Νοκ ντάουν, αλλά όχι νοκ άουτ…

Θυμάμαι καλά πως λίγους μήνες νωρίτερα έγραφα πως τα παιχνίδια της ΑΕΚ τότε (επί Μοράις) ήταν η χαρά των ποδοσφαιρόφιλων, γιατί λάμβαναν χώρα σε κάθε αγώνα διάφορα περίεργα έως αχαρακτήριστα που χόρταιναν και τον πιο πεινασμένο… Όμως, η χροιά της επίκλησης μου ήταν κατά βάση σαρκαστική έως ελαφριά ειρωνική. Γιατί, ναι μεν βλέπαμε πολλά άξια αναφοράς από ποδοσφαιρικής οπτικής, όμως ήταν αποτέλεσμα κυρίως του γεγονότος πως τότε η ΑΕΚ από πλευράς σοβαρότητας άγγιζε τα όρια του σχεδόν μηδαμινού… Όμως, ο συγκεκριμένος αγώνας με τον Παναθηναϊκό ήταν όντως χορταστικός, και οι δύο ομάδες κάθε άλλο παρά γελοίες ήταν… Η κάθε μία είχε το ημίχρονο της, αλλά πραγματικά όταν το είχε επιβλήθηκε του αντιπάλου χάρη στα προσόντα και την ποιότητα που επέδειξε πέρα από κάθε αμφιβολία ή κάποια πονηρή ερμηνεία κάθε είδους.

 

Το βασικό πρόβλημα είναι, όμως, της ΑΕΚ. Γιατί η Ένωση δεν μπόρεσε να αποφύγει την ήττα. Σε έναν αγώνα που κάποια στιγμή δεν ήμασταν λίγοι εκείνοι που φοβηθήκαμε πως μπορούσαμε να βιώσουμε ένα χειρότερο αποτέλεσμα από το 0-2 που υπήρχε στη συμπλήρωση του πρώτου μισάωρου. Το γεγονός πως η ομάδα μας στο δεύτερο ημίχρονο σταμάτησε τους πράσινους, πήρε τα ηνία και έδωσε το δικό της στίγμα στα αγωνιστικά δρώμενα, είναι απόδειξη των δυνατοτήτων που έχει. Γιατί αυτές φαίνονται και στις κακές μέρες. Όταν ξωκείλει κάτι για τα καλά, το να αποτρέπεις μια καταστροφή και να βγαίνεις και μπροστά, δεν είναι κάτι ακριβώς που πρέπει να σε κάνει να χαίρεσαι, αλλά όμως μπορείς να ποντάρεις στο γεγονός της αντίδρασης που πραγμάτωσες και της αλλαγής της φοράς της ανίσωσης μέσα στο γήπεδο. Ο κόσμος το κατάλαβε πολύ καλά μετά το 2-2, για αυτό και το ΟΑΚΑ κόχλαζε για πολλά λεπτά…

 

Αν το δούμε πρακτικά, μπορούμε να αισθανόμαστε πως πέσαμε νοκ ντάουν και όχι σε νοκ άουτ κατάσταση για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι γιατί έχασε το Σάββατο ο Πλατανιάς στο Φάληρο από τον Ολυμπιακό του… Τάκη Λεμονή…, και γιατί γκέλαρε η Ξάνθη την ίδια μέρα στην έδρα του ΠΑΣ Γιάννινα. Επομένως, βαθμολογικά αποφύγαμε το χειρότερο δυνατό, δηλαδή την απώλεια της πέμπτης θέσης. Ο δεύτερος λόγος αφορά στο γεγονός πως αν βγάλει η ομάδα τα σωστά συμπεράσματα και πάρει τα κατάλληλα μαθήματα από αυτό το πάθημα, ίσως ήρθε αυτή η ήττα στο καλύτερο timing. Το γεγονός πως δεχτήκαμε τα πρώτα γκολ στο ΟΑΚΑ μετά από καιρό, το γεγονός πως έφυγε ο Χιμένεθ για πρώτη φορά ηττημένος από αγώνα στη δεύτερη θητεία του στον κιτρινόμαυρο πάγκο, το γεγονός πως πάθαμε ψυχρολουσία με το γκολ στο 90ο λεπτό, το γεγονός πως έχουμε το δικαίωμα να θεωρούμε την ισοπαλία το πιο κοντινό στη λογική της άτυπης δικαιότητας αποτέλεσμα, όλα αυτά μαζί και το καθένα ξεχωριστά, ισχύουν και τα ξέρουμε όλοι.

 

Σε πιο προσωπικό επίπεδο, εγώ θα αναδείξω τα δικά μου σημεία αναφοράς: Για μένα, λοιπόν, “φάγαμε” τρία γκολ στην έδρα μας από μια ομάδα με ίδιους στόχους, ο Παναθηναϊκός αποδείχθηκε γενικώς πως σε μια μέρα (ή σε παρατεταμένα χρονικά διαστήματα) που πιάνει καλή απόδοση δεν είναι κάτι του χεριού μας (κάθε άλλο…), και τέλος η ίδια η ΑΕΚ μας έδειξε πως είναι ικανή για πολύ καλά πράγματα (β΄ημίχρονο), αλλά και για πλήρη αποτυχία σε αυτά που στοχεύει για φέτος (απόδοση πρώτου ημιχρόνου). Έχω εδώ και καιρό ένα χούι, που ξεκίνησε όταν προκρίθηκαν στους 4 του Κυπέλλου οι ΑΕΚ, Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός και ΠΑΟΚ. Κάθε αναμέτρηση που γίνεται αναμεταξύ τους τη βλέπω σαν άτυπη προετοιμασία για το Κύπελλο και τα play off. Μπορεί να λαθεύω, μπορεί -όμως- να είμαι και απολύτως μέσα στην ουσία των πραγμάτων. Μεταξύ μας, αν όντως λαθεύω, αυτό ίσως να ισχύει μόνο και μόνο γιατί δεν έχουμε ακόμα εξασφαλίσει και μαθηματικά την είσοδο στην πεντάδα της τελικής κατάταξης. Αν αυτή η ιστορία είχε λήξει, όλη μας η προσοχή θα ήταν αλλού…

 

YΓ. Σε γενικές γραμμές ήταν ένας αγώνας που για πολλούς, και για μένα προσωπικά, σήμανε μια αχτίδα φωτός για το ίδιο το ποδόσφαιρο μας. Υπερβολή; Υπερεκτίμηση; Βιαστικό και επιπόλαιο συμπέρασμα; Σύνθεση και συνεκτίμηση; Πόθος και οξύνοια συνάμα; Διαίσθηση προς επιβεβαίωση; Αναντίρρητη αλήθεια που θα γίνει πραγματικότητα; Δεν διασφαλίζουν οι ενεστωτικές μας εκτιμήσεις επουδενί κάποια μελλοντική νομοτέλεια, γιατί μπορεί π.χ. το επόμενο κιόλας ντέρμπι να είναι μια σούπα του απόλυτου 0-0, που να μην βλέπεται ούτε από τους ίδιους τους ποδοσφαιριστές που θα αγωνίζονται… Νομίζω, όμως, πως υπάρχουν πολλές πιθανότητες να βλέπουμε κάτι καλύτερο από εδώ και πέρα, σε διάρκεια κιόλας…, αν και φυσικά σαν οπαδοί της ΑΕΚ θέλουμε να νικάμε εμείς στα ντέρμπι που παίζουμε. Πέρα πάντως από τις δικές μας επιθυμίες, νομίζω πως πραγματικά το ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο για μια σειρά λόγων (που αξίζει να αναλυθούν κάποια στιγμή με ξεχωριστό σημείωμα) έχει στο τώρα μια ακόμα σημαντικότατη ευκαιρία να αλλάξει το κλίμα και να ακολουθήσει πραγματική ανοδική πορεία τα επόμενα χρόνια. Αν χαθεί και αυτή, που στατιστικά κάθε άλλο παρά απίθανο είναι…., ας το ρίξουμε όλοι καλύτερα στον ιππόδρομο και ας αγαπήσουμε τον Μόντριαν Τζόουνς ή τον Ρήγκαλ Ρέσπον που λέει ο λόγος…

 

ΥΓ1. Σε ένα παλιότερο 2-3, στο ίδιο γήπεδο, με τις ίδιες ομάδες, και τον Χιμένεθ στον πάγκο της ΑΕΚ, μετά από λίγο καιρό ακολούθησε μια κιτρινόμαυρη κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας. Λέτε;

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *