Μετατρέψαμε την έκτη αγωνιστική σε σπουδαία ευρωπαϊκή βραδιά

25
Νοέμβριος
2017

Δημοσιευτηκε απo Κώστας Μαρούντας

Δημοσιευτηκε σε Κώστας Μαρούντας / Στήλες ΑΕΚ

0 Σχόλια

Θα προσπαθήσω να μπω κατευθείαν σε αυτό που θεωρώ εγώ «ψητό». Για μένα δύο είναι τα κυρίαρχα στοιχεία, έτσι όπως το σκέφτομαι το πράγμα μετά το τέλος του αγώνα με τη Ριέκα.

 

Το πρώτο, και το σημαντικότερο κατά την προσωπική μου κρίση, είναι πως τώρα ήρθε η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΩΡΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ όσον αφορά στην πρόκριση. Πας στην Αυστρία, αποσπάς την ισοπαλία ή κατακτάς τη νίκη, και ύστερα με το χαμόγελο στα χείλη παίρνεις το καπέλο σου και φεύγεις για την κλήρωση της επόμενης φάσης. Είναι 90 λεπτά, στα οποία ΔΙΧΩΣ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ η ΑΕΚ οφείλει να δώσει τον καλύτερο της εαυτό. Σε όλο τον αγώνα και όχι επιλεκτικά σε ένα ημίχρονο… Μπορεί, π.χ., να λείπουν οι Μάνταλος και Γιόχανσον, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως όποιοι τους αντικαταστήσουν δεν μπορούν να κάνουν καλά τη δουλειά που θα τους αναθέσει ο Χιμένεθ. Τελεία και παύλα.

 

Από μόνη της εκείνη η βραδιά έγινε μία πολύ σπουδαία ευρωπαϊκή βραδιά, που θα μνημονεύεται στο μέλλον όποιο αποτέλεσμα και αν έρθει. Αυτήν την πρόκριση θα την πάρουμε, αν την αξίζουμε. Θεωρώ πως την αξίζουμε, αλλά πρέπει να το αποδείξουμε στον τελευταίο αγώνα. Είναι ένας όμιλος με αποτελέσματα ή διακυμάνσεις στα σκορ στον ίδιο κιόλας αγώνα, που κρατάνε το ενδιαφέρον σε υψηλά επίπεδα, αλλά άνετα αποτελούν «άτυπα διαφημιστικά για χάπια» αν είσαι οπαδός κυρίως της ΑΕΚ, της Αούστρια και της Ριέκα… Προφανώς και θα θέλαμε όλοι να καθαρίσουμε από σήμερα. Δεν έγινε αυτό. Είναι δίκαιο θα αναρωτηθεί κάποιος να χάσει η ΑΕΚ την πρόκριση στην Αυστρία; Όχι, αλλά πρέπει να το αποδείξει πάνω στο γρασίδι πως αυτό το δίκιο έχει διάρκεια στην ισχύ του και κυρίως καταλυτική επίδραση στο καθοριστικότερο timing. Αυτό είναι το ποδόσφαιρο. Σε κάθε αγωνιστική της φάσης των ομίλων είχαμε στο τέλος της διαφορετικά πράγματα στο κεφάλι μας. Το σημαντικό είναι, πάντως, στο τέλος της έκτης αγωνιστικής να θεωρούμε πως ήταν όλο αυτό κάτι το ψυχοφθόρο που όμως άξιζε…

 

Το δεύτερο στοιχείο που «κεντρίζει» στη σκέψη μου είναι πως είδαμε για άλλη μία φορά δύο ΑΕΚ. Οι παίκτες μας στο πρώτο ημίχρονο δεν έτρεχαν, δεν σκέφτονταν, δεν προσπάθησαν να παίξουν σοβαρό ποδόσφαιρο, προκάλεσαν αποδοκιμασίες. Δεν περπατούσαν  καν. «Αγνάντευαν». Αν μπορεί να απαντήσει κάποιος «που ήταν η ΑΕΚ στο πρώτο ημίχρονο», θα μας βοηθήσει κι εμάς να καταλάβουμε κάποια πράγματα. Όμως, το γκολ με το οποίο μειώσαμε σε 1-2 ήρθε στο ΚΑΤΑΛΛΗΛΟΤΕΡΟ χρονικό σημείο. Γιατί θύμισε στην ομάδα μας πόσο ωραίο είναι να παίζεις μπάλα, να μάχεσαι, να στέλνεις τη μπάλα στα δίχτυα της αντίπαλης εστίας, να διεκδικείς νίκη, να έχεις τη στήριξη των οπαδών σου, να σέβεσαι τον εαυτό σου και την αξιοσύνη σου. Να λέμε πάλι καλά που οι Κροάτες στο πρώτο 40λεπτο δεν είχαν αυξήσει ακόμα περισσότερο το δείκτη του σκορ, γιατί μετά δεν θα αποφεύγαμε κατά πάσα πιθανότητα την ήττα. Ακόμα και έτσι όπως παίξαμε στο δεύτερο ημίχρονο. Η ΑΕΚ του πρώτου ημιχρόνου όχι μόνο δεν μπορεί να πετύχει το παραμικρό σε Ελλάδα και Ευρώπη, αλλά δεν χρίζει καν σχολιασμού. Ένα φάντασμα δίχως «λευκό σεντόνι να κρύβει τη γύμνια του»… Στο δεύτερο, αποφάσισε να εμφανιστεί στο γήπεδο η ΑΕΚ. Μία εμφατική ΑΕΚ που μπορεί να πετύχει υπό προϋποθέσεις τους φετινούς στόχους της. Μία ΑΕΚ που αξίζει το χειροκρότημά μας, μία ΑΕΚ που μετατρέπει μία «βάρβαρη» ήττα σε ισοπαλία που προκαλεί στεναχώρια γιατί δεν έγινε τελικά νίκη…

 

ΥΓ. Χορτάσαμε μπάλα πάλι, όπως με την Αούστρια εντός, αλλά το κοντέρ έγραψε τέταρτη συνεχόμενη ισοπαλία. Οι αγώνες με έντονες συγκινήσεις και διακυμάνσεις είναι η χαρά των ποδοσφαιρόφιλων, αλλά οι οπαδοί μίας ομάδας που αναμείχθηκε σε κάτι παρόμοιο, είναι σε θέση να το καταλαβαίνουν αυτό μονάχα σε μεταγενέστερο χρονικό στάδιο… Δεν εκμεταλλευτήκαμε την έδρα μας, καθώς έχουμε να νικήσουμε στο ΟΑΚΑ από τον αγώνα με τη Μπριζ. Αυτό, μάλλον, είναι βασικό συστατικό που αιτιολογεί το γεγονός πως μετά το πέρας της πέμπτης αγωνιστικής δεν ξέρουμε αν θα ξαναπαίξουμε εντός έδρας ευρωπαϊκό αγώνα για τη φετινή αγωνιστική περίοδο. Παρότι και στους τρεις αγώνες φύγαμε από το γήπεδο κατανοώντας πως ο άσος ήταν μία επαρκώς εφικτή συνθήκη, μαζέψαμε 3 από τους 9 προσφερόμενους βαθμούς. Από την άλλη, είμαστε αήττητοι στην Ευρώπη από τις αρχές Αυγούστου. Αν παραμείνουμε και το Δεκέμβρη, Φλεβάρη μήνα θα φοράμε ξανά τα «καλά» μας…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *