Στο -38 η εσωτερική μας θερμοκρασία

23
Μάιος
2017

Δημοσιευτηκε απo Κώστας Μαρούντας

Δημοσιευτηκε σε Κώστας Μαρούντας / Στήλες ΑΕΚ

0 Σχόλια

Ένα αναπάντεχο σοκ. Νομίζω πως πολύ δύσκολα θα ξεχάσουμε αυτό που έγινε τη Δευτέρα το βράδυ στο κλειστό γυμναστήριο του ΟΑΚΑ. Για να τα πάρουμε λίγο με τη σειρά, όσο επώδυνο και αν είναι να τα θυμόμαστε όλα αυτά με την τελική τροπή που έλαβαν τα πράγματα… Μου άρεσε η μάχη που έδωσε η μπασκετική ΑΕΚ στους τρεις πρώτους αγώνες απέναντι στον Παναθηναϊκό. Οι πράσινοι μπορεί να απέτυχαν να προκριθούν στο final four της Ευρωλίγκας (γιατί έπεσαν πάνω στη μετέπειτα πρωταθλήτρια Ευρώπης Φενέρ του Ομπράντοβιτς), αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως τερμάτισαν τέταρτοι στην κανονική περίοδο της φετινής Ευρωλίγκας. Στο δεύτερο αγώνα της αναμεταξύ μας σειράς τους νικήσαμε -ως γηπεδούχοι- και στον επόμενο -εκτός έδρας- το παλέψαμε πολύ. Tο μπρέηκ πλησιάστηκε αρκετά… Χάσαμε στο τέλος από δικά μας λάθη σε άμυνα και επίθεση. Έτσι, ο τέταρτος αγώνας -με την Ένωση ξανά γηπεδούχο-προμηνυόταν ως μια άκρως ενδιαφέρουσα περίπτωση. Η ΑΕΚ δεν είχε εντυπωσιάσει βέβαια με την έως τότε απόδοση της, όμως μπορούσε να υπερηφανεύεται πως ήταν «μέσα στα πράγματα» της σειράς, αλλά και πως είχε αφήσει μια πολύ θετική γεύση. Αυτή, λοιπόν, ήταν η κατάσταση μέχρι τη Δευτέρα το απόγευμα…

 

Πήρα ένα καλό φιλαράκι από τα παλιά και πήγαμε στο ΟΑΚΑ. Δεν θα μπορούσα να ήμουν σίγουρος πως θα νικούσαμε, αλλά πίστευα πως θα δούμε μια ακόμα μάχη ανεξαρτήτως του τελικού αποτελέσματος. Με είχε πείσει η ίδια η ομάδα μας πως ακόμα και αν έφευγε ηττημένη, θα το πάλευε. Ο κόσμος της ΑΕΚ ήταν εκεί -σε σημαντική ποσότητα- με τις καλύτερες δυνατές διαθέσεις και με μεγάλη αδημονία. Ο καιρός σου άνοιγε την όρεξη όσο περπατούσες προς το κλειστό του ΟΑΚΑ, καθώς ήταν ακριβώς ο αντίθετος από αυτόν την προηγούμενη μέρα στην ποδοσφαιρική αναμέτρηση ΑΕΚ-Παναθηναϊκός. Τελικά, αυτός ο αγώνας εξελίχθηκε στον απόλυτο εφιάλτη. Όχι απλά στράβωσε, αλλά συντελέστηκε το χειρότερο δυνατό σενάριο… Ίσως και κάτι παραπάνω… Η ΑΕΚ έχασε στην έδρα της ημιτελικό πρωταθλήματος με 38 πόντους διαφορά! Με όποιον ουδέτερο το συζήτησα τις επόμενες ώρες, κανένας δεν μπορούσε να το πιστέψει. Από μόνο του, ανεξαρτήτως των ομάδων που έπαιζαν, δεν μπορούσε να «σταθεί» στην κοινή λογική ένα τέτοιο αποτέλεσμα, ένα τέτοιο εύρος τελικής διαφοράς…

 

Άντε και να πεις πως στην αρχή μπήκες άσχημα και πήρε διαφορά ο Παναθηναϊκός. Γίνονται αυτά. Άντε και στην αντεπίθεση σου (που όντως έλαβε χώρα) να μην κατάφερες να μειώσεις λιγότερο από τους 12 πόντους. Άντε και να χάσεις στο τέλος με 20 πόντους. Μια κακή βραδιά, μια πιο έμπειρη ομάδα, δεν σου έκατσαν πολλά πράγματα, το παράτησες επί της ουσίας από ένα σημείο και μετά, τα ψυχολογικά tips ήταν όλα πράσινα, γίνονται αυτά. Όμως, το να τραγουδάει ο κόσμος δυνατά στις κερκίδες (παρά τη διαμορφωμένη διαφορά) και η ομάδα να «αφήνεται» με αποτέλεσμα το διπλασιασμό της απόστασης μεταξύ των δύο αντιπάλων στα επίπεδα της 40άρας, ΕΙΝΑΙ ΝΤΡΟΠΗ, ΞΕΦΤΙΛΑ ΚΑΙ ΑΝΕΠΙΤΡΕΠΤΟ συνάμα. Για οποιαδήποτε επαγγελματική ομάδα. Πόσο μάλλον για την ΑΕΚ. Σε τέτοιο επίπεδο ανταγωνισμού, το -38 είναι ο ορισμός του απαράδεκτου… Ξεζουμιστήκαμε στους άλλους αγώνες; Στέρεψε το μυαλό, το σώμα εξάντλησε τα όρια του; Οκ. Συμβαίνουν αυτά, αλλά όχι μια τέτοια κατηφόρα… Αυτό το πατατράκ δεν χωράει δικαιολογίες, αλλά πράξεις.

 

Η επόμενη μέρα είναι διαφορετική. Το σκορ αυτό δεν ξεχνιέται. Ο Μάκης Αγγελόπουλος δεν καλείται να διαχειριστεί απλά έναν αποκλεισμό από τους τελικούς. Αλλά, μια ιστορικών διαστάσεων συντριβή, που λέκιασε τη νέα (αξιόλογη έως σήμερα) προσπάθεια που κάνει η ομάδα να επανέλθει στα παλιά γνώριμα υψηλά επίπεδα της. Εδώ, τώρα, θέλει λεπτούς χειρισμούς. Δεν ήρθε μια ολική καταστροφή, αλλά χρειάζεται να γίνει κάτι δυνατό για να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη του κόσμου στην ομάδα. Δεν μπορούμε να το ξεπεράσουμε έτσι απλά, δεν γίνεται όμως να επιμείνουμε και να ξεχάσουμε όλα τα άλλα ή να μιζεριάσουμε με τέτοιο τρόπο που θα κάνουμε μόνοι μας τα πράγματα χειρότερα… Θεωρώ πως ούτε η τρίτη θέση μπορεί να σημάνει σβήσιμο μιας τέτοιας ντροπής. Εξάλλου, και πέρυσι τρίτοι βγήκαμε…. Αν νομίζει κάποιος πως υπερβάλλω να ρωτήσει πως νιώθαμε όλοι όσοι ήμασταν στο γήπεδο, ειδικά κατά τη διάρκεια του τέταρτου δεκάλεπτου. Δεν αντιδράσαμε άσχημα, γιατί δεν μπορούσαμε. Και δεν μπορούσαμε, γιατί δεν το πιστεύαμε αυτό που γινόταν. Ήταν κάτι έξω από τις «ρυθμίσεις» του νου μας… Εγώ προσωπικά στο 59-100 σηκώθηκα κι έφυγα. Δεν σταματάω να στηρίζω την ομάδα, αλλά χρειάζεται πλέον κάτι σημαντικό για να ανανεώσουμε την εμπιστοσύνη μας. Και αυτό, οτιδήποτε και αν είναι, δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο στη νέα σεζόν… Ας δούμε αυτή την συντριβή ως την αφορμή για μια καθοριστική απόπειρα ανεβάσματος του επιπέδου της ομάδας…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *