Η αρχή μίας σκληρής (και επικίνδυνης) δοκιμασίας

20
Σεπτέμβριος
2018

Δημοσιευτηκε απo Κώστας Μαρούντας

Δημοσιευτηκε σε Γνώμες / Κώστας Μαρούντας

0 Σχόλια

Πριν την έναρξη του αγώνα με τον Άγιαξ για την πρεμιέρα της φάσης των ομίλων, ήταν πολύ εύλογο να μας έχει κατακλύσει η περηφάνια για την επιστροφή της ομάδας μας στους ομίλους του Champions League. Αλλά και να έχουμε και μία αγωνία-ανησυχία για το τι θα γίνει μέσα στο γήπεδο. Το άγνωστο έχει πάντα τους δικούς του όρους και αυτά ξεδιαλύνονται μονάχα στην πράξη.

 

Βέβαια είχαμε μαζί, και πίστη, και εμπιστοσύνη, και ελπίδα. Και πάνω από όλα, αυτό που εξακολουθούμε να έχουμε και μετά το 3-0 του Άμστερνταμ: την ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ μας για όσα μας έχει χαρίσει η ΑΕΚ τα τελευταία χρόνια. Ναι, μπορούμε να το παραδεχτούμε πια. Πέσαμε στα βαθιά και πρέπει να μάθουμε να κολυμπάμε. Όσο πιο έγκαιρα γίνεται… Άλλες «θάλασσες» αυτές, σε σχέση με εκείνες που έχουμε συνηθίσει τον τελευταίο καιρό… Τέτοιες αναμετρήσεις συνιστούν στην κυριολεξία ΔΙΚΟΠΟ ΜΑΧΑΙΡΙ. Δεν μπορείς να ανοιχτείς-ξεχυθείς μπροστά δίχως να έχεις το νου σου πίσω, ακόμα κι αν χάνεις με 1-0. Από την άλλη, δεν μπορείς να μείνεις πίσω όλη την ώρα και να μην ψάξεις το γκολ, γιατί τότε μόνος σου αυξάνεις τις πιθανότητες να γίνει το 2-0, κι ύστερα και το 3-0…

 

Δεν θα σταθώ στα επιμέρους. Ναι, είναι βαρύ το σκορ και δεν χωράνε παρερμηνείες. Δεν θα μιλήσω για το timing του πρώτου γκολ που δεχτήκαμε, για το αν στο τρίτο γκολ η μπάλα πήγε στο χειρότερο δυνατό σημείο για εμάς, δηλαδή στο βάθος της εστίας του Μπάρκα, παρά τη θέληση του σκόρερ. Ούτε στο γεγονός πως στο πρώτο ημίχρονο τα πράγματα πήγαν σχετικά καλά για την Ένωση και στο δεύτερο όχι. Θα έπρεπε να πάνε καλά τα πράγματα και στο δεύτερο, αλλά ΔΕΝ ΠΗΓΑΝ. Υπάρχουν αίτια και η αναζήτηση τους δεν έχει σε καμία περίπτωση σχέση με κάποια όψιμη απαξία για την ομάδα μας… Κάτι τέτοιο θα ήταν και ΑΔΙΚΟ, και δεν θα βοηθήσει καθόλου για τα επόμενα. Μάθημα, με κάπως ΑΚΡΙΒΑ ΔΙΔΑΚΤΡΑ, αλλά όχι εξοντωτικό. Σκληρό, αλλά αληθινό και σημαντικό (αν μπορέσουμε να το αξιοποιήσουμε). Όχι μόνο για τις επόμενες αναμετρήσεις, αλλά και γενικό. Για το μέλλον του συλλόγου μας.

 

Προφανώς και χαιρόμαστε για τη συμμετοχή της ΑΕΚ στην ελίτ του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, αλλά κοιτάμε παράλληλα και πού υστερούμε. Ή, για να το πω διαφορετικά, τι πρέπει να κάνουμε έτσι ώστε τα επόμενα χρόνια να μπορέσουμε να ζητήσουμε εύλογα την πετυχημένη παρουσία (όπως μπορεί αυτή να στοιχειοθετηθεί…) ΚΑΙ στο υψηλότερο επίπεδο. Το αήττητο που έσπασε από τον Άγιαξ είναι -στο δικό μου νου- η παράδοση της σκυτάλης από το δεύτερο επίπεδο του ευρωπαϊκού ανταγωνισμού (στο οποίο τα καταφέραμε μία χαρά) στο δυσκολότερο (στο οποίο θα δοκιμαστούμε σκληρά και επικίνδυνα και στις επόμενες πέντε αγωνιστικές…).

 

ΥΓ. Έρχεται αγώνας με τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα. Δεν νομίζω πως έχουνε εκεί στο ποδοσφαιρικό τμήμα της ομάδας μας πολλά να κάνουν. Πρωτίστως, φροντίζουν να ΗΡΕΜΗΣΟΥΝ από όλα όσα σχετίζονται με τον αγώνα της Τετάρτης στο Άμστερνταμ και μετά απλά βλέπουν βιντεάκια ή άλλα δημοσιεύματα με δηλώσεις του Λουτσέσκου ή άλλων μελών του σωματείου της Θεσσαλονίκης από το Μάρτη του 2018 και ύστερα. Αυτό αρκεί, νομίζω, για να είναι η ψυχολογία μας ΙΔΑΝΙΚΗ… Για όλα τα υπόλοιπα, θα τα πούμε μετά τον αγώνα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *