«Προσκαλεί» στα λημέρια της το πείσμα, τη δουλειά και την πίστη

Oι πρόσφατες ατάκες του Δημήτρη Μελισσανίδη αποτελούν μία καλή αφορμή για διάφορες σκέψεις. Κουβέντες για «κλέφτες με ντοκτορά», για «το γράσο με το τζάμι» θυμίζουν λίγο ένα Μελισσανίδη που γουστάρουν οι Ενωσίτες. Στην πλειοψηφία τους για να είμαστε δίκαιοι, γιατί με κάθε προσωπικότητα συμβαίνει το ίδιο. Υπάρχουν εκείνοι που την «πάνε» και εκείνοι που αποστασιοποιούνται.

 

Στις προηγούμενες θητείες του εξέπεμπε έναν δυναμισμό που ήταν ευδιάκριτος και στους αντιπάλους και τον καθιέρωσε στις συνειδήσεις των περισσοτέρων ως έναν επιτυχημένο ποδοσφαιρικό παράγοντα. Εξάλλου, όταν επέστρεψε ξανά στα διοικητικά πράγματα της ΑΕΚ το καλοκαίρι του 2013 οι αντίπαλοι της ΑΕΚ κατάλαβαν πως ένας άκρως υπολογίσιμος παίκτης έμπαινε στο προσκήνιο.

 

Από παλιά, λοιπόν, ο Μελισσανίδης ήταν αυτός που όταν έκρινε πως η ΑΕΚ θιγόταν, πχ. από τη διαιτησία, προέβαινε σε ενέργειες που ικανοποιούσαν το ενωσίτικο υποσυνείδητο. Είτε αυτές γίνονταν σε ημίχρονα αγώνων, είτε με δημόσιες παρεμβάσεις του (π.χ σε τηλεοπτικά κανάλια), είτε θεσμικά, κοκ. Οι Ενωσίτες ήταν σίγουροι πως στην πλειοψηφία των περιστάσεων η διοίκησή της ΠΑΕ ΑΕΚ θα έπραττε τα δέοντα για να την προστατεύσει από διάφορες επιβουλές. Και ήταν μία διοίκηση που μπορούσε να κάνει αρκετά πράγματα προς αυτή την κατεύθυνση…

 

Και όσον αφορά στο τώρα; Γιατί το παρελθόν δεν πρέπει να στοιχειώνει, παρά μόνο να διδάσκει και να τοποθετείται στις σωστές του διαστάσεις κάθε φορά. Μέχρι την εξασφάλιση της εισόδου στους ομίλους του Champions League, με την πρόκριση επί της Βίντι, όλα έβαιναν καλώς. Δίχως σπατάλες, με συγκεκριμένη συνταγή, και με χαρακτηριστική οξυδέρκεια στο χειρισμό διάφορων καταστάσεων, είχε καταφέρει κάθε χρόνο η ομάδα να κάνει ένα βήμα μπροστά. Στο διάστημα αυτό, φυσικά, δεν εκμηδενίστηκαν τα λάθη, δεν απουσίασαν οι αποτυχίες, δεν πήγαιναν όλα κινούμενα στη λεωφόρο του ιδεατού, αλλά κυρίως σε αυτήν του εφικτού. Επί της ουσίας, δεν μπόρεσε ποτέ η ΑΕΚ να ξεπεράσει τη σκιά της… Ευτυχώς, γιατί μετά θα έτρεχε και δεν θα έφτανε.

 

Η φετινή καθίζηση μας πείραξε όλους. Σίγουρα και τον ίδιο τον Δημήτρη Μελισσανίδη. Όσο για το μέλλον; Έδωσε ξανά το στίγμα του στη σύναξη με τους ρεπόρτερ. Αποφασισμένος, με εγωισμό και ξεκάθαρη λογική, με όρεξη για ατακαδόρικες επεξηγήσεις. Αν αυτό θα ικανοποιήσει τον κόσμο; Όποιος τολμήσει στο σήμερα να κάνει προβλέψεις, θα πιαστεί offside… Δεν ξεκινάει η ΑΕΚ του χρόνου από την ίδια θέση με πέρυσι, που ήταν η πρωταθλήτρια Ελλάδας και όλα ήταν ανθηρά… Επομένως, οι απαιτήσεις είναι μεγαλύτερες και το κλίμα λιγότερο ιδανικό.

 

Μίλησε ο διοικητικός ηγέτης για έξυπνες κινήσεις. Αν αυτές γίνουν και πετύχουν τότε όλα μάλλον θα είναι καλά. Αυτό είναι και το μυστικό. Το να ξέρεις πού φτάνεις στον κάθετο άξονα, και να απλώνεσαι πολύ στον οριζόντιο… Από τη στιγμή που θα ακολουθηθεί η ίδια οικονομική πολιτική, πρέπει να γίνουν οι επιλογές με τη μέγιστη δυνατή ευστοχία. Η ΑΕΚ στενεύει το δρόμο της, αλλά δεν είναι εξ΄ορισμού καταδικασμένη να μην τον διαβεί… Δεν διευκολύνει πολύ την αποστολή της, αλλά «προσκαλεί» στα λημέρια της το πείσμα, τη δουλειά, και την πίστη. Δεν εγγυάται τίποτα, μετατρέπει όμως τη μαχητικότητα σε απαραίτητη αρετή.

 

Ο κόσμος της ΑΕΚ βλέπει τον τελευταίο καιρό διάφορα συμπτώματα, που αν δεν συνιστούν κάτι το αναπότρεπτο, σίγουρα δημιουργούν συζητήσεις. Εύλογα. Ο κόσμος είδε την καλοκαιρινή προπονητική επιλογή να μη βγαίνει. Την ομάδα να μην παίζει το επιθετικό και θελκτικό ποδόσφαιρο που υποσχέθηκαν όσοι έσπευσαν να δώσουν το στίγμα της «εποχής Ουζουνίδη». Τους οπαδούς σε αρκετές περιπτώσεις να κάνουν τα δικά τους. Τον Περέιρα να «κάνει λαδιές», τους διαιτητές στον τελικό Κυπέλλου να κάνουν καθοριστικά λάθη. Για όλα αυτά, και για αρκετά άλλα ακόμα σε διάφορα πεδία και μέτωπα, οι περισσότεροι ΑΕΚτζήδες θα συμφωνήσουν σε κάτι συγκεκριμένο: χρειάζεται επειγόντως η πυγμή του διοικητικού της ηγέτη. Αν οι πρόσφατες ατάκες αποτελούν δείγμα προθέσεων, όλα θα πάνε καλά. Αν δεν συνοδευτούν π.χ. από αγωνιστική ανάταση, θα ενταθεί η περίσκεψη και θα μείνουν απλές ατάκες.

 

Υπάρχει στους περισσότερους ΑΕΚτζήδες έντονος προβληματισμός. Ακόμα και στο αν μπορεί η ΑΕΚ με το σημερινό της status να ανταποκριθεί στo υπό διαμόρφωση περιβάλλον του εγχώριου ανταγωνισμού. Στο αν μπορεί η ΑΕΚ να ανταγωνιστεί κοιτώντας κατάματα τον ΠΑΟΚ και τον Ολυμπιακό (που του χρόνου υπό φυσιολογικές συνθήκες δεν θα χάσει χρόνο για να φτιάξει ξανά κάτι εντελώς από την αρχή). Η Ένωση δεν έχει υπαρξιακά, ούτε οικονομικά προβλήματα. Δεν έχει μπει σε τέλμα, ούτε είναι καταδικασμένη σύντομα να επιστρέψει σε «άγονες εποχές». Ίσα-ίσα. Όμως, οφείλει να δουλέψει από αύριο κιόλας για να βάλει ξανά θετικό πρόσημο στις άμεσες κινητικότητές της.

 

Η νέα σεζόν είναι μία καλή ευκαιρία να δώσει η ΑΕΚ απαντήσεις σε όσους την επιβουλεύτηκαν τους τελευταίους μήνες. Δεν είναι μικρό κίνητρο αυτό. Για αυτό το λόγο χρειάζεται η διοικητική πυγμή. Εκείνη που θα περνάει το μήνυμα στους πονηρούς πως η ΑΕΚ δεν «την πατάει», εκείνη που θα πείθει τους παίκτες να παίζουν μπάλα γιατί το να είσαι στην ΑΕΚ θα αποτελεί ξανά μία πολύ καλή επιλογή, εκείνη που θα δημιουργεί τις συνθήκες για να θέλει ο κόσμος της Ένωσης να παρακολουθεί στενά την ομάδα. Με ευχαρίστηση και αδημονία… Αν όλοι στην ΑΕΚ του χρόνου φροντίσουν να κάνουν με όρεξη αυτό που θα επιλέξουν να κάνουν, θα αυξήσουν τις πιθανότητες…

 

Η εμπειρία υπάρχει, οι τεχνοτροπίες επίσης. To ζήτημα είναι να γίνει κτήμα όλων πως του χρόνου θα πρέπει να υπάρξει πρόοδος σε σχέση με την αγωνιστική περίοδο που τελείωσε. Ίσως είναι πιο εύκολο, γιατί ο πήχης έπεσε πιο κάτω από όσο περιμέναμε. Άρα τα περιθώρια βελτίωσης είναι εξ΄ορισμού αρκετά.  Όμως για μία ομάδα, για έναν οργανισμό που υπολειτούργησε ή τέλος πάντων δεν ήταν τόσο αποδοτικός όσο θα ήθελαν όλοι, τα πράγματα είναι έτσι και αλλιώς δύσκολα. Στα δύσκολα, πάντως, κρίνονται οι πάντες, σε αυτά ξεχωρίζουν οι ικανοί και επιβεβαιώνονται ξανά οι ήδη σημαντικοί.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *