Οι επόμενες 3.325 μέρες πρέπει να είναι ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ…

17
Μάιος
2017

Δημοσιευτηκε απo Κώστας Μαρούντας

Δημοσιευτηκε σε Κώστας Μαρούντας / Στήλες ΑΕΚ

0 Σχόλια

Πέρα από κάθε άλλη ανάγνωση, η νίκη της μπασκετικής ΑΕΚ επί του Παναθηναϊκού το απόγευμα της Κυριακής με 71-70 είναι ένα αξιοσημείωτο γεγονός για τα ίδια τα δρώμενα του ελληνικού πρωταθλήματος. Είναι κάτι που το παραδέχονται όλοι οι ουδέτεροι, υπό την έννοια πως αν θεωρήσουμε πως το φαβορί για την πρόκριση στους τελικούς είναι οι πράσινοι, πια η δουλειά τους είναι δυσκολότερη. Η ΑΕΚ μεγάλωσε αρκετά το συντελεστή δυσκολίας, αλλά ανεβάζει και το δικό της μέγεθος με τέτοιες νίκες. Πρέπει να πείσουν οι παίκτες του Πασκουάλ πως είναι καλύτεροι για να περάσουν. Μέχρι πρόσφατα, και καλά να μην έπαιζαν απέναντι μας, θα την έβρισκαν την άκρη. Πια, δεν είναι τόσο σίγουρο αυτό. Οι γνώστες του αθλήματος αναγνωρίζουν την άνοδο μας, αλλά περιμένουν από εμάς συγκεκριμένα πράγματα για να μας βάλουν στην εξίσωση της κορυφής. Τέτοιες νίκες ανοίγουν τη σχετική κουβέντα, έστω και αρχικά σε «αναγνωριστικές πτήσεις»… Οι αντίπαλοι μας δεν φαίνεται να είναι και σε καμία ιδιαίτερα καλή κατάσταση και μπορούμε να τους κάνουμε τη ζημιά.

 

Το γεγονός πως είχαμε να νικήσουμε τόσα χρόνια τον Παναθηναϊκό έχει διττή χροιά. Η μία είναι η προφανής, η αρνητική. Αυτή η απογοητευτική-απαράδεκτη-τραγική εις βάρος μας παράδοση αποτυπώνει αποκλειστικά και μόνο την κρίση στην οποία βρεθήκαμε εμείς. Τα μπασκετικά κιτρινόμαυρα «πέτρινα χρόνια». Που περιελάμβαναν αρχικά απομάκρυνση από την κορυφή, ευρωπαϊκή ένδεια, πάγωμα του κόσμου, μάχη με τη μετριότητα, διοικητική ανεπάρκεια, γενικευμένη σήψη και παρακμή, χρέη, υποβιβασμό, περιήγηση στα αλώνια του εσωτερικού ανταγωνισμού… Από την άλλη, όμως, υπάρχει και μια άλλη ερμηνεία. Είμαστε εδώ και αρχίσαμε να νικάμε και αυτούς. Η ανοδική πορεία συνεχίζεται. Και αν η λογική λέει πως η κορυφή στο μπάσκετ έρχεται μόλις «μουλιάσεις» το παρκέ από τον ιδρώτα διοίκησης, προπονητών και παικτών, η ΑΕΚ την ακολουθεί σχεδόν κατά γράμμα. Κάθε χρόνο και κάτι το πρόσθετο… Η ΑΕΚ είναι εδώ, το «πόσο εδώ» θα αποδειχθεί στα παρκέ σύντομα…

 

Το έργο μας είναι πάρα πολύ δύσκολο όσον αφορά σε αυτήν την ημιτελική σειρά. Ισοφαρίσαμε σε 1-1, όμως, και αυτό σημαίνει πως είμαστε σε θέση να δώσουμε μια μάχη αποβλέποντας σε κάτι το απτό. Υπό όρους, όμως. Η ψυχολογία (ατομική και συλλογική) ανεβαίνει, και τέτοιες νίκες είναι που πείθουν τους πλέον αρμόδιους, τους παίκτες της ομάδας μας, πως μπορούν το κάτι παραπάνω. Οι δηλώσεις του Μακ Γκραθ μετά τον αγώνα είναι στη σωστή κατεύθυνση. Πια, θεωρώ πως εδώ και καιρό έχουμε επιστρέψει στην ελίτ του εγχώριου ανταγωνισμού. Είμαστε μέσα στις τέσσερις καλύτερες ομάδες της χώρας. Εδραιωμένα και τσεκαρισμένα, συνάμα. Απλά, πρέπει να φύγουμε από αυτή τη «δεύτερη ταχύτητα» στην οποία βρισκόμαστε (μαζί με τον Άρη) και να κλείσουμε την ψαλίδα με τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό, έτσι ώστε κάποια στιγμή σύντομα να επανέλθουμε στους τίτλους. Aυτό θα είναι ο ορισμός της καταξίωσης. Αυτό ταιριάζει στην ΑΕΚ γενικώς, και στο μπασκετικό της τμήμα ειδικώς…

 

Σε κάθε περίπτωση, ανεξαρτήτως της τελικής έκβασης στις αναμετρήσεις με τον Παναθηναϊκό τις επόμενες μέρες, αξίζει να σταθούμε δίπλα στην ομάδα. Και πηγαίνοντας στο γήπεδο στον επόμενο εντός έδρας αγώνα (την ερχόμενη Δευτέρα), και παρακολουθώντας με ενδιαφέρον και ζέση τη συνολική προσπάθεια της ομάδας μας. Δεν μπορείς, βέβαια, να πείσεις κάποιον να ασχοληθεί με κάτι που δεν το επιλέγει από μόνος του, αλλά αν σταθούν κοντά στην ομάδα όσοι το είχαν ως βασική συνήθεια στο παρελθόν, αυτόματα το βεληνεκές της ομάδας μας δυναμώνει. Και ανοίγει ο δρόμος για τους νέους «πιστούς». Ας το έχουμε αυτό στο πίσω μέρος του κεφαλιού μας…. Από την εποχή του Ν. Μπάρλου, του Σι, του Κυρίτση, του Ουέσον, του Βασίλιεβιτς, του Σίμτσακ, του Σιούτη και των υπολοίπων παιδιών που είχαν σημειώσει την τελευταία κιτρινόμαυρη νίκη επί των πράσινων έως το σήμερα, η ΑΕΚ έζησε 3.325 μέρες που δεν θα ξεχαστούν ποτέ. Και πήρε πολλά μαθήματα.

 

Φαίνεται πως ο οργανισμός ΑΕΚ κατάλαβε πολλά από αυτές τις πρωτόγνωρες περιπέτειες. Αν δεν μας λυγίσει η ανυπομονησία, αν δεν μας εμποδίσει η τύχη, αν επιδείξουμε ταυτόχρονα τα ανάλογα -σύμφωνα με τον Σ. Μανωλόπουλο- «φρύδια» και τη δέουσα μπασκετική ποιότητα, αν τηρήσουμε με ευλάβεια το ευκταίο πλάνο της διοίκησης Αγγελόπουλου, αν στηρίξουμε όλοι με τον τρόπο που αντιστοιχεί στο πόστο και στο ρόλο του καθενός στην κιτρινόμαυρη οικογένεια, μπορούμε να αναβαθμίσουμε το μπάσκετ της ομάδας μας από μια σταθερή σχέση αγάπης σε παράγοντα παροχής τέρψης και αρκετών άλλων ευεργετημάτων… Πάμε για τις επόμενες 3.325 μέρες που (θα πρέπει) να είναι ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ, αν δεν τα κάνουμε μόνοι μας σαλάτα για τον οποιονδήποτε λόγο…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *