Όταν μιλάμε για ποδόσφαιρο, και όχι για την ΑΕΚ, το πρόβλημα το έχει η ΑΕΚ…

20
Δεκέμβριος
2016

Δημοσιευτηκε απo Κώστας Μαρούντας

Δημοσιευτηκε σε Κώστας Μαρούντας / Στήλες ΑΕΚ

0 Σχόλια

«Ξεγνοιασιά είναι η ικανότητα να μην επιτρέπεις στο μέλλον να επηρεάζει το παρόν» (θυμόσοφη ρήση)

 

Ξεκινάω να γράφω και για αυτόν τον αγώνα της ΑΕΚ, και όντως το κλίμα είναι παράξενο. Μια μέρα που δεν τη λες και από τις πιο συνηθισμένες, αυτή η Δευτέρα. Καταρχήν, γιατί δεν πρέπει να μας διαφεύγει πως υπάρχουν σημαντικότερα πράγματα από το ποδόσφαιρο, δεν ήταν και το καλύτερο δυνατό να πηγαίνεις στο γήπεδο και να ακούς στο ραδιόφωνο τα όσα γίνονταν στην Τουρκία. Για κάποια στιγμή, μάλιστα, οφείλω να ομολογήσω πως ενώ καθόμουν ήδη στις γνωστές θέσεις στο ΟΑΚΑ αναμένοντας το εναρκτήριο λάκτισμα του διαιτητή, ξέχασα εντελώς τι πήγα να κάνω εκεί… Αλλά, εντάξει, για ποδόσφαιρο πήγαμε εκεί, για την ΑΕΚ μας, επομένως τα αφήνουμε όλα αυτά στην άκρη. Αφού ακόμα μας αφήνουν να μπορούμε να ασχολούμαστε με το ποδόσφαιρο, γιατί με όλους αυτούς τους τύπους (που είναι βουτηγμένοι για τα καλά στο μεδούλι των πολιτικών ενδοεξουσιαστικών εχθροπραξιών με παγκόσμιο αντίκτυπο), πραγματικά δεν μπορούμε να ξέρουμε ποιο είναι το μέλλον της ανθρωπότητας (άρα και το δικό μας…).

 

Πάμε παρακάτω. Έγινε, λοιπόν, και ο αγώνας της ΑΕΚ με τον ΠΑΣ Γιάννινα.  Ένας αγώνας, που αν δεν είσαι ΑΕΚ, πραγματικά σου αφήνει πολύ καλή εντύπωση για σειρά παραμετρικών αναφορών. Δεν θέλω να γράψω κάτι εξεζητημένο για να εντυπωσιάσω, δεν θέλω με την καμία να εστιάσω αλλού για να τραβήξω τη σκέψη μας από τη νέα εντός έδρας βαθμολογική γκέλα. Δεν θέλω να αποσιωπήσω την τραγικά ανώριμη κίνηση Αραβίδη, δεν θέλω να μην καταγράψω το αυτοκαταστροφικό γενικώς του να παίζεις (σχετικά και συγκριτικά) αρκετά καλά και να μην κερδίζεις, δεν θέλω να τονίσω την πορεία της μπάλας στο πέναλτι του Μάνταλου, δεν θέλω να σταθώ στο γεγονός πως οι ποδοσφαιριστές μας δεν κατάπιαν τη μπάλα μετά το πρώτο γκολ που δεχτήκαμε, δεν θα κεντράρω στον επόπτη και το απαράδεκτο λάθος του στο γκολ που (εντελώς λανθασμένα…) μέτρησε.

 

Είναι αγώνας, για τον οποίο προσκαλώ σχολές αθλητικής δημοσιογραφίας να τον δείξουν oλόκληρο και να ζητήσουν μετά σχολιασμό από τους σπουδαστές. Ενδεχομένως, στην παράδοση του σχετικού μαθήματος από τον αντίστοιχο καθηγητή να είναι απαραίτητη και η παρουσία κάποιου σεναριογράφου… Γιατί, επί Μοράις, στην ΑΕΚ ήδη έχουμε αρκετές εκδοχές στους προτεινόμενους τρόπους για να μη νικήσεις έναν αγώνα. Η ΑΕΚ έχασε, λοιπόν, την ευκαιρία να ανέβει στη δεύτερη θέση, η ΑΕΚ δεν θα κάνει γιορτές μέσα σε κλίμα που να αρμόζει στη σημειολογία της, και αυτό που θα τη βοηθήσει είναι μονάχα πως όταν θα ξαναμπεί στο γήπεδο (πιστεύω) πως θα έχουν ξεχαστεί όλα όσα έγιναν μέσα στο Δεκέμβρη. Όταν μιλάμε για το ποδόσφαιρο, και όχι για την ΑΕΚ, το πρόβλημα το έχει η ΑΕΚ… Και όσον αφορά στους αγωνιστικούς στόχους στο πρωτάθλημα της Σούπερ Λιγκ στο υπόλοιπο της περιόδου 2016-2017, μπορεί όλοι μας να συμφωνούμε -ατύπως και τυπικά, συνάμα- πως κυνηγάμε τη δεύτερη θέση, αλλά αν προσέξει κάποιος την τωρινή βαθμολογία και συνυπολογίσει τη συχνότητα στη γκέλα της φετινής ΑΕΚ, η εξασφάλιση της εισόδου στα play off είναι το πρώτο που πρέπει να επιδιώξουμε πριν χρειαστούμε όλοι όψιμα καρδιογραφήματα…. Ενοχλητικό και άκομψο ένα τέτοιο συμπέρασμα; Ας προσέχαμε…

 

YΓ. Ο κόσμος της ΑΕΚ από το 57ο λεπτό (και για αρκετά λεπτά) πήρε την κατάσταση πάνω του με ένα κρεσέντο τραγουδιού. Οι αρκετοί Ενωσίτες στις κερκίδες (παρόλες τις αντιξοότητες, που δεν ήταν και λίγες…), έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο εκείνο το χρονικό διάστημα. Με το δικό τους ξεχωριστό τρόπο: με μια φωνή που συνηθίζαμε σε περιόδους που η ΑΕΚ μας έκανε σερί νικών και είχε συγκεκριμένη (και ποιοτική) ταυτότητα μέσα στο γήπεδο.  Ο κόσμος της ΑΕΚ έδειξε ΓΙΑ ΠΟΛΛΟΣΤΗ ΦΟΡΑ, σε ανύποπτο χρόνο μάλιστα, το μεγαλείο και τη δυναμική του. Δεν το περίμενα, μου άρεσε, δεν είμαι από αυτούς που αυτοβαυκαλίζονται για ιδιοτέλειες κάθε είδους. Το καταγράφω και δίνω έμφαση, γιατί είναι κάτι που δεν πρέπει να ξεπεράσουμε σα να μην έγινε ποτέ. Ας το δουν αυτό οι διοικούντες και όλα τα μέλη του αγωνιστικού τμήματος, έτσι ώστε να έχουν ένα λόγο παραπάνω να προσπαθήσουν στο άμεσο μέλλον όσο περισσότερο μπορούν… Για αυτούς τους ανθρώπους, τους αμέτρητους ανιδιοτελείς συνοδοιπόρους της ΑΕΚ, αξίζει να δωθούν νέες χαρές, να αναγεννηθεί η πίστη, να καλλιεργηθεί ο σπόρος της μελλοντικής ισχύος, και να υπογραφεί ένα ανανεωμένο συμβόλαιο εμπιστοσύνης, γιατί σε διαφορετική περίπτωση μιλάμε για μεγάλο ολίσθημα, για ιστορική ανορθογραφία και έμπρακτη αμαρτία. Εξάλλου, το αισθητήριο της πλειοψηφίας των υποστηρικτών μιας ομάδας ήταν, είναι, και θα είναι, ο πιο γνήσιος καθρέφτης του εκτοπίσματος της σε κάθε εποχιακή περίοδο…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *