Η ίδια Ελλάδα ήταν πάνω κάτω…

«Το κάθε βίαιο μέτρο εγκυμονεί ένα νέο κακό» (Φρ. Μπέικον)

Η ΑΕΚ δεν είναι μόνη της σε αυτόν τον μικρόκοσμο του εγχώριου ποδοσφαίρου.Έχει αντιπάλους και επηρεάζεται (άμεσα ή έμμεσα) και αυτή από τα όσα λαμβάνουν χώρα στους ευρύτερους περίγυρους. Βλέποντας χωρίς κανένα μεγεθυντικό φακό τα δρώμενα, δεν χρειάζεται κανένας τέτοιος άλλωστε…, ίσως μπορέσουμε οι περισσότεροι να κατανοήσουμε πόσο σημαντικό πράγμα, πόσο σπουδαίο κατόρθωμα,ήταν ο περσινός τίτλος της ΑΕΚ. Η ίδια Ελλάδα ήταν πάνω κάτω…

Αυτός ο μάγκικος «κιτρινόμαυρος»τίτλος του 2018 δεν ήταν μονάχα μία υπόθεση του Μανόλο Χιμένεθ και των ποδοσφαιριστών του. Ούτε της διαρκούς και στενής στήριξης με την οποία ο κόσμος σε μεγάλες ποσότητες βοήθησε την ομάδα στο σύνολο των αγωνιστικών της υποχρεώσεων… Ήταν και η αποτελεσματική προστασία από εχθρούς, άρα και από τους παρελκόμενους κινδύνους που παραμόνευαν. Ήταν η πυγμή που έπειθε πως πέρυσι ο οργανισμός ΑΕΚ ήταν με διαφορά το πιο σκληρό καρύδι του εγχώριου ανταγωνισμού. Αυτό, δηλαδή, για το οποίο δεν διακρινόμαστε φέτος, η συνθήκη που ποιεί το πιο μεγάλο γαμώτο. Γιατί πάνω που η ΑΕΚ δημιούργησε με την αξία της προοπτική μεγαλύτερης εκτόξευσης, «κατέβασε ταχύτητες», και παραδόθηκε σε έναν «αυτόματο πιλότο» με δυσλειτουργίες, αδράνειες και τυπικές διεκπεραιώσεις.

Λίγο πριν την είσοδο του 2019 κάποιοι «δεν τα παρατάνε». Στέλνουν τα δικά τους μηνύματα με βασικό στόχο τη διαμόρφωση ενός πεδίου πολλαπλών παγιδεύσεων, πιέσεων και επηρεασμών. Στα μυαλά τους το παρελθόν πρέπει να γίνει στο παρόν ο «κυματοθραύστης» και το «δόρυ»συνάμα του όποιου -βολικού για τους ίδιους-μέλλοντος. Όποιοι κι αν είναι, όπου κι αν εδρεύουν. Tο σίγουρο, πάντως, είναι πως κάποιες φορές ενεδρεύουν. Kλουζώ δεν είμαστε, ούτε εισαγγελείς,ούτε Πολιτεία. Yπάρχουν καταρτισμένοι επαγγελματίες για αυτούς τους ρόλους σε μία αστική Δημοκρατία.Εμείς το μόνο που ψάχνουμε ως ΑΕΚτζήδες είναι να δούμε το πώς η Ένωση θα διασφαλίσει τον εαυτό της μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον. Επομένως, στην ΑΕΚ δεν αρκεί απλά να έχουν οι ιθύνοντες εμπιστοσύνη στο «τι χαρτί της τράπουλας θα πέσει στα δικά τους χέρια» και «πώς θα το παίξουν». Η ΑΕΚ οφείλει πρωταρχικώς να επαν-ελέγξει αν παίζουν όλοι με την ίδια τράπουλα… Για να φανεί η ικανότητά σου, πρέπει και εσύ να το επιδιώξεις, αλλά και να διασφαλίσεις το κατάλληλο περιβάλλον που θα σου επιτρέπει να κινείσαι δημιουργικά. Όπως πέρυσι,ένα πράγμα…

Προφανώς και σε κάθε υγιή συνείδηση μία τέτοια εξέλιξη όπως αυτή με την επίθεση στο διαιτητή Τζήλο προκαλεί αποτροπιασμό. Όμως σε ένα περιβάλλον όπως το εγχώριο ποδόσφαιρο, δίπλα στα ανθρώπινα αισθήματά μας, δυστυχώς ενυπάρχουν και άλλες σκέψεις.Εξαναγκαστικά… Να τους πω υπολογισμούς ή θα είναι λίγο ανήθικο-άκομψο; Θα το πω απλά. Η ΑΕΚ του μέλλοντος θα πρέπει να συνυπολογίσει τις νέες περιστάσεις και να πάρει τα μέτρα της. Όπως τα πήρε από το 2013 κι ύστερα.

ΥΓ. Για το θέμα των χρεών της ΠΑΕ ΑΕΚ που οδήγησαν στο φαλιμέντο του 2013, τα πράγματα στο δικό μου μυαλό είναι απλά. Αναλυτικές καταγραφές εσόδων-εξόδων για κάθε έτος, δίχως να έχουν χαθεί λογιστικά βιβλία, στις πραγματικές διαστάσεις. Από το 2004 (που ακουμπήσαμε πάνω στο λυτρωτικό μαξιλάρι του άρθρου 44) μέχρι την οριστική παύση της ΠΑΕ (το 2013). Μόνο με έναν τέτοιο ενδελεχή έλεγχο θα μπορούσαν να βγουν ασφαλή συμπεράσματα. Η κατάληξη, βέβαια, μιλάει από μόνη της. Για την ακρίβεια κραυγάζει. Το ποιοι τα έκαναν μαντάρα, ποιοι εγκατέλειψαν ένα καράβι που βάδιζε προς την καταστροφή και ποιες συνέπειες άρμοζαν; Άλλη ιστορία. Σε μία υπόθεση που, αντί για ανάδειξη και τιμωρία πιθανών ευθυνών, προτιμήθηκε η συνολική προοδευτική κίνηση προς τα εμπρός. Το ξύσιμο της (συγκεκριμένης) πληγής έχει κηρυχθεί εδώ και πολλά χρόνια offside. Ο διοικητικός ηγέτης της παρούσας τάξης πραγμάτων, άλλωστε, είχε προτρέψει το 2013 να τα αφήσουμε αυτά πίσω. Toσύνθημα για τη νέα εποχή της ποδοσφαιρικής ΑΕΚ είχε δοθεί.

ΥΓ1. Το μέλλον της ΑΕΚ μας απασχολεί πρωτίστως, αλλά το παρελθόν διδάσκει για το τι πρέπει να αποφευχθεί για να μην κατρακυλήσουμε εκ νέου σε επικίνδυνα μονοπάτια. Αλλά, και για το θεωρητικό ενδεχόμενο τα (όποια) άτομα στις δεκαετίες που θα ακολουθήσουν να μη μπορούν να σταθούν στο ύψος των(όποιων) περιστάσεων, όχι για λόγους συνειδητού σαμποτάζ…, αλλά λανθασμένων διαχειρίσεων ή διαψευσμένων προ-υπολογισμών. Όπως είπε κάποτε, νομίζω, ο μεγάλος Γιάννης Τσαρούχης «οι αρετές μας είναι τα ελαττώματά μας που παραδεχτήκαμε». Ας είναι. Με τη σημαία της ΑΕΚ πάνω από όλα στα χέρια μας,προχωράμε μην αγνοώντας κάποιες στιγμές τους αντιφατικούς ανέμους που ενίοτε διαπιστώνουμε να φυσάνε γύρω μας. Αλλά αυτοί οι άνεμοι, αν μάθαμε από το χτες μας, θα μας ωθήσουν ακόμα πιο μπροστά…

ΥΓ2. Όταν προέρχεσαι από μία αγωνιστική κατραπακιά όπως η κυριακάτικη εκτός έδρας ήττα από τον ΠΑΟΚ στο πλαίσιο του πρωταθλήματος της Handball Premier δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα να συνέλθεις τόσο σύντομα και να μπορέσεις να σταθείς επάξια σε μία κρίσιμη αναμέτρηση στην οποία κρίνεται ένα σημαντικό διακύβευμα. Όπως το αν θα μπορούσε η φετινή ΑΕΚ στο χάντμπολ να πλησιάσει ένα βήμα πιο κοντά στην κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας. Του τέταρτου στην ιστορία της. Και το κατάφερε νικώντας σχεδόν άνετα στον προημιτελικό τον Δούκα, σε ένα κλειστό γυμναστήριο Γ. Κασιμάτης «τιγκαρισμένο». Σε μία υπογραφή συμβολαίου στήριξης και αγάπης. Οι αιτίες για αυτήν την επαναφορά; Μα, προφανώς, η δυναμική παρουσία του κόσμου και οι δυνατότητες του φετινού ρόστερ. Μαζί, και οι δύο προϋποθέσεις, η μία να «αβαντάρει» την άλλη, και οι δύο μαζί την ΑΕΚ. Ποντάρουμε σε αυτά τα δύο και για το άμεσο μέλλον του τμήματος και συνεχίζουμε!

ΥΓ3. Διάβασα σε ένα προφίλ στο facebook πως πρέπει να ευδοκιμούμε «εκεί που η ματιά δεν σκοντάφτει και η ψυχή δεν στριμώχνεται». Αυτός θα έπρεπε να είναι ο προορισμός και του ελληνικού ποδοσφαίρου, αλλά προς ώρας φευ!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *