Δώρο άδωρο…

04
Δεκέμβριος
2016

Δημοσιευτηκε απo Κώστας Μαρούντας

Δημοσιευτηκε σε Κώστας Μαρούντας / Στήλες ΑΕΚ

0 Σχόλια

Συνήθιζα να το λέω, να το γράφω για την ακρίβεια, την αγωνιστική περίοδο 2012-2013, πως η (τότε) φετινή χρονιά είναι ένα μεγάλο μάθημα για όλους τους Ενωσίτες. Κάθε αγωνιστική αυτό ήταν το μόνο σίγουρο και το πήραμε χαμπάρι από τις πρώτες κιόλας… Και πώς να μην ήταν, όταν ζήσαμε βήμα-βήμα την πορεία από την έναρξη της τότε προετοιμασίας μέχρι τον τελικό υποβιβασμό… Δεν το έσωσε τότε κανείς, ούτε ο Βιντιάδης, ούτε ο Κιθ Χάρις, ούτε κανένας… Αλλά, δεν είναι ώρα για παρελθοντολαγνείες και ειδικά με ευθείες παραπομπές στη χειρότερη αγωνιστική περίοδο σε ολόκληρη την τρισένδοξη ιστορία του συλλόγου μας. Δεν χρειάζεται να πετάμε τη μπάλα στην εξέδρα για να αποφύγουμε τα προφανή. Το μόνο κοινό σημείο είναι (στο δικό μου περίεργο μυαλό…) πως και φέτος παίρνουμε ένα μάθημα ποδοσφαίρου. Άλλης υφής, άλλων διαστάσεων, άλλης βαρύτητας, άλλων συνεπειών. Οκ. Αλλά, πάλι κάτι παράξενο και εντελώς μη αποδεκτό από όλους μας συμβαίνει… Γιατί, αν το δούμε νηφάλια, τελικά η ΑΕΚ φέτος είναι κάτι προς διερεύνηση που δεν τελειώνει γρήγορα ή ξεπερνιέται αγόγγυστα, που άνετα μπορεί να απασχολήσει λάτρη της ποδοσφαιρικής εμβάθυνσης (πέρα από οπαδικές προσεγγίσεις) με όρους κολλήματος…

 

Νέα (βαθμολογική) γκέλα για την ΑΕΚ, λοιπόν. Γιατί; Γιατί πολύ απλά δεν έχουμε ακόμα φτιάξει την ομάδα που θα μπορεί να παίρνει αυτό που δικαιούται, γιατί δεν έχουμε ακόμα την ομάδα που θα σημειώνει δικαίως συνεχόμενες νίκες, που θα πάψει να δίνει ενδιαφέροντες (από ποδοσφαιρικής οπτικής) αγώνες, αλλά βλαπτικούς για την υγεία της πλειοψηφίας των φίλων της ομάδας, που θα φοβίζει τον αντίπαλο και θα του εκμηδενίζει τις φιλοδοξίες από τα πρώτα λεπτά μέχρι το το τελευταίο… Στο σήμερα, οι μόνοι που δεν προβληματίζονται είναι εκείνοι που το έχουν πάρει από τώρα απόφαση πως φέτος δεν τα καταφέραμε, ή εκείνοι που δεν μπορούν να συμβιβαστούν με την πραγματικότητα της ΑΕΚ της αγωνιστικής περιόδου 2016-2017 (αρχές Δεκέμβρη 2016). Πια, εναποθέτουμε στο 2017 τις όποιες προσδοκίες έχουμε, ανεξαρτήτως της κατηγορίας Ενωσιτών που κατατάσσουμε τον εαυτό μας… Δεν ξέρουμε πάντως αν ο Μοράις μπορεί να καταφέρει να αυξήσει τα θετικά και να μειώσει τα αρνητικά σε τόσο μεγάλο (και καθοριστικό βαθμό) ώστε να κάνουμε σερί επιτυχιών όπως αυτά του Πογιέτ τον περσινό Ιανουάριο ή έστω τον περσινό Φλεβάρη…

 

Tελειώνει το ματς στην Κέρκυρα, και κάθεσαι να ακούσεις την αποφώνηση του σχολιαστή του συνδρομητικού καναλιού. Και ακούς ένα στατιστικό στοιχείο που σε στέλνει για λίγο αδιάβαστο. Aν και δεν το αγνοούν και τόσοι πολλοί… Στους τελευταίους 14 εκτός έδρας αγώνες, λέει, η ΑΕΚ έχει νικήσει μόνο τους δύο… Θα είμαστε ικανοποιημένοι, και θα ξέρουμε πως βαδίζουμε σωστά, όταν σε 14 αγώνες θα έχουμε νικήσει τουλάχιστον τους 10. Moυ φαίνεται πως πιθανότατα θα τα βλέπουμε όλα στον ίδιο αγώνα για μεγάλο χρονικό διάστημα ακόμα. Εντάξει, αυτό είναι προτιμότερο από το να βλέπεις συνέχεια μια ομάδα κακή που σέρνεται, ένα πτώμα που αρνούνται να το θάψουν… Αλλά, η ΑΕΚ πρέπει να έχει διαρκώς μια ομάδα που θα παραδέχονται όλοι (και οι άνθρωποι, και ο βαθμολογικός πίνακας, και η γενική αίσθηση…) πως είναι η καλύτερη ποδοσφαιρική ομάδα στη χώρα. Απέχουμε παρασάγγας από κάτι τέτοιο ακόμα. Τουλάχιστον, ας βρούμε σύντομα το ενεστωτικό πικ μας, ας το σταθεροποιήσουμε, και ας βάλουμε τις βάσεις για κάτι πραγματικά σημαντικό του χρόνου… Μπορούσαμε να νικήσουμε στην Κέρκυρα, αλλά επειδή ακόμα είμαστε έτσι όπως είμαστε, χάσαμε την όποια ευκαιρία (μας) δημιούργησαν οι ίδιοι οι Φαίακες λίγες μέρες πριν όταν απέδρασαν με τη λευκή ισοπαλία από το Φάληρο… Δώρο άδωρο, γιατί η ΑΕΚ δεν έχει κάνει ακόμα στον εαυτό της το δώρο της σταθερής ποιότητας και της ποσοτικής πειθούς…To γεγονός πως ακολουθούν συνεχόμενοι εντός έδρας αγώνες για την ομάδα του Μοράις, δεν λέει κάτι από μόνο του… Αυτό είναι το χειρότερο, όσο αισιόδοξος και αν είναι κάποιος, όσο ακραιφνής Ταλιμπάν κιτρινόμαυρης συνείδησης και αν γίνεται από την αγάπη του για την ομάδα μας…

 

ΥΓ. Δεν είναι εύκολο να μην πηγαίνουν καλά τα πράγματα και να πρέπει να μιλήσεις για την ομάδα σου. Γιατί πολύ εύκολα την επιχειρηματολογία σου, που εσύ την καταθέτεις με πόνο ψυχής και με πραγματικό ενδιαφέρον για την ΑΕΚ, μπορεί να την υιοθετήσει κάποιος αντίπαλος ή κάποιοι δικοί μας που δίνουν έμφαση στην πολεμική και όχι στην κριτική. Ας είναι. Εμείς οι ΑΕΚτζήδες δεν είμαστε σαν τους άλλους, δεν κρύβουμε κάτω από το χαλί τα κακώς κείμενα. Έχουμε μάθει να υπομένουμε, έχουμε σε μεγάλο ποσοστό υψηλά ποσοστά ευθυκρισίας, έτσι ώστε όταν θα φτάσουμε ξανά ψηλά (στην κορυφή), και θα το αξίζουμε, και θα το ευχαριστηθούμε περισσότερο, και θα είναι καθολικά αναγνωριστέο από οποιονδήποτε ποδοσφαιρόφιλο σέβεται τον εαυτό του. Το πότε θα γίνει αυτό, εγώ δεν μπορώ να το ξέρω. Και δεν μπορώ και να το προβλέψω. Μεταξύ μας, δεν φαίνεται κάτι το άμεσο, σίγουρα είναι πιο μακρινό από όσο πίστευα τον Αύγουστο, αλλά δεν μπορεί να αποκλειστεί. Αλλά, για τα άλλα είμαι σίγουρος γιατί μελετώ την ψυχολογία μας εδώ και χρόνια. Ατομικά και συλλογικά… Η ΑΕΚ, με τα καλά και τα άσχημα της, είναι σχολείο.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *