Αποκτήσαμε ξανά ελπίδα…

Κάθε νίκη, ακόμα και η πιο βαρετή που λέει ο λόγος…, είναι μια επιθυμητή συνθήκη για κάθε ποδοσφαιρική ομάδα. Και προτιμότερη από κάθε άλλο αποτέλεσμα. Η ΑΕΚ μας είχε μπουχτίσει στις ισοπαλίες και στις ήττες το τελευταίο χρονικό διάστημα, τόσο πολύ που η νίκη επί του Αστέρα Τρίπολης μας φάνηκε λίγο παράξενη σαν πρώτη αίσθηση… Για να μιλήσουμε, όμως, σοβαρά. Πρόκειται για μια σπουδαία νίκη της ΑΕΚ. Ο αντίπαλος εδώ και καιρό βρισκόταν σε κοινά αποδεκτή ανοδική πορεία. Ο Ολυμπιακός σε δύο αναμετρήσεις τα βρήκε πραγματικά σκούρα απέναντι στους Αρκάδες, ενώ και εμείς στις αρχές του μήνα είχαμε χάσει στην Τρίπολη. Αν και συνήθως η εικόνα του κάθε αντιπάλου είτε διευκολύνει, είτε δυσκολεύει τα πράγματα, φέτος είναι η ΑΕΚ εκείνη που αποτελεί το βαρόμετρο των αναμετρήσεων. Έχουμε κάνει μάγκες τη μισή, και βάλε, κοινωνία…

 

Στην πρεμιέρα του Μανόλο Χιμένεθ, η ΑΕΚ έκανε κάποια βασικά πράγματα σωστά και επί της ουσίας δεν υπήρχε Αστέρας Τρίπολης μέσα στο γήπεδο. Μπορεί να μοιάζει υπερβολή, αλλά ο αντίπαλος μας αυτό το μεσημέρι προς απόγευμα της Κυριακής εξουδετερώθηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό από την Ένωση. Με απλά λόγια, δεν χρειάστηκε καν να βγάλουν μάτια ή να παίξουν τη μπάλα της ζωής τους οι παίκτες της ΑΕΚ, και παρόλα αυτά φάνηκε ευκρινέστατα ποια είναι η καλύτερη ομάδα. Οι ποδοσφαιριστές μας, παρά το γενικότερο κλίμα που επικρατεί, μπήκαν ορεξάτοι. Να κάνει ο καθένας ατομικά αυτό που μπορεί, σα σύνολο να κρατάνε σε μεγάλο βαθμό τις θέσεις που πρέπει και να βγάζουν μια αξιόλογη συνεκτικότητα, να ψάχνουν την κίνηση με και χωρίς τη μπάλα, και πάνω από όλα όταν είχαν την κατοχή οι αντίπαλοι να μην περιορίζονταν οι δικοί μας σε παθητική παρακολούθηση. Αλλά, να είναι ευδιάκριτη η συχνή διάθεση τους να αρπάξουν τη μπάλα, να αλλάξουν την κατοχή κάνοντας την κιτρινόμαυρη.

 

Ο Χιμένεθ θα κριθεί στο μέλλον. Σίγουρα αγαπάει την ΑΕΚ, σίγουρα αποτελεί μια φτηνή και εύκολη λύση για τη θέση του προπονητή (μετά το νέο αδιέξοδο με τον Μοράις). Το πρώτο δεν εξασφαλίζει κάποια δεδομένη επιτυχία, το δεύτερο δεν σημαίνει πως θα αποτύχει σώνει και καλά… Θα τον παρακολουθήσουμε στενά, και όπως κάνουμε με όλους τους προπονητές που φοράνε τη φόρμα της ομάδας μας θα του ευχηθούμε καλή επιτυχία. Μόνο οι κομπλεξικοί και όσοι λίγοι έχουν ιδιαίτερα συμφέροντα θα θέλουν μια νέα προπονητική αποτυχία.  Άλλο τι πιστεύει ο καθένας, βέβαια, ως προς τη συγκεκριμένη επιλογή της ΠΑΕ. Γιατί μοιάζει μια λύση πρόχειρη, που όμως ενδέχεται να αποβεί η κατάλληλη. Τουλάχιστον, ως προς τα ζητούμενα που έχει πια η ΑΕΚ μέχρι το καλοκαίρι. Γιατί, αν αφήσουμε στην άκρη εξειδικευμένους στόχους όπως π.χ. τα play offs ή το Κύπελλο, εξακολουθεί να παραμένει το κυρίαρχο ζητούμενο το να φτιάξουμε ομάδα. Το να μετατραπεί το συνονθύλευμα ατομικοτήτων που διακατέχονταν από μια γενική μετριότητα σε όλα, σε ένα σύνολο που θα σέβεται τον εαυτό του. Αν γίνει κάτι τέτοιο σύντομα, το φετινό υλικό (παρά τις αστοχίες, τα λάθη, τις ατυχίες, τις αποτυχίες στη συγκρότηση του) είναι σε θέση να μας κάνει αρχικά να μην αδιαφορούμε ή να μην απελπιζόμαστε με την ομάδα. Δεν μπορεί κανένας να εγγυηθεί βέβαιη επιτυχία, αλλά τουλάχιστον το πρώτο δείγμα γραφής φανερώνει πως ενδέχεται να γίνει κάτι… Αποκτήσαμε ξανά ελπίδα…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *