να μίλαγε από το Σάββατο το βράδυ για την προοπτική της κατάκτησης ενός τίτλου, του Κυπέλλου, και να μην τον κοίταγαν πολλοί ΑΕΚτζήδες στην καλύτερη των περιπτώσεών με ένα απλανές (ενδεχομένως και ολίγο τι μελαγχολικό…) βλέμμα; Αυτή είναι η καθημερινότητα του Ενωσίτη εδώ και καιρό και αν δεν το αποδεχτεί εγκαίρως, θα «αρρωστήσει»… Η ευθύνη, πάντως, δεν είναι δική του σε καμία περίπτωση… Δεν μπορείς να κατηγορείς αυτόν που θέλει το καλύτερο, ή -τέλος πάντων- ΤΗΝ ΑΠΟΦΥΓΗ των όποιων ΧΕΙΡΟΤΕΡΩΝ…

 

Στο σημείο αυτό θα θέσω μία συγκεκριμένη παράμετρο. Που οι προεκτάσεις της θα φανούν στο άμεσο μέλλον, γιατί η πορεία της ΑΕΚ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΤΕΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΦΕΤΙΝΗΣ ΣΕΖΟΝ. Μία τόσο αντιφατική έως προβληματική σεζόν όσο αυτή που διανύουμε εδώ και μήνες είναι μία πολύ καλή ευκαιρία για το σύνολο του ΑΕΚόκοσμου. Στο να καθορίσει για τα καλά τι θέλει ως πρώτιστο από την ομάδα του. Και στο γενικό-ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ πλαίσιο και στο ειδικό-«ΕΤΗΣΙΟ».

 

Μπορεί να θέλει ο Ενωσίτης συνεχόμενους τίτλους πρωταθλήματος; Όταν πιστεύει στην ομάδα όπως και πριν την αναμέτρηση με τον Παναθηναϊκό στον πρώτο γύρο, αυτό δεν είναι λάθος. Όταν αποδεικνύεται πως η ΑΕΚ υστερεί σε βασικούς τομείς-προϋποθέσεις για τη διατήρηση των εγχώριων σκήπτρων, όχι.  Υπάρχει η ικανότητα να γίνεται κατανοητό, άραγε, το πόσο σημαντικό είναι πως προχωράει το γήπεδο στη Νέα Φιλαδέλφεια, πως απέκτησε η ΠΑΕ σύγχρονα γραφεία, πως το ταμείο είναι γεμάτο, κλπ; Ή όλα αυτά λόγω των αγωνιστικών προβλημάτων αφήνονται στην άκρη, με αποτέλεσμα να υποβαθμίζεται η τεράστια σημασία τους; Θέλει ο κόσμος  να προχωράει η ομάδα σε πωλήσεις παικτών; Αν αυτοί αντικαθίστανται, ναι. Αν όχι, όχι. Γιατί αυτό σημαίνει ΟΠΙΣΘΟΧΩΡΗΣΗ-ΟΠΙΣΘΟΔΡΟΜΗΣΗ.

 

Αν τα λεφτά που εισπράττει η ομάδα από διάφορες πηγές αξιοποιούνται ΚΑΙ για την ενίσχυση του αγωνιστικού βεληνεκούς, με καλά υπολογισμένο και συνετό τρόπο, πάλι όλα οκ. Αν όχι, το αγωνιστικό πρόβλημα παίρνει άλλες διαστάσεις στο μαζικό υποσυνείδητο των Ενωσιτών. Και η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΕΥΘΥΝΩΝ λαμβάνει ΑΛΛΗ ΧΡΟΙΑ… Κρίνονται οι παίκτες που φοράνε σε ενεστωτικό χρόνο την ΚΙΤΡΙΝΟΜΑΥΡΗ ΦΑΝΕΛΑ όταν μέσα στο πλαίσιο ενός λειτουργικού συνόλου και έχοντας ΕΥΔΙΑΚΡΙΤΕΣ ΣΩΜΑΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ (προϊόν συντονισμένης δουλειάς του αρμόδιου επιτελείου στον κατάλληλο χρόνο) κάνουν σα μονάδες καλά έως πολύ καλά τα περισσότερα από τα αγωνιστικά τους καθήκοντα ή από τις εποχιακές συγκυρίες που δεν μπορούν καν να επιχειρήσουν να κάνουν αυτά που θέλουν μέσα στο γήπεδο (γιατί «νιώθουν πως δεν το έχουν, οτιδήποτε κι αν κάνουν»);

 

Ένα πολύ βαθύ τεστ για όλη την ΑΕΚ, βρίσκεται σε ΠΛΗΡΗ ΕΞΕΛΙΞΗ. Ανεξάρτητα από τα όσα κάνει ο Μανόλο, από το πού στέλνει τη μπάλα ο Μάνταλος, από το πού πατάει ο Οικονόμου και τι «τρώει» ο Μπάρκας… Πραγματικά, έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον το πώς θα είναι ο κόσμος της ΑΕΚ στο τέλος αυτής της ΑΞΙΟΠΕΡΙΕΡΓΗΣ χρονιάς. Αν πάρει η ομάδα το Κύπελλο, ο «κιτρινόμαυρος» οργανισμός θα μπει στις υποχρεώσεις του μέλλοντος με καλύτερη ψυχολογία, με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, με  περισσότερη διάθεση, με πιο έντονο ποδοσφαιρικό τρόπο σκέψης. Αλλά, και με μία πιο εμπλουτισμένη τροπαιοθήκη βεβαίως-βεβαίως… Η Ένωση καλείται πλέον ΝΑ ΚΑΛΥΨΕΙ ΑΠΟΣΤΑΣΗ από τους ανταγωνιστές της. Δεν είναι η ΑΕΚ αυτή που πρέπει να συνεχίσει στην ίδια ρότα, όπως φανταζόμασταν (ατυχώς όπως αποδείχθηκε) πολλοί το περασμένο καλοκαίρι. Η ΑΕΚ είναι εκείνη που έχει να κάνει την περισσότερη και την ΠΙΟ ΒΑΘΙΑ δουλειά στο επόμενο εξάμηνο…

 

Πάντως, μετά την πολύ ράθυμη σεζόν 1994-1995, με την Ένωση να τερματίζει πέμπτη (πίσω από Παναθηναϊκό, Ολυμπιακό, ΠΑΟΚ, Απόλλωνα Αθηνών), ήρθε η σεζόν 1995-1996 στην οποία έπαιξε -κατά γενική ομολογία και παραδοχή- ένα από τα ΠΟΙΟΤΙΚΟΤΕΡΑ (και θεαματικότερα συνάμα) «ποδόσφαιρα» που έχει παίξει ποτέ ελληνική ομάδα. Φυσικά, εύλογα θα πουν όλοι, «άλλες συνθήκες, άλλοι παίκτες, πολλά άλλα πράγματα διαφορετικά». Πάσο. Απλά το αναφέρω, γιατί σε θεωρητικό επίπεδο κρίνω πως δεν σημαίνει κάτι μία χρονιά για το μέλλον. Αρκεί αυτή η (μέτρια έως κακή) χρονιά να είναι αφορμή για ΠΡΟΩΘΗΤΙΚΕΣ αλλαγές και όχι «αφετηρία» για επιστροφή σε εποχές μετριότητας. Για κάποια οδυνηρή σταθεροποίηση προς τα πίσω…

 

YΓ. Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον, είναι πολύ λογικό ο κόσμος της ΑΕΚ να «βράζει», να ψάχνει απαντήσεις και τρόπους έμπρακτης εκδήλωσης των αντιρρήσεών του και των προτροπών του για κάτι περισσότερο ταιριαστό στη σημειολογία της ομάδας. Αυτό απλά κάνει πιο επιτακτική την πραγμάτωση κινήσεων για την όσο πιο γρήγορη αντιστροφή του κλίματος. Το κακό είναι πως οτιδήποτε και να λέει (κάποιες φορές και να κάνει…) ο κόσμος, οι τελικές αποφάσεις, επομένως και οι όποιες δυνατότητες μεταβολής των όρων του παιχνιδιού, βρίσκονται αλλού… Όχι, πάντως, πως οι ευθύνες των ποδοσφαιριστών είναι αμελητέες. Να εξηγούμαστε…

 

ΥΓ1. Αυτό που μου αρέσει πολύ είναι πως η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου της ΑΕΚ επιμένει να ψάχνει τις αιτίες στα όποια λάθη του δικού της οργανισμού και δεν ξωκείλει σε ανεδαφικές και παραπλανητικές δικαιολογίες «εξωτερικής φύσεως». Όπως έκαναν στο παρελθόν, και κάνουν και στο τώρα, βασικοί αντίπαλοί της. Από μία τέτοια νοοτροπία δεν έχασε ποτέ κανένας…

 

ΥΓ2. Εξακολουθώ να πιστεύω ακράδαντα πως η ΑΕΚ έχει τις δυνατότητες να κάνει τρία πολύ καλά παιχνίδια και να φτάσει στην κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας. Μίας επιτυχίας βάλσαμο, που θα τονώσει τον εγωισμό, ελπίζω στα απαραίτητα επίπεδα και με τη δέουσα σοφία…

 

ΥΓ3. Πέρα από το προφανές, την απαράμιλλη ποδοσφαιρική ποιότητα που επέδειξε στη Μαδρίτη ο Άγιαξ, ας μου επιτραπεί να κάνω ένα σαρκαστικό (το ξεκαθαρίζω…) σχόλιο. Τι φωνάζανε διάφοροι το Δεκέμβριο; Δεν είναι και τόσο μεγάλη αποτυχία να αποκλείεται η ΑΕΚ μόλις ένα γύρο πριν τη μεγάλη και κάτοχο του Τσάμπιονς Λιγκ για τρία συνεχόμενα χρόνια Ρεάλ Μαδρίτης…

 

ΥΓ4. Για το μπάσκετ θα έρθει ένα κείμενο σύντομα… Όταν «τελειώσει η δουλειά» με το σωστό τρόπο…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *