Βόλος, ως σημαδούρα για το αύριο…

Έφτασε, λοιπόν, «η πιο μεγάλη μέρα του πολέμου». Είναι αλήθεια πως κάποιους μήνες πριν, όταν καταλάβαμε πως η ομάδα όντως μπορεί να συνέλθει, το Κύπελλο έγινε μέσα μας (σε αρκετούς και απέξω τους…) ο βασικός στόχος για το υπόλοιπο της αγωνιστικής περιόδου. Μην κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας. Οι βραδιές των τίτλων είναι αυτές που μένουν. Εμείς, και είχαμε μείνει αρκετά στην απέξω (από το 2002 μέχρι πέρυσι είχαμε πάρει μόνο ένα Κύπελλο το 2011), και μόλις τον περασμένο Μάη γευτήκαμε τη χαρά ενός τίτλου (άρα είναι νωπή η γεύση του σχετικού νέκταρ…). Δεν μπορεί να υποτιμήσει κάποιος μια ενδεχόμενη πρωτιά στα play off, αλλά, αλήθεια, ποιος Ενωσίτης την προτιμάει από ένα τιτλοφόρο repeat αυτό το Σάββατο;

 

Εξάλλου, μέχρι να αναλάβει ο Μανόλο Χιμένεθ και να δείξει τα πρώτα δείγματα αποτελεσματικότητας και μαζέματος των ασυμμάζευτων, θα ήταν λιγάκι υπερφίαλο να ονειρευόμαστε ή να ποντάρουμε στα σοβαρά σε νέα κατάκτηση του συγκεκριμένου τίτλου. Τότε, να θυμηθούμε, δεν μπορούσαμε να νικήσουμε την Καρδίτσα και τη Λαμία, και δεν μπορούσαμε να πάρουμε ούτε την ισοπαλία από τον Αστέρα Τρίπολης και τον Παναιτωλικό… Ωραία είχαμε περάσει μετά τον αξέχαστο τελικό του Μάη με τον Ολυμπιακό, αλλά μέσα στο χειμώνα μεσολάβησαν πολλά και κυρολεκτικά τα «είδαμε όλα», γιατί το καλοκαίρι λαθέψαμε σε κομβικά ζητήματα και το φθινόπωρο δεν βρήκαμε σχεδόν καμία σωστή γιατρειά…

 

Τέλος καλό, όμως. Η ομάδα βρήκε προπονητή, συνοχή και ταυτότητα. Πραγματοποίησε πορεία κατόχου του τίτλου και έστειλε στα σπίτια τους τον Λεβαδειακό, τον Πλατανιά και τον Ολυμπιακό. Έμεινε το τελευταίο βήμα. Το κρισιμότερο, το αποφασιστικότερο, κατά πάσα πιθανότητα το δυσκολότερο, αυτό που θα μας στέψει ξανά Κυπελλούχους ή θα μας αφήσει ως φιναλίστ να παρακολουθούμε με πίκρα τα πανηγύρια του αντιπάλου… Η ώρα του αγώνα πλησιάζει, «τα περιθώρια για υπεκφυγές και ανεμελιά στενεύουν επικίνδυνα», και η αγωνία, η ανησυχία, η προσμονή, το άγχος φουντώνουν. Πάντως, το ξέρουμε πολύ καλά όσοι έχουμε ζήσει στο παρελθόν κι άλλους αντίστοιχους αγώνες, οτιδήποτε και αν πούμε εμείς, όλα περνάνε από τα πόδια των ποδοσφαιριστών της ομάδας μας (και τα χέρια του τερματοφύλακα μας…). Αυτοί και η απόδοση τους θα ορίσουν τη μορφή και το περιεχόμενο των δρώμενων. Ο Βόλος, ή θα γίνει εστία επιβεβαίωσης και πανηγυρισμών, ή γεννήτρια προβληματισμού και μιας επόμενης μέρας με μεγάλες προκλήσεις και ανάγκες μέσα σε ένα παράξενο κλίμα. Βόλος, ως σημαδούρα για το αύριο λοιπόν…

 

Είναι περίεργος, ποδοσφαιρικά, ο αγώνας αυτός. Παίζουμε με μια ομάδα που παραδοσιακά υπολείπεται από τη δική μας σε όλα. Αλλά, εδώ -όσον αφορά το μομέντουμε σε ενεστώτα χρόνο- θα πρέπει να είμαστε δίκαιοι και σοβαροί. Φέτος, κάποιες φορές είδαμε έναν απογοητευτικό ΠΑΟΚ που τον έχουμε με μια στοιχειώδη σοβαρότητα, αλλά κάποιες άλλες έναν ΠΑΟΚ που απέδιδε πολύ καλά (κατά γενική ομολογία) και για τον οποίον η ΑΕΚ χρειάζεται να κάνει πολλά πράγματα μέσα στο γήπεδο για να τον νικήσει. Θα μπορούσε να πει κάποιος πως αυτά τα λόγια είναι τετριμμένα, όμως όχι. Δεν θα μπορούσαμε να πούμε τα ίδια για άλλους αντιπάλους μας σε τελικούς διαφορετικών εποχών και απαιτήσεων. Αν σταματήσουμε τον ΠΑΟΚ στα σημεία στα οποία πιστεύει πως μπορεί να εδραιωθεί για να διευκολύνει τη ζωή του, θα αποκτήσουμε καθοριστικό πλεονέκτημα. Αν δεν τα καταφέρουμε, μάλλον θα έχουμε σημαντικό πρόβλημα. Όσοι βολεύονται στα ξέφρενα, θα τα βρουν μπαστούνια στα ορθολογιστικά, πάντως. Έχουμε απέναντι μας μια άξια και δυνατή ομάδα, με μειονεκτήματα όμως. Μπορούμε να τα εκμεταλλευτούμε; Στους αγώνες που κρίνουν τίτλους φαίνεται αν είσαι η ομάδα που θέλεις.

 

Σε αυτόν τον αγώνα θεωρώ πως ο ΠΑΟΚ έχει να χάσει περισσότερα από εμάς, γιατί αυτός άρχισε να «λαλάει» και να αυτοχρίζεται ως το γκραν φαβορί. Εμφανίζονται κάποιες φορές τις τελευταίες ημέρες (μετά το 4-0 επί του Παναθηναϊκού) σαν επικυρίαρχοι που «τους έχει αδικήσει ο ντουνιάς ολάκερος»… Όμως, τα έχουμε πει πολλές φορές φέτος. Ο ΠΑΟΚ, όπως και η ΑΕΚ και ο Παναθηναϊκός, μόνοι τους ευθύνονται για τα όσα έπαθαν (και έχασαν…) από το Σεπτέμβριο μέχρι σήμερα. Οι αγώνες δεν παίζονται με τα στόματα. Εμείς, σαν ΑΕΚ, έχουμε την ευκαιρία να αφήσουμε τη δική μας στάμπα με μια δεύτερη κατάκτηση Κυπέλλου Ελλάδας, ειδικά όταν στο πρώτο νικήσαμε τον Ολυμπιακό των 28 νικών σε 30 αγώνες και στο δεύτερο τον φετινό ΠΑΟΚ. Το είχαμε ξανακάνει το 1996 και το 1997, και ήταν πολύ όμορφα. Τότε, βέβαια, αυτές οι κατακτήσεις έμοιαζαν ως το φάρμακο για τις απώλειες δύο τίτλων πρωταθλήματος που αξίζαμε όσο κανένας άλλος. Αν συνυπολογίσουμε -όμως- τι ομαδάρα είχαμε το 1996, πως χάσαμε εκείνο το πρωτάθλημα από τον Παναθηναϊκό, αλλά και το τι γινόταν με τον Μπάγεβιτς και τον Τροχανά εκείνη την εποχή, μάλλον ως γενόσημο μπορούμε να τον δούμε εκείνον τον τελικό, εκείνο το εκθαμβωτικό 7-1 επί του Απόλλωνα Αθηνών.

 

Στο σήμερα, ένα δεύτερο συνεχόμενο Κύπελλο, εκτός από τα πανηγύρια και τη χαρά, εκτός από την αύξηση των σχετικών τροπαίων στη συλλογή μας, εκτός από την αυτονόητη ιστορική σημειολογία μιας τέτοιας επιτυχίας με πανελλαδικό αντίκτυπο, θα είναι και το καλύτερο πρελούδιο για να μπούμε του χρόνου επιτέλους ουσιαστικά και δίχως πολλές περιστροφές, δίχως λάθη και «αυτοχειρίες» κάθε είδους, στη διεκδίκηση του τίτλου του πρωταθλητή. Αξίζει νομίζω τον κόπο! Εξάλλου, οι ομάδες που επαναλαμβάνουν αγωνιστικά επιτεύγματα είναι εκείνες που μνημονεύονται περισσότερο. Πάμε ΑΕΚάρα να το κάνουμε ξανά! Μπορούμε. Χρειάζεται απλά να παίξουμε σύμφωνα με τις δυνατότητες μας…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *