Όχι ακριβώς πως δεν έγινε ποτέ…

15
Δεκέμβριος
2016

Δημοσιευτηκε απo Κώστας Μαρούντας

Δημοσιευτηκε σε Κώστας Μαρούντας / Στήλες ΑΕΚ

0 Σχόλια

Aν σταθούμε στην ουσία, αυτή μάλλον είναι πως ολοκληρώθηκε το διαδικαστικό, ο προπονητής έβγαλε τα συμπεράσματα του για ατομικές και συλλογικές καταστάσεις (ή και περιστάσεις…), ο βαθμός της ισοπαλίας που επικύρωσε την πρόκριση ήρθε, και όλα συνεχίζονται για την κάτοχο του τροπαίου στις πιο σοβαρές και καθοριστικές σχετικές υποχρεώσεις της στο μέλλον… Αν, όμως, το δούμε αλλιώς, που άνετα μπορούμε, το γεγονός πως μιλάμε για δεύτερη συνεχόμενη ισοπαλία με ομάδα από τη Φούτμπολ Λιγκ (έστω και κάτω από ιδιαίτερες συνθήκες κάθε φορά…) είναι κάτι που δεν μπορείς να το ξεπεράσεις δίχως αναφορές και προβληματισμό. Αλλά, και η γενικότερη απόδοση της ομάδας στο συγκεκριμένο αγώνα λειτούργησε περισσότερο σαν άγκυρα που έπεσε και δεν άφησε στο πλεούμενο πολλά περιθώρια κίνησης…

 

Για να αστειευτούμε και λίγο, αν αναλογιστούμε παλιότερες επιδόσεις της αγαπημένης μας ομάδας με τη Λαμία για τον ίδιο θεσμό, πρόοδο επιδείξαμε… Εξάλλου, αν θυμηθεί κάποιος και το φιλικό στο ΟΑΚΑ το καλοκαίρι με τον Απόλλωνα (ομάδα από τις καλές της ίδιας κατηγορίας με Λαμία και Αναγέννηση Καρδίτσας), όπου και είχαμε ηττηθεί…, οι δύο κυπελλικές ισοπαλίες συνιστούν βήμα… Ας αφήσω, όμως, την πλάκα. Οι καταστάσεις δεν τη σηκώνουν και πολύ μετά από ένα συγκεκριμένο σημείο. Ίσως, βέβαια, το σχετικό ανώδυνο του πράγματος να μας βοηθάει να αφεθούμε λίγο στην αγκαλιά της συγκρατημένης ευθυμίας, αλλά η αγωνιστική περίοδος συνεχίζεται και η ΑΕΚ έχει μπροστά της Γολγοθά. Ο, δε, Ιησούς γνωρίζουμε πως κάθε χρόνο άλλωστε βρίσκει τον τρόπο να αναστηθεί. Για την Ένωση δεν μπορούμε να είμαστε και τόσοι σίγουροι. Προς το παρόν, και λίγο πριν τα Χριστούγεννα, έχουμε άλλες προτεραιότητες όπως για παράδειγμα το να βρει τα πατήματα του ο δικός μας Λάζαρος, ο Χριστοδουλόπουλος, και να παίξει τη μπάλα που μπορεί. Ή να φροντίσει η ομάδα και ο ίδιος (ο Πορτογάλος) τον εαυτό του, έτσι ώστε να αποκτήσουμε ξανά τον παίκτη Αλμέιδα στη φαρέτρα μας…

 

Η ΑΕΚ έκανε αγγαρεία στη Λαμία και μένει να φανεί αν εκεί που θα χρειαστεί θα μπορεί να κάνει αυτό που πρέπει. Φερειπείν, στον επερχόμενο αγώνα με τον ΠΑΣ Γιάννινα στο ΟΑΚΑ, που αναμφισβήτητα αποτελεί μια καλή ελληνική ομάδα που δικαίως βρίσκεται ψηλά στη βαθμολογία τα τελευταία χρόνια (όχι μόνο φέτος…). Εκεί νομίζω πως, θέλουμε-δεν θέλουμε…, θα μπορούμε να βγάλουμε ασφαλέστερα συμπεράσματα για το πού βρίσκεται αυτόν τον καιρό η ΑΕΚ… Εδώ θέλω να τελειώσω την όποια αναφορά στον αγώνα με τη Λαμία. Όχι ακριβώς πώς δεν έγινε ποτέ, αλλά σύντομα θα έχει ξεχαστεί εντελώς από όλους…

 

ΥΓ. Οι μεταγραφές γίνονται για διαφορετικούς λόγους κάθε φορά. Ακόμα και η κάθε μία ξεχωριστά εξυπηρετεί διαφορετικό σκοπό από τις υπόλοιπες που γίνονται στο ίδιο ή κοντινό χρονικό διάστημα. Αν, φερειπείν, μια ομάδα έχει ήδη χτίσει ένα κορμό, έχει σταθεροποιήσει ένα άλφα επίπεδο απόδοσης (που συνοδεύεται και από δεδομένους αυτοματισμούς και καλοδουλεμένα στυλ παιχνιδιού), τότε μπορεί να κάνει ελάχιστες αριθμητικά έξτρα προσθήκες που θα καλύψουν τις όποιες (λίγες) τρύπες ή θα επιτρέψουν να γίνει η διαφορά. Η σημερινή ΑΕΚ, όμως, δεν έχει πείσει κανέναν πως βρίσκεται σε ένα άλφα επίπεδο. Το θετικότερο σχόλιο που μπορούμε να κάνουμε προς το παρόν είναι πως φαίνεται να ξεκίνησε να βηματίζει προς τα εμπρός, αλλά ακόμα οι επιβάτες δεν έχουν τοποθετήσει τα πράγματα τους στη θέση τους, έτσι ώστε να απολαύσουν το όποιο ταξίδι με το τρένο που επέλεξαν. Προσωπικά, σε σχέση με λίγους μήνες πριν, δεν ξέρω καν αν έχουμε βγάλει εισιτήριο για τον κατάλληλο προορισμό, αλλά ας είναι…

 

 Έτσι, καλωσορίζουμε τον Αστρίτ Αϊντάρεβιτς στην ΑΕΚ, μη γνωρίζοντας στο τώρα σε ποιο από τα τρία ενδεχόμενα μπορούμε να τον τοποθετήσουμε:  αν μπορεί να αποτελέσει σε εύλογο χρόνο μια μονάδα εναρμονισμένη με ένα λειτουργικό σύνολο, αν θα μπορέσει να το τραβήξει και αυτός -ως μονάδα- έγκαιρα προς την πανθομολογούμενη λειτουργικότητα ή αν ούτε αυτός (ούτε η ομάδα…) θα μας αφήσουν στο τέλος της αγωνιστικής περιόδου ικανοποιημένους. Ίδωμεν, γιατί μπορεί να πιστεύουμε και εμείς πως η μπίλια θα κάτσει σε ένα από τα δύο πρώτα, αλλά έχει φοβηθεί το μάτι μας μετά το τετράμηνο που προηγήθηκε…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *