Το «καλό ποδόσφαιρο» είναι το κερασάκι στην τούρτα του «σωστού ποδοσφαίρου»

12
Ιούνιος
2017

Δημοσιευτηκε απo Κώστας Μαρούντας

Δημοσιευτηκε σε Κώστας Μαρούντας / Στήλες ΑΕΚ

0 Σχόλια

Πολλές φορές το παρελθόν σου μπορεί να είναι «ευλογία» και «κατάρα» μαζί. Όταν μιλάμε για την ΑΕΚ που έχει παίξει κάποιες εποχές από άκρως αξιοσημείωτο έως εκθαμβωτικό ποδόσφαιρο, το παρόν και το μέλλον δεν μπορούν να μη σημαδευτούν από αυτό το στοιχείο. Γιατί, π.χ., η δική μου γενιά δεν έζησε τα χρόνια του Μπάρλου, αλλά (παρα)χορτάσαμε μπάλα στα χρόνια που στον πάγκο της ομάδας καθόταν ο Ντούσαν Μπάγεβιτς, καθώς και ένα-δύο ακόμα μετά τη φυγή του… Τότε η Ένωση μετέτρεπε το φαντεζί σε απλό και σχεδόν αυτοματοποιημένο «δεδικασμένο», έβγαζε φάσεις με τέτοια ευκολία και περιοδικότητα που πραγματικά οι αντίπαλες άμυνες έμοιαζαν ουκ ολίγες φορές με κώνους προπόνησης. Φυσικά και έκανε ήττες η ομάδα, και μέτρια έπαιζε, ορισμένες φορές ακόμα και άσχημα, και όλα τα αυτονόητα που χαρακτηρίζουν μια γήινη κατάσταση… Όμως, εκείνη η ΑΕΚ στην καλή της μέρα έδινε τη δική της ταυτότητα στην έννοια επιθετικό ποδόσφαιρο. Ειδικά η ομάδα της αγωνιστικής περιόδου 1995-1996 ενδέχεται να έχει παίξει ένα ποδόσφαιρο που -κατά την προσωπική μου άποψη- καμία άλλη ελληνική ομάδα δεν θα μπορέσει να παίξει στο μέλλον… Ούτε η ΑΕΚ, για λόγους που έχουν να κάνουν κατά βάση με το γεγονός πως το ίδιο το ποδόσφαιρο έχει αλλάξει από τότε και έγινε περισσότερο υπόθεση αθλητών, παρά φινετσάτων δημιουργών και εκτελεστών… Αλλά αυτό είναι ένα υποκειμενικό συμπέρασμα, για το οποίο εύχομαι εγώ ο ίδιος να διαψευστεί, αλλά οκ…

 

Όμως, πάνε πολλά χρόνια από τότε. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν υπήρξαν ορισμένες θετικότατες ΑΕΚ που έπαιξαν για συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα καλό έως πολύ καλό ποδόσφαιρο. Ποτέ, όμως, τόσο φαντασμαγορικό όσο στα 90s… Αλλά, αν ρωτήσεις κάποιον τι σημαίνει στο σήμερα «καλό ποδόσφαιρο», κατά πάσα πιθανότητα θα σου πει κάτι που θα περιλαμβάνει τη μαχητικότητα και τη φυσική κατάσταση σε συνδυασμό με λειτουργικότητα και συνοχή μεταξύ των γραμμών. Το «καλό ποδόσφαιρο» στις μέρες μας είναι το «σωστό ποδόσφαιρο» και δεν νομίζω πως το βασικό διακύβευμα στις αναζητήσεις του σήμερα είναι η ξεχωριστή ποιότητα και το θέαμα (πλην εξαιρέσεων). Μάλλον, εδώ στην Ελλάδα έχουμε ξεχάσει πως είναι αυτά… Σίγουρα όλοι θέλουμε την αποτελεσματικότητα. Τις νίκες, τις προκρίσεις, τους βαθμούς, τις διακρίσεις, τους τίτλους. Αυτά προηγούνται στις επιθυμίες μας. Όμως, ποιος θα πει όχι με σχετική ευκολία στο «καλό και επιθετικό» ποδόσφαιρο; Ποιον θα κουράσουν τα υψηλά σκορ; Ποιος θα πει όχι στη δημιουργία πολλών φάσεων, σε πνίξιμο του αντιπάλου με γνώμονα να πάρεις εσύ τη μπάλα και να δημιουργήσεις σε σύντομο χρόνο συνθήκες άμεσης απειλής μπροστά στην αντίπαλη εστία, σε φοβερές εναλλαγές μπάλας, σε σέντρες ακριβείας, σε συχνά σουτ που θα θυμίζουν σφυροκόπημα, και πάει λέγοντας;

 

Για να δεις θεαματικό ποδόσφαιρο υπάρχουν δύο δρόμοι. Ή θα το επιδιώξεις σα σύνολο ή θα διαθέτεις ορισμένους ποδοσφαιριστές κλάσης που θα μπορούν να ξεσηκώνουν την κερκίδα με ατομικές ενέργειες. Το να τα έχεις και τα δύο είναι το ιδανικό, οπότε ξεκινάμε με στόχευση το αρχικό που είναι και το πιο προσιτό… Η ΑΕΚ αν καταφέρει να έχει στο ρόστερ της την επόμενη αγωνιστική περίοδο τον Αραούχο και τον Σκόκο, τότε στατιστικά θα έχουμε πολλές φάσεις (και αγωνιστικά λεπτά…) που θα αρμόζουν περισσότερο σε αυτό που λέμε «καλό και επιθετικό ποδόσφαιρο». Αν, μάλιστα, ακολουθήσει και το σύνολο και συνδυάζουμε το «σωστό ποδόσφαιρο» με το «καλό και επιθετικό», θα έχουμε ανεβάσει το επίπεδο κατά πολύ. Εντάξει, ξέρω πως όλα αυτά είναι δύσκολα, και πως προέχουν άλλα πράγματα που δεν τα έχουμε κατοχυρώσει ακόμα σαν ομάδα. Αλλά, είναι όμορφο να έχουμε τέτοιες αναζητήσεις, όχι μόνο εμείς, αλλά και η ίδια η επίσημη ομάδα…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *