Νίκη bonus αισιοδοξίας

12
Φεβρουάριος
2018

Δημοσιευτηκε απo Κώστας Μαρούντας

Δημοσιευτηκε σε Γνώμες / Κώστας Μαρούντας

0 Σχόλια

Aγώνας που έπρεπε να τον πάρουμε, γιατί οποιαδήποτε άλλη εξέλιξη θα σηματοδοτούσε μία μικρή καταστροφή. Αγώνας που ερχόταν αμέσως μετά τα επινίκια της ολοκλήρωσης της τριλογίας με τον Ολυμπιακό, με την Ένωση AΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ κερδισμένη και σε ουσία και σε εντυπώσεις, και σε βαθμούς και σε πρόκριση, και εκτός και εντός έδρας. Αγώνας απέναντι σε ένα δυσκολοκατάβλητο αντίπαλο, τον Αστέρα Τρίπολης, που στον πρώτο γύρο μας είχε ρίξει στην έδρα του στο καναβάτσο προκαλώντας μας αρκετά προβλήματα και… παρενέργειες…

 

Αγώνας δέκα αγωνιστικές πριν το τέλος του πρώτου πρωταθλήματος που η ΑΕΚ διεκδικεί ουσιαστικά μετά από μία ολόκληρη δεκαετία. Αγώνας από τους πιο δύσκολους στο φετινό πρωτάθλημα για μία σειρά λόγων, λοιπόν.

 

Δεν ήταν αγώνας που θέλαμε απλά να νικήσουμε. Ήταν αγώνας που ΟΛΑ ΘΥΜΙΖΑΝ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΙΤΛΟΥ, και κυρίως η ατμόσφαιρα στις κερκίδες (με την προσέλευση του κόσμου να είναι κατεμέ  ικανοποιητική). Και τελικά τι είδαμε στο ΟΑΚΑ αυτό το απόγευμα; Μία ΑΕΚ που νίκησε και πήρε το απαραίτητο τρίποντο. Μία ΑΕΚ που έχασε πολλές μεγάλες ευκαιρίες, ορισμένες από αυτές εξάλλου εύκολα μπορούν να χαρακτηριστούν ως ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΕΣ. Μία ΑΕΚ που δεν καθάρισε έγκαιρα το ματς, ΜΕ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΕΥΘΥΝΗ, έτσι ώστε μέχρι το τελευταίο σφύριγμα του διαιτητή να είναι πιθανή μία ισοφάριση. Μία ΑΕΚ που παρέμεινε στο κόλπο του τίτλου, γιατί αυτές είναι νίκες που σφραγίζουν το γεγονός πως μία ομάδα ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΗ να τον πάρει. Μία ΑΕΚ που διεύρυνε τη διαφορά της από τον Ολυμπιακό, που μόλις λίγο καιρό πριν μας είχε αφήσει πίσω 3 βαθμούς και τώρα μας βλέπει από απόσταση που πρέπει να διατηρηθεί (4 βαθμοί) και να μεγαλώσει κιόλας. Γιατί παρά το γενικότερο κλίμα μέχρι την Κυριακή το μεσημέρι, η διαφορά των δύο ομάδων ήταν μόλις 2 βαθμοί…

 

Έτσι θα κυλήσει το υπόλοιπο της σεζόν. Μπήκαμε -ΜΕ ΤΗ ΘΕΛΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΜΑΣ- στο χορό και τώρα δεν έχουμε το περιθώριο να αποσυρθούμε, παρά μόνο να «μάθουμε τα βήματα»…  Πλέον σε κάθε αγώνα της Ένωσης μέχρι το τέλος διακυβεύονται βαθμοί, νίκες, τίτλοι, προκρίσεις, κοκ. Η ανεμελιά έχει ενταφιαστεί οριστικά προ καιρού, το μόνο που απομένει είναι να μετατραπεί το άγχος σε δημιουργικό και ο ανταγωνισμός αφορμή να δείξουμε το σθένος και τις ικανότητες μας. ΔΙΨΑ για τίτλο έχουμε, ομάδα που μπορεί επίσης, το μόνο που απαιτείται είναι η αποτελεσματικότητα. O Aστέρας Τρίπολης ήρθε στο ΟΑΚΑ και το έπαιξε το παιχνίδι. Δεν «κοιμήθηκε» στον καναπέ κάποιου ανόητου εφησυχασμού, δεν τα «άφησε όλα στην τύχη», δεν αδιαφόρησε για τον συγκεκριμένο αγώνα. Και πολύ καλά έκανε. Για αυτό η επικράτησή μας αποκτάει μεγαλύτερη αξία.

 

Aπό εκεί και πέρα, η ομάδα του Μανόλο Χιμένεθ μπήκε σωστά για άλλη μία φορά. Υπό την έννοια ότι κυνήγησε στα πρώτα λεπτά το γκολ, γιατί φαίνεται πως γνωρίζει πολύ καλά τη σημασία του γρήγορου τέρματος. Η μπάλα δεν μπήκε μέσα όμως, γιατί ο Αραούχο βάλθηκε ειδικά στη δεύτερη περίπτωση να μας «προσφέρει» μία φάση που δεν θα ξεχάσουμε εύκολα… Ευτυχώς που ο διαιτητής είδε σωστά στη φάση του πέναλτι και που ο Λάζαρος σημάδεψε δίχτυα αμέσως μετά, γιατί σε διαφορετική περίπτωση η φάση του (πρώτου) δοκαριού του Αραούχο θα βαφτιζόταν ΦΑΣΗ-ΧΑΡΑΚΙΡΙ και για την υπόθεση τίτλος… Γιατί στο δεύτερο ημίχρονο δεν θα μπορούσε να μείνει δίχως δοκάρι η ομάδα μας (και ο Αραούχο…), έστω κι αν αυτή τη φορά αυτό έλαβε χώρα με ορθολογικότερο τρόπο από όσο στο πρώτο… Αφού, λοιπόν, τα καταφέραμε και κάτω από τέτοιες συνθήκες, προχωράμε παρακάτω έχοντας πλέον στην κατοχή μας άλλο ένα bonus αισιοδοξίας.  Κάποια ακόμα τέτοια θα κρίνουν τα πάντα, θεωρώ. Ίδωμεν!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *