Εμείς θα το κάνουμε σαν ΑΕΚ…

Κυνισμός; Επίδειξη ισχύος; Ομολογίες εκ του ασφαλούς, γιατί τίποτα δεν αλλάζει πια; Παραγραφή που απλά ενισχύει την ιστορική έρευνα, και τίποτα παραπάνω; Πλάγιος τρόπος για να ενοχλήσεις ακόμα και σήμερα εκείνους που (θεωρείς πως) σε πείραξαν κάποτε; Απλές αναφορές, ως η εξωτερίκευση σκέψεων της στιγμής; Λόγια σταράτα, δίχως άλλες ερμηνευτικές ατραπούς; Για τον λόγο για τον οποίον είπε ο Αλεξανδρής αυτά που είπε, ας τοποθετηθεί ο καθένας όπως θέλει. Σίγουρα, ειδικά για τους Ενωσίτες, η τελική επιλογή θα συμπεριλάβει ως αίτιο επηρεασμού της άποψης τους πολλά πράγματα. Γιατί ο παίκτης αυτός έφυγε από τη μεγάλη ΑΕΚ για να πάει σε έναν συγκεκριμένο αντίπαλο, που προετοιμαζόταν σε όλα τα πεδία για να μπορέσει να πιάσει κορυφή. Η ΑΕΚ τα είχε καταφέρει με πολύ μικρότερο κόπο, με ξεχωριστή ποδοσφαιρική φινέτσα, χωρίς πακτωλό χρηματικών εμβασμάτων κάθε είδους, με μεγαλύτερη αναγνώριση από τους ουδέτερους, και με καθαρότερη σφραγίδα στο χαρτί των ιστορικών καταγραφών. Αυτοί, και για την ακρίβεια ο Σωκράτης Κόκκαλης (ως ο εμπνευστής, ο καθοδηγητής και ο στυλοβάτης του συστήματος που επέβαλλε τη δική τους επικυριαρχία), πέρασαν στην αρχή αρκετά χρόνια στα οποία οι σφαλιάρες ήταν πολλές. Κάποια στιγμή, και αφού δεν πήγαινε άλλο…, ενισχύθηκαν αγωνιστικά. Ενώ είχαν βάλει ως παράλληλο στόχο και τη διάλυση (ή έστω τη σημαντική αποδυνάμωση) του βασικού τους αντίπαλου, της ΑΕΚ. Και ενισχύθηκαν και εξωαγωνιστικά, με ένα σωρό τρόπους (αποτελεσματικούς, αν μη τι άλλο…) που τους ξέρουμε όλοι όσοι ζήσαμε εκείνη την εποχή. Ο Αλέκος Αλεξανδρής τα έζησε όλα αυτά από πολύ μέσα. Πιο μέσα, ίσως να μη γινόταν…

 

Η ποδοσφαιρική ΑΕΚ φιλοδοξεί τα επόμενα χρόνια να πιάσει κορυφή. Έχει ήδη γυρίσει στο υψηλότερο επίπεδο του εγχώριου ανταγωνισμού, αλλά υπολείπεται ακόμα από αυτό που θέλουμε και μπορούμε. Θεωρούμε πως είμαστε ακόμα στο δρόμο προς το δικό μας Έβερεστ. Κάνουμε λάθη, οι αστοχίες και οι παραλείψεις δεν είναι λίγες, ενώ δεν έχουμε σταθεροποιηθεί, ούτε ως εταιρικό σύστημα, ούτε ως αγωνιστικό τμήμα. Με αφορμή τις δηλώσεις του Αλεξανδρή, ας παραδειγματιστούμε για το τι πρέπει να αποφύγουμε. Υπάρχουν διάφοροι δρόμοι για να γίνεις ο καλύτερος, ο πρώτος, και σίγουρα ο δρόμος που διάλεξε τότε ο Ολυμπιακός είναι κάτι που εμάς δεν μας κάνει. Θα πει κάποιος, βέβαια, αυτό που προέχει είναι να επιστρέψουμε στην κορυφή. Ναι, αλλά σαν ΑΕΚ. To ζήτημα για μένα δεν είναι να επικεντρώσουμε αυτή τη στιγμή την κριτική μας στον Αλεξανδρή, όσο στο σύστημα (μέλος του οποίου υπήρξε) και στον τρόπο σκέψης του. Περίεργες εποχές, γεμάτες διδάγματα… Όσα χρόνια κι αν περάσουν, η επίδραση παραμένει… Όσο ακραίο και αν μοιάζει ένα τέτοιο συμπέρασμα. Γαλουχήθηκαν πολλοί με συγκεκριμένες νοοτροπίες, για να έχει σβήσει στο σήμερα ολότελα η τεχνοτροπία και η ψυχοπνευματική σμίλευση που υπέστησαν πολλοί στο τότε… Άλλωστε, η διοίκηση Μαρινάκη δεν έφερε κάποιον διαφορετικό άνεμο αλλαγής, αντιθέτως ενίσχυσε τους υπάρχοντες αέρηδες παρασέρνοντας πολλά ακόμα αντικείμενα…

 

Η ΑΕΚ, όπως και η πλειοψηφία των ανθρώπων που σχετίζονταν με τον οποιονδήποτε τρόπο με το εγχώριο ποδόσφαιρο από το 1996 κι ύστερα, ένιωσε στο πετσί της πολλά. Όχι πως δεν έκανε τα λάθη της και πως δεν ήταν αυτή η βασική υπεύθυνη για τη δική της κατρακύλα. Φάγαμε τις δικές μας σάρκες αργά, αλλά σταθερά…, γιατί συγκεκριμένες ηγεσίες μας γλυκάθηκαν από την εξουσία, άσκησαν τα καθήκοντα τους με νεοποτίστικη λογική, αλλά και οι πολλοί αδρανήσαμε σχεδόν εγκληματικά στα κρίσιμα που έκριναν τα μελλούμενα. Σίγουρα, για το άμεσο μέλλον, μια μορφή εκδίκησης είναι ένα σαράκι που έχει φωλιάσει μέσα μας. Δεν μπορούμε να κρυφτούμε πίσω από το δάχτυλο μας. Όμως, η μεγαλύτερη εκδίκηση είναι να επιστρέψουμε στην κορυφή σαν ΑΕΚ. Αυτό θα είναι η αποτελεσματικότερη επιβεβαίωση της δικής μας αξιοσύνης, θα τους πειράξει πολύ περισσότερο (γιατί δεν θα έχουν κάτι σοβαρό να πουν, παρά θα κάνουν την τρίχα τριχιά…), και πάνω από όλα θα αποτελεί η κιτρινόμαυρη υπεροχή μια κατάσταση που θα χαίρει αναγνώρισης και εκτίμησης από τους πολλούς, τους ουδέτερους. Αυτούς που πριν καταλήξουν σε ένα συμπέρασμα συνυπολογίζουν με σοβαρό τρόπο πολλές παραμέτρους. Ανάμεσα σε αυτές, και την ηθική, και το ύφος, και τη συλλογική κουλτούρα του κάθε οργανισμού…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *