Η διαφαινόμενη πρόκριση και ο οριστικός αποκλεισμός

Σίγουρα όλοι οι Ενωσίτες ήθελαν και νίκη με σκορ πρόκρισης επί της Λαμίας στο ποδόσφαιρο και πρόκριση επί της Μπάμπεργκ στο δεύτερο προημιτελικό του FIBA Champions League. Κάπως έτσι εισήλθαν όλοι σε αυτή την έντονη «ΑΕΚοδιαδικασία», είτε πήγαν στο ΟΑΚΑ, είτε παρακολούθησαν μέσω τηλεόρασης-ραδιοφώνου-ίντερνετ την εξέλιξη των δύο αναμετρήσεων. Τα δύο αποτελέσματα που καταγράφηκαν είναι συγκεκριμένα και είναι όλοι υποχρεωμένοι να τα αποδεχτούν. Μάλλον,  γεμίσαμε από ετερόκλητα διδάγματα, αυτά που ορίζουν ταυτόχρονα η διαφαινόμενη πρόκριση επί της Λαμίας και ο οριστικός αποκλεισμός από τους  Γερμανούς.

 

Στο ποδόσφαιρο, το τελικό αποτέλεσμα δίνει κατά γενική ομολογία σημαντικό προβάδισμα στην ΑΕΚ για την τέταρτη συνεχόμενη παρουσία της στον τελικό του θεσμού του Κυπέλλου Ελλάδας. Κρίνω πως πρέπει να γίνουν ακραία πράγματα στον επαναληπτικό, για να μείνει έξω η ομάδα του Μανόλο Χιμένεθ. Αν φέρει κάποιος στο νου του στο σήμερα τον δεύτερο αγώνα, βλέπει πως -στη θεωρία- η Ένωση έχει πολλά υπέρ της ατού. Η Λαμία δεν είναι μία ομάδα που πιάνει καταιγιστικούς ρυθμούς στα επιθετικά της καθήκοντα, oύτε φημίζεται για το εύρος των μεθοδολογιών της στο εκτελεστικό κομμάτι. Σε 26 αγώνες στη φετινή Σούπερ Λιγκ έχει σκοράρει 22 φορές… Δεν είναι μία ομάδα που μπορεί να βάλει εύκολα τρία γκολ, πόσο μάλλον σε μία ΑΕΚ που εσχάτως ευαγγελίζεται πως επιχειρεί να «στρώσει» την αμυντική της λειτουργικότητα. Δεν αρκεί  στη γηπεδούχο ομάδα αυτή τη φορά να παίξει κλειστά. Όλα αυτά στη θεωρία. Η πράξη μπορεί να τα διαψεύσει, αλλά μπορεί και να τα επιβεβαιώσει όσο δεν πάει…

 

Όμως, όσον αφορά στον αγώνα της Τετάρτης, πρέπει να έχουμε το θάρρος να τα λέμε όλα. Μέχρι το 60ο λεπτό του πρώτου ημιτελικού στο ΟΑΚΑ η ΑΕΚ ήταν μέτρια, στην καλύτερη των περιπτώσεων… Έβλεπα τη συνολική της εικόνα και έλεγα μέσα μου πως αν είναι να προετοιμαζόμαστε εδώ και καιρό για τους δύο ημιτελικούς και τον τελικό και παίζουμε έτσι, «ζήτω που καήκαμε». Το στήσιμο της αμυντικογενούς ομάδας του Μάκη Χάβου απαιτούσε κυρίως μία κινητικότητα που η Ένωση δεν την είχε. Όμως, κράταγε τα όποια καλά για το τελευταίο μισάωρο της αναμέτρησης. Εκεί ήταν ένα ποδοσφαιρικό συγκρότημα που αύξησε τη διάθεση, τα τρεξίματα και τους τρόπους που έψαχνε τα ρήγματα. Έπαιξε με κάποια σοβαρότητα και αυτά όλα «έφεραν» το τελικό σκορ, «αποκατέστησαν την τάξη», ηρέμησαν τον κόσμο της ομάδας (που κουβάλαγε και το σοκ του μπάσκετ…) και πιστοποίησαν τη διαφορά ποιότητας ανάμεσα στις δύο ομάδες.

 

Eν ολίγοις. πέρα από το προβάδισμα για την πρόκριση δεν νομίζω πως βγήκαμε και πολύ σοφότεροι από αυτή την αναμέτρηση, όσον αφορά στο τι ΑΕΚ θα δούμε στην τελική ευθεία της φετινής σεζόν. Μόνο εκτιμήσεις μπορούν να γίνουν ακόμα. Και σε αυτές ενυπάρχουν οι εν δυνάμει ποιοτικές «συστοιχίες» του υπάρχοντος έμψυχου υλικού, συν η όποια ανοδική πορεία καταγράφεται τον τελευταίο καιρό.  Για μένα χρειάζονται ακόμα αρκετά πράγματα, αλλά τουλάχιστον ξέρουμε πως αν αυτά γίνουν (έστω και κατά προσέγγιση…) θα έχουμε μία ΑΕΚ συμβατή με τις επιθυμίες της κατάκτησης του Κυπέλλου και της τρίτης θέσης στο πρωτάθλημα.

 

ΥΓ. Αν στον τελικό ο αντίπαλος  -όπως διαφαίνεται μετά τους πρώτους ημιτελικούς- είναι ο ΠΑΟΚ, εκεί πρέπει η Ένωση να έχει για όλη τη διάρκεια του αγώνα σταθερή απόδοση και σε υψηλότερα επίπεδα από αυτά που έδειξε το βράδυ της Τετάρτης. Το κλειδί κατά την προσωπική μου άποψη είναι να υπάρχει επαρκής ενέργεια, που θα επιτρέψει να διακατέχονται όσοι παίξουν φορώντας τα κιτρινόμαυρα, και καλή ψυχολογία, και άρτια εξυπηρέτηση του όποιου τακτικού πλάνου επιλεχθεί από το προπονητικό επιτελείο. Όσο για κίνητρα; Ένας τίτλος στην τροπαιοθήκη, μία εκδίκηση για τους δύο συνεχόμενους χαμένους τελικούς και μία πειστική απάντηση για όσους -με βάση τη φετινή εικόνα της Ένωσης- αμφισβητούν τις ικανότητες των ποδοσφαιριστών της, συνθέτουν μία «τριπλέτα» που μιλάει από μόνη της. Αλλά για αυτά θα μιλήσουμε εκτενώς, όταν έλθει η ώρα…

 

ΥΓ1. Φυσικά ο αποκλεισμός στο μπάσκετ από τη Μπάμπεργκ, έστω και στις λεπτομέρειες, έστω και με ενωσίτικη «αυτοκτονία» στα τελευταία κρίσιμα λεπτά, άφησε το δικό του στίγμα σε όλους τους Ενωσίτες. Ειδικά τις πρώτες στιγμές μετά το τέλος του συγκεκριμένου αγώνα. Νομίζω, όμως, πως όσο περνάνε οι μέρες θα δια-μοιραστούν τα συναισθήματα και οι σκέψεις θα πάνε προς διάφορες κατευθύνσεις. Η κυριότερη; Να γίνει ένας νηφάλιος απολογισμός, όχι τόσο για το τι έφταιξε, αλλά για το τι έχει πετύχει έως τώρα στη φετινή σεζόν η ομάδα. Και μετά να αρχίσει να καθορίζεται το τι σκέπτονται στο εσωτερικό της για το μέλλον της.

 

ΥΓ2. Πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις κερδισμένοι βγαίνουν εκείνοι που δεν τους παίρνει από κάτω και που μαθαίνουν από όλα. Ακόμα και από τους επαχθείς αποκλεισμούς. Μην ξεχνάμε πως λίγο καιρό πριν η Ένωση κατέκτησε το Διηπειρωτικό Κύπελλο και πως μόνη της μπόρεσε να δημιουργήσει έντονες προσδοκίες για κάτι πολύ καλό και στο φετινό Champions League της FIBA. Τρεις πόντοι της έλειψαν…

 

ΥΓ3. Κρατάμε από εδώ και πέρα, όσο περισσότερο μπορούμε, όλοι μας την εικόνα που είχε το κλειστό του ΟΑΚΑ αυτό το περίπου δίωρο, βάζοντας πολύ καλά στο νου μας πως τέτοιες εικόνες λίγες ευρωπαϊκές ομάδες μπορούν να δημιουργήσουν στο σύγχρονο μπάσκετ. Επομένως, με παρακαταθήκη διαχρονική τον ίδιο της τον κόσμο, η μπασκετική Ένωση μπορεί να κάνει τον όποιο προγραμματισμό της για το άμεσο μέλλον. Αυτή είναι μία ανεκτίμητη «περιουσία», για την οποία -κατ΄εμέ- γίνονται όλα, μα όλα…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *