Μέρες 2017, για να έρθει σύντομα το νέο 2018…

Τα αγαπημένα πρόσωπα δεν ανακυκλώνονται. Παραμένουν εκεί, άκρως αναλλοίωτα στην ουσία της ύπαρξής τους. Αλλά, κρίνονται-φιλτράρονται πάντα και από τα νέα πεπραγμένα τους. Το τι έχει προσφέρει ο Μανόλο Χιμένεθ στην Ένωση είναι γνωστό. Για αυτό και όλοι καταλαβαίνουμε πως από την άνοιξη του περασμένου έτους έχει μπει στη λίστα των πιο αξιομνημόνευτων προπονητών που έχουν περάσει διαχρονικά από τον «κιτρινόμαυρο» πάγκο. Δικαίως. Ένας νέος grand πρωταγωνιστής, σε καιρούς που το κάθε είδους δέσιμο γίνεται ολοένα και πιο δυσεύρετο.

 

Η ΑΕΚ γέννησε εξαρχής στον Ισπανό συναίσθημα και διάθεση για προσφορά. Ο ίδιος συνέβαλε τα μέγιστα για την επιστροφή της Ένωσης στο θρόνο του ελληνικού ποδοσφαίρου μετά από 24 χρόνια, ενώ ακόμα και το 2011 την οδήγησε σε έναν εγχώριο τίτλο μετά από 9 χρόνια ανομβρίας (στα οποία επικρατούσαν τα άρθρα 44, οι εφήμερες χαρές του Ντέμη και οι λογιστικοί έλεγχοι της ΒDO). Αυτά όλα που αναφέρονται παραπάνω είναι γνωστά. Και έχουν πια επικυρωθεί από την πιο επίσημη σφραγίδα.  Η αμφισβήτησή τους εν τέλει συνιστά μικροψυχία…

 

Όμως, από εδώ και πέρα, ο Μανόλο έχει μπροστά του νέα καθήκοντα, δύσκολες υποχρεώσεις και μεγάλα εμπόδια. Ίσως να μας φαίνεται πως είναι περισσότερο άχαρη η αποστολή του από τη στιγμή που η ΑΕΚ δεν έχει ευρωπαϊκές υποχρεώσεις και στο πρωτάθλημα είναι το φαβορί για την… τρίτη θέση… Όμως, η διεκδίκηση του Κυπέλλου Ελλάδας είναι στόχος που αρμόζει στην ΑΕΚ. Γιατί, από τη στιγμή που έχει επιστρέψει στην εγχώρια «ελίτ», ο περαιτέρω εμπλουτισμός της τροπαιοθήκης της αποτελεί πρωτίστως μία ιστορική ευκαιρία που δεν πρέπει να χαθεί. Όπως και το να παρουσιάσει μέχρι το Μάη ένα ποδοσφαιρικό συγκρότημα που θα φτάνει να αξιοποιεί όσο περισσότερο γίνεται τα προσόντα του υπάρχοντος έμψυχου υλικού. Αυτά που λέγαμε πως έπρεπε να κάνει ο Μαρίνος Ουζουνίδης, από τη στιγμή που συνειδητοποιήσαμε την απόσυρσή μας από την κούρσα του φετινού τίτλου, οφείλει να τα κάνει ο Μανόλο Χιμένεθ. Κοιτώντας και το μέλλον. Μέρες 2017 ξανά, για να έρθει σύντομα το νέο 2018…

 

Eίμαστε αισιόδοξοι πως στους επόμενους μήνες ο νέος τεχνικός καθοδηγητής της ομάδας μας θα το παλέψει για να βγει κάτι καλό πάνω στα γρασίδια. Ελπίζουμε πως στα αποδυτήρια θα επιστρέψει η όρεξη και το πείσμα για μία διαρκώς αξιόπιστη αγωνιστική εικόνα. Φυσικά και το στηρίζουμε αυτό στην αίσθηση που μας έχει αφήσει από τα προηγούμενα περάσματά του από την ΑΕΚ. Αυτά δεν εξασφαλίζουν κάποια βέβαιη επιτυχία, δίνουν όμως ουσιαστικές «ασπίδες προστασίας« και καθολική στήριξη, ειδικά στο κρίσιμο πρώτο διάστημα. Από το αρχικό κιόλας δίδυμο αγώνων (Ατρόμητος εκτός για το Κύπελλο Ελλάδας, ΟΦΗ εντός για τη Super League), ο Μανόλο ρίχνεται στη μάχη. Όρεξη έχει, προπονητικό ταλέντο έχει, ενωσίτικη εμπειρία και δυναμική προσωπικότητα επίσης… Λίγη τύχη να υπάρχει και όλα θα πάνε καλά. Αίφνης, ανανεώθηκε το ενδιαφέρον μας για τους επόμενους μήνες…

 

YΓ. Ο Μαρίνος Ουζουνίδης δεν ήρθε στην ΑΕΚ για ξεπέτα ή για αρπαχτή. Ήρθε για να δουλέψει και να πετύχει συγκεκριμένους στόχους. Πέτυχε αυτόν, που μάλλον θεωρήθηκε από κάποιους στην ομάδα μέσα, ως ο σπουδαιότερος: την είσοδο στους ομίλους του Champions League. Στο πρωτάθλημα απέτυχε να παρουσιάσει μία ανταγωνιστική ΑΕΚ με ευδιάκριτη -και επιβαλλόμενη στους αντιπάλους της…- αγωνιστική ταυτότητα. Και με τη δέουσα σταθερότητα. Αυτό, πλέον, δεν μπορούσε να αντιστραφεί εύκολα. Ο Ουζουνίδης είχε καλές προθέσεις, είχε διάθεση (γιατί καταλάβαινε πόσο σημαντική ευκαιρία ήταν για τον ίδιο και την καριέρα του η παρουσία του στον πάγκο της πρωταθλήτριας Ελλάδας), αλλά δεν τα κατάφερε στη γενική σούμα. Συμβαίνουν αυτά στο ποδόσφαιρο, το ζήτημα είναι να μαθαίνουν όλες οι πλευρές από τα λάθη τους…

 

YΓ1. Ο ΠΑΟΚ ήρθε την περασμένη Κυριακή στην Αθήνα και πήρε ένα βολικό για αυτόν 1-1 από μία ΑΕΚ που δεν ήξερε πώς να αξιοποιήσει την κατοχή της μπάλας. Εμένα, πάντως, δεν μου άρεσε για πολλοστή φορά φέτος ο πρωτοπόρος. Στη Θεσσαλονίκη μπορεί να μη τους ενδιαφέρει αυτό, αλλά πραγματικά ο κυνισμός με τον οποίον ο Λουτσέσκου αντιμετωπίζει τους αγώνες του ΠΑΟΚ είναι δίκοπο μαχαίρι. Από τη μία ναι μεν έρχονται βαθμοί και η πρωτοπορία στην κατάταξη, από την άλλη -όντως όμως- δημιουργούνται πλήγματα στην υστεροφημία. Ας ελπίσουμε πως την επόμενη φορά που θα βρεθούν απέναντι στην ΑΕΚ θα συνειδητοποιήσουν την έννοια της ποδοσφαιρικής ποιότητας. Αυτό που φέτος φαίνεται πως σνομπάρουν. Να τους δείξει, δηλαδή, η Ένωση τι σημαίνει παίρνω τίτλο και παίζω και ποδόσφαιρο. Όπως πέρυσι, ένα πράγμα…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *