Ας ανεβάσουμε ταχύτητες παντού

Δεν είναι πλέον κάτι που σκέφτονται λίγοι. Ίσα-ίσα… Είναι η πραγματικότητα της φετινής ποδοσφαιρικής ΑΕΚ που ανακατεύει τα πάντα σε ένα μείγμα αξιοπερίεργο. Κάποια πράγματα -φερ΄ειπείν- που όλοι θα θέλαμε να γίνουν με συγκεκριμένο τρόπο και σε δεδομένο χρονικό σημείο (προγενέστερο…) λαμβάνουν χώρα αργότερα και αλλιώς. Στην ουσία, πάντως, αυτό που μετράει είναι το τελικό αποτέλεσμα. Και με βάση αυτό πρέπει να είμαστε όλοι χαρούμενοι για την παραμονή του Τάσου Μπακασέτα στην ομάδα μας. Για ευνόητους λόγους…

Είναι αναμφίβολα μία από τις πιο παράξενες σεζόν στην ιστορία της σύγχρονης ΑΕΚ. Δεν ξέρω τι θα γίνει μέχρι το τέλος. Μπορεί να πάρουμε το Κύπελλο, μπορεί να παίξουμε πολύ καλή μπάλα από ένα σημείο και μετά, μπορεί να διεκδικήσουμε τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα. Μπορεί να τα πετύχουμε όλα αυτά, μπορεί όμως και να κινηθούμε σε πολύ ρηχά νερά. Σίγουρα, όμως, η ΑΕΚ δεν είναι η ΑΕΚ που αντιμετώπισε τον Κισσαμικό. Σίγουρα, η επίσημη ΑΕΚ δεν είναι η ΑΕΚ που ξαφνικά απομάκρυνε τους Σιμόες-Μπακασέτα-Λαμπρόπουλο. Σίγουρα, η ΑΕΚ δεν είναι αυτό το σχεδόν χτικιάρικο πράγμα που βλέπαμε σχεδόν αποσβολωμένοι στα γήπεδα λίγους μήνες νωρίτερα. Σίγουρα, οι φίλοι της ΑΕΚ δεν είναι εκείνοι που με τον Άγιαξ την έφεραν προ μεγάλου κινδύνου τιμωρίας από την ΟΥΕΦΑ.

Θα πει κάποιος πως εκ των πραγμάτων η ΑΕΚ είναι και αυτά που περιγράφτηκαν πιο πάνω. Ναι, αλλά δεν είναι αυτός ο κανόνας. Είναι οι εξαιρέσεις που μας πάγωσαν, αλλά μας έφτιαξαν κιόλας πιο πολύ μπροστά στην προοπτική μίας ανάτασης σε όλα τα επίπεδα. Εμείς όλοι ξέρουμε τι θέλουμε από την ΑΕΚ. Νομίζω, όμως, πως και οι περισσότεροι ξέρουμε τι ΑΕΚ μπορούμε να έχουμε. Ποια είναι η πραγματική ΑΕΚ που μπορεί να εμφανιστεί με τις δεδομένες συνθήκες που υπάρχουν στο σήμερα. Την αναζητάμε και τη θέλουμε διακαώς… Δεν νομίζω πως ο προπονητής και οι ποδοσφαιριστές έχουν το περιθώριο για κάτι διαφορετικό ή πως δεν θέλουν και οι ίδιοι την εκ νέου απόκτηση εμπιστοσύνης από τους φίλους της ομάδας μας προς τα πρόσωπά τους.

Με τη σειρά της, η παρούσα διοικητική τάξη πραγμάτων έχει δείξει στο παρελθόν πως μπορεί και ξέρει τι πρέπει να κάνει για να πετύχει τους στόχους που θέτει. Το ίδιο πρέπει να πράξει και τώρα. Και για να κλείσει η αγωνιστική περίοδος 2018-2019 σε καλό κλίμα, και για να τεθούν οι βάσεις η ΑΕΚ της ερχόμενης σεζόν να είναι μία ΑΕΚ που «δεν θα χαρίζει κάστανα». Σε κανέναν και για κανένα λόγο… Το 2019 θα κριθούν όλοι και όλα ξανά. Έτσι είναι η ζωή, έτσι πρέπει να είναι για όσους εκπροσωπούν ένα τέτοιο μέγεθος για το διαχρονικό εγχώριο ποδόσφαιρο όπως η ΑΕΚ. Φέτος δεν ήμασταν εμείς όπως θα έπρεπε (με δική μας ευθύνη…) και δώσαμε δικαιώματα στους αντιπάλους μας, διευκολύνοντας αφάνταστα το έργο τους. Αυτά πρέπει να «κοπούν μαχαίρι». Oι βάσεις για κάτι τέτοιο πρέπει να δημιουργηθούν από τον Γενάρη που ήδη διανύουμε. Κάτι κινείται, όμως χρειάζονται κι άλλα στο άμεσο μέλλον. Ας ανεβάσουμε ταχύτητες παντού…

Για να περάσουμε τώρα στην προσπάθεια του Λούκα Μπάνκι και των παικτών του στο μπάσκετ. Η ΑΕΚ ηττήθηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα από τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό, με διαφορές που είναι ανεπίτρεπτες σε σχέση με αυτό που φιλοδοξεί να πραγματώσει και να προωθήσει ως σύγχρονη αγωνιστική ταυτότητα. Αυτό όπως είναι λογικό έχει στεναχωρήσει τους περισσότερους φίλους της ομάδας μας και σίγουρα δεν έχει χαροποιήσει κανέναν. Πολλοί θεωρούν πια πως η ΑΕΚ δεν έχει τα φόντα για να σπάσει φέτος το δίπολο Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού. Σίγουρα το έργο μας είναι πολύ δύσκολο, αν όντως είναι αυτός ο πραγματικός στόχος. Εξαρχής ήταν. Και αν μετά τα πολύ άσχημα (και σκληρά) αυτά αποτελέσματα δημιουργήθηκε και ένα συγκεκριμένο ψυχολογικό στάτους, ενδεχομένως αυτό να τα κάνει όλα χειρότερα.

Βρισκόμαστε μπροστά σε έναν «εσωτερικό συμβιβασμό» πως το ταβάνι είναι η τρίτη θέση στον εγχώριο ανταγωνισμό; Δεν θα παραιτηθούμε από τώρα, δεν θα «βάλουμε βούτυρο στο ψωμί των αντιπάλων». Υπάρχει μία παράμετρος που ενδεχομένως να αποδειχθεί καθοριστική. Η ΑΕΚ δέχτηκε 111 πόντους από τον Παναθηναϊκό και 101 από τον Ολυμπιακό. Αυτό από μόνο του σημαίνει άμυνα «παιδικού τύπου». Σε δύο αγώνες που δεν έκριναν τίποτα άλλο, παρά το πεδίο των εντυπώσεων. Καθώς όσον αφορά στο αποτέλεσμα θα ήταν κάτι το αναμφίβολα θεσπέσιο και απροσδόκητο να μπορέσει η Ένωση να κάνει κάποιο διπλό στην έδρα των δύο συγκεκριμένων αντιπάλων της.

Ας ελπίσουμε μονάχα πως όταν η ΑΕΚ θα παλέψει για κάτι πιο ουσιαστικό, π.χ. για μία πρόκριση σε φάση play off (ελπίζουμε όλοι στην ημιτελική φάση), θα τα δώσει όλα στην άμυνα. Έτσι ώστε να είναι πολύ πιο αποτελεσματική, άρα και πιο ανταγωνιστική. Μόνο τότε θα υπάρχουν ρεαλιστικές πιθανότητες για κάτι καλό. Για κάτι που θα προσφέρει χαρά στους φίλους της ομάδας ή τέλος πάντων θα κρίνεται αξιοπρεπές και από τους ουδέτερους. Με απλά λόγια, πρέπει να δούμε την ΑΕΚ που φανταζόμαστε, γιατί είναι δύσκολο να αποδεχτούμε πως η διαφορά μας από τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό είναι τόσο μεγάλη, δηλαδή 32 πόντους από τους «πράσινους» και 26 από τους «ερυθρόλευκους». Αν η φαντασία μας λαθεύει, το κρίμα στο λαιμό μας…

ΥΓ. Τα πιο θερμά συλλυπητήρια στους οικείους του εργαζόμενου ανθρώπου που έχασε τη ζωή του στα έργα κατασκευής του νέου γηπέδου της ΑΕΚ μας στη Νέα Φιλαδέλφεια. Αυτή η εξέλιξη μας καλεί όλους να μην ξεχάσουμε ποτέ αυτό το γεγονός. Αλλά αυτό προϋποθέτει μία σειρά ενεργειών, πέρα από την εσωτερική υποχρέωση που προκύπτει σε όσους διακατεχόμαστε από ανθρώπινη ενσυναίσθηση. Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να σκεφτούμε όλοι, και να συμφωνήσουμε κιόλας, πως ο καθένας από το πόστο που βρίσκεται πρέπει να πράττει οτιδήποτε περνάει από το χέρι του για να αποφευχθούν στο μέλλον παρόμοιες τραγικές περιστάσεις. Είναι ζήτημα ουσίας και όχι ευχολογίου ή τετριμμένων λέξεων. Και φυσικά αυτά όλα αφορούν σε όλους τους ανθρώπους, σε όλα τα μέρη του κόσμου. Στο χτες, στο σήμερα και στο αύριο…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *