Είναι πολύ πιθανό να δουλεύει (καλά) ο Μοράις…

11
Δεκέμβριος
2016

Δημοσιευτηκε απo Κώστας Μαρούντας

Δημοσιευτηκε σε Κώστας Μαρούντας / Στήλες ΑΕΚ

0 Σχόλια

Αυτό που έγινε το Σάββατο το βράδυ ήταν αυτό που περιμένουμε κάτω από τις συνθήκες που στην ΑΕΚτζήδικη συνείδηση μας μπορούν να περιγραφούν ως οι φυσιολογικές για τα διαχρονικά μέτρα και σταθμά μας. Να αγωνίζεται εντός έδρας η ομάδα μας με έναν αντίπαλο όπως ο Λεβαδειακός και να νικάμε με τέτοιο τρόπο (και με ευρύ σκορ…) που να μας μένει στο τέλος ένας συνδυασμός ικανοποίησης και εμπιστοσύνης για τη συνέχεια. Μήπως ήρθε η ώρα να ανοίξουμε το παράθυρο και να αρχίζει να φεύγει η θολούρα και η κάπνα της αμφισβήτησης και της μετριότητας; Μέχρι όμως να πείσει η ίδια η ομάδα πως βρήκε συγκεκριμένους  τρόπους εξυπηρέτησης των ειδικών και των γενικών στοχεύσεων της, θα είμαστε προσγειωμένοι. Μετά το 4-0 επί των Βοιωτών μπορούμε να κοιτάμε μπροστά με καλύτερη διάθεση, αλλά το δείγμα γραφής είναι μικρό για να βγάλουμε ασφαλή συμπεράσματα. Eξάλλου, δεν συναντήσαμε απέναντι μας κάτι παραπάνω από μια μέτρια εκδοχή του Λεβαδειακού. Βέβαια, λίγο καιρό πριν δεν θα ήταν και πολύ απίθανο να παθαίναμε άλλο ένα εντός έδρας πατατράκ…

 

Ναι, οι παίκτες μας είχαν διάθεση. Ναι, έψαξαν με νορμάλ τρόπο τη δημιουργία ευκαιριών. Ναι, παρουσίασαν καλό ρυθμό για πολλά αγωνιστικά λεπτά. Ναι, σκόραραν πολλές φορές. Ναι, είδαμε κινήσεις χωρίς τη μπάλα. Nαι, είδαμε ατομικές στιγμές ποιότητας. Ναι, σκεφτήκαμε πως μάλλον βρήκαμε τερματοφύλακα για το μέλλον. Ναι, φύγαμε από το ΟΑΚΑ και δεν γκρινιάζαμε. Το ρεπορτάζ λέει πως ο Μοράις δουλεύει στις προπονήσεις. Δεν έχω κανένα λόγο να προβάλλω αντιρρήσεις, από τη στιγμή μάλιστα που -όπως η συντριπτική πλειοψηφία των ΑΕΚτζήδων- δεν είμαι μπροστά. Εννοώ στα Σπάτα, γιατί τους αγώνες τους βλέπουμε όλοι. Το σαββατιάτικο 4-0 λέει από μόνο του πως είναι πολύ πιθανό να δουλεύει (καλά) ο Μοράις. Άλλωστε, και σε προηγούμενους αγώνες είχαμε δει ορισμένα καλά και θετικά πράγματα. Δεν πρέπει να μηδενίζουμε και να ισοπεδώνουμε, απλά δεν ήταν θετικό το πρόσημο, γιατί κατά βάση οι νίκες δεν ήταν συνήθεια, για πολλά λεπτά η ομάδα εξαφανιζόταν, και γενικώς τα τρωτά ήταν περισσότερα από όσα αντέχουμε… Τόσο που το πρόσημο ήταν αναφανδόν αρνητικό και τα ίδια τα αποτελέσματα προδότες που δεν μίσησε κανένας…

 

 Χαίρομαι πολύ όταν σκοράρει ο Πέκχαρτ. Και τώρα τελευταία, το πράττει συχνά. Είναι ένας ποδοσφαιριστής που δεν θα αφήσει όνομα στην ΑΕΚ, όπως π.χ. παλιότερα ο Χένρικ Νίλσεν ή ο Χόκαν  Σάντμπεργκ, αλλά δεν είναι ούτε Φουρτάδο, ούτε Κρισάντους. Δεν είναι κάποιος που το μόνο θετικό που μπορεί να αποσπάσει είναι συμπάθεια στο ανθρώπινο… Αλλά, το πιστεύω ακράδαντα, είναι ένας ποδοσφαιριστής που μπορεί να βρει συγκεκριμένο ρόλο και να τον υπηρετήσει με σχετική επάρκεια. Όχι πρωταγωνιστικό, όχι κάτι συνταρακτικό ή φαντεζί…, αλλά τέτοιο ώστε όταν τον βλέπουμε στη σύνθεση της ομάδας να μην κάνουμε αρνητικά σχόλια με τη μία… Στο κάτω-κάτω, είναι πολύ σημαντικό για μια ομάδα να μπορεί να παίρνει από κάθε ποδοσφαιριστή αυτό που μπορεί. Ακόμα σημαντικότερο είναι να αξιοποιείς έναν παίκτη που για διάφορους λόγους, δίκαιους και μη, θεωρούσαμε όλοι πως απλά συμπληρώνει το ρόστερ σαν ονομαστική αναφορά. Έτσι όπως είναι η ΑΕΚ σήμερα πρέπει να δώσει ευκαιρίες. Για να καταλήξει σε μια δίκαιη γνώμη για τη μελλοντική στελέχωση ενός ρόστερ ικανού να ανταποκριθεί στις υψηλές απαιτήσεις μας από την Ένωση.  Δεν φτιάχνεις κάτι καλό, πετώντας τα πάντα από το χτες. Συνήθως, κρατάς αυτά που πρέπει και φέρνεις καινούρια που θα σε κάνουν καλύτερο.

 

Οι ποδοσφαιριστές δεν είναι αποπαίδια, σάκοι του μποξ για τη δική μας εκτόνωση, και άλλοθι για τις ευθύνες υψηλόβαθμων στελεχών ενός οργανισμού. Είναι μεν επαγγελματίες που αμείβονται με χρήματα που ακόμα και σήμερα είναι παραπάνω από αυτό που έχει συνηθίσει (και ενδεχομένως ανέχεται) το μαζικό κοινωνικό υποσυνείδητο, όμως κάνουν μια δύσκολη δουλειά που εκτίθεται σε δημόσια θέα χιλιάδων ανθρώπων κάθε φορά. Επομένως, ακόμα και αν κάποιος δεν μπορεί, είναι καλό να περιοριζόμαστε στη διαπίστωση και απλά να επιζητάμε την απόκτηση κάποιου καλύτερου στη θέση του, παρά να τον σταυρώνουμε και να τον βρίζουμε λες και αυτός ευθύνεται για όλα…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *