Κανονική ΑΕΚ: ούτε κλισέ, ούτε κάτι που απέχει από το ρεαλισμό…

11
Αύγουστος
2017

Δημοσιευτηκε απo Κώστας Μαρούντας

Δημοσιευτηκε σε Κώστας Μαρούντας / Στήλες ΑΕΚ

0 Σχόλια

Δύο από τις πιο διαδεδομένες συνήθειες στον κόσμο των ποδοσφαιρόφιλων, και ειδικά όσων ταυτίζονται με μία ομάδα, είναι οι φράσεις κλισέ (στην προσπάθεια να περιγράψουμε κάποια κατάσταση) και η εξιδανίκευση των δυνατοτήτων της ομάδας μας.

 

Στις φράσεις κλισέ καταφεύγουμε από ευκολία, για να κλείσουμε γρήγορα το «φάκελο διερεύνησης», επομένως και να δώσουμε μεγαλύτερη ισχύ στη θέση μας…, ενώ πάντα περιμένουμε από τους παίκτες και τον προπονητή να δώσουν τον καλύτερο τους εαυτό (δίχως να «έχουν το δικαίωμα» για τις φυσιολογικές δυσλειτουργίες ενός ποδοσφαιρικού συνόλου)…

 

Ειδικά στις περιπτώσεις που έχουν προηγηθεί κάποια άσχημα αποτελέσματα, τότε είναι που τα κλισέ μοιάζουν βολικότατα, αλλά και που η απόσταση από αυτό που θέλαμε και αυτό που είδαμε μας «βαράει» στο κεφάλι, και σα ζέστη, και σαν υγρασία, και σαν άπνοια, που λέει ο λόγος… Όμως, ευτυχώς, κάποιες φορές μπορεί να έχει πολλή ζέστη, αλλά να φυσάει, και η υγρασία να είναι μετριασμένη. Θέλω να πω πως στο ποδόσφαιρο τα πράγματα είναι απλά και όχι απλοϊκά, είναι σύνθετα και όχι μπερδεμένα.

 

Βρισκόμαστε σχεδόν μέσα Αυγούστου πια, δηλαδή λίγο πριν τις κρίσιμες μάχες με τη Μπριζ, αλλά και την έναρξη του φετινού πρωταθλήματος της Σούπερ Λιγκ, που σε θεωρητικό επίπεδο μας βρίσκει με αρκετές φιλοδοξίες. Όταν, λοιπόν, ζητάμε να δούμε την λεγόμενη κανονική ΑΕΚ, νομίζω πως πράττουμε το αυτονόητο. Μας πλήγωσε με την ΤΣΣΚΑ, περισσότερο και από τον αποκλεισμό και τις δύο ήττες, η εικόνα της ΑΕΚ. Το συμφωνήσαμε σχεδόν όλοι και το λήξαμε μέσα μας (και «έξω» μας…).  Δεν είναι -κατά βάση- το αποτέλεσμα αυτό που σε κάνει να καταλήγεις σε σοβαρά και ουσιώδη συμπεράσματα, όσο η εμφάνιση κάποιας ομάδας, το πώς κινήθηκαν άτομα, υποσύνολα και το όλον, πάνω στο γρασίδι.  Αμέσως-αμέσως, ο νους πάει στο παρελθόν: π.χ., το 1995 απέναντι σε μία από τις καλύτερες εκδοχές τις τελευταίες δεκαετίες της γερμανικής Μπορούσια Μένχενγκλαντμπαχ, η ΑΕΚ αποκλείστηκε με δύο ήττες. Στον πρώτο αγώνα, μάλιστα, το σκορ ήταν 4-1… Όμως, παρότι κόπηκαν «μαχαίρι» οι όποιες (σχεδόν περισσεύουσες…) φιλοδοξίες είχε η τότε ικανότατη κιτρινόμαυρη αρμάδα για μια σημαντική ευρωπαϊκή πορεία, κρατήσαμε την πίκρα, αλλά την τοποθετήσαμε στη σωστή της θέση. Και αυτό γιατί η ομάδα έδειξε πολλά πράγματα που μας άρεσαν.

 

ΥΓ. Θεωρώ πως αν η ΑΕΚ εμφανιστεί ξανά απέναντι στη Μπριζ τόσο νωχελική, άτολμη και δίχως αγωνιστικό νεύρο, πως υπάρχει τεράστιο πρόβλημα. Και πως θα το βρούμε όλοι μπροστά μας το συντομότερο δυνατό. Όταν λέω όλοι, εννοώ και ο προπονητής, και οι παίκτες, και το διοικητικό προσωπικό, και οι οπαδοί, και οι δημοσιογράφοι. Η εκτίμηση που κάνω είναι πως δεν είναι το πιθανότερο να δούμε ξανά μια τέτοια ΑΕΚ όπως απέναντι στους Μοσχοβίτες. Μπορεί το πρωτάθλημα και το Κύπελλο να είναι στόχοι που δίνουν ονόρε και κινητοποιούν το ένστικτο των φίλων της ομάδας όσο τίποτα άλλο αυτή τη στιγμή (εκτός της γηπεδικής προοπτικής που είναι η επικυρίαρχη για ευνόητους λόγους…), όμως η συμμετοχή σε ομίλους ευρωπαϊκής διοργάνωσης παρέχει ισχυρά δέλεαρ. Και βελτιώνει τις μελλοντικές σου κληρώσεις, και αυξάνει τα έσοδα σου έτσι ώστε να μπορείς να ισχυροποιείς -με τις κατάλληλες ενισχυτικές κινήσεις- το ρόστερ σου και για τον εγχώριο ανταγωνισμό… Οι αναμετρήσεις με τη Μπριζ έχουν μεγαλύτερη σημασία από όσο μπορούμε ενδεχομένως ακόμα να αφουγκραστούμε, επομένως ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΜΙΑ ΑΕΚ που (στα δικά μας μυαλά) ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΝΟΝΙΚΗ. Η ΑΕΚ που προετοιμαζόταν τόσο καιρό, πρέπει κάποια στιγμή, για την ακρίβεια ΤΩΡΑ, να δείξει τι είδους δουλειά έγινε στο κρίσιμο στάδιο της προετοιμασίας… Ούτε κλισέ είναι τούτο, ούτε κάτι που απέχει από το ρεαλισμό…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *