Δικαιολογημένο χειροκρότημα παρά την ήττα

03
Οκτώβριος
2018

Δημοσιευτηκε απo Κώστας Μαρούντας

Δημοσιευτηκε σε Γνώμες / Κώστας Μαρούντας

0 Σχόλια

Ο αγώνας με τη Μπενφίκα είναι ο ορισμός του «γεμάτου» ματς. Αν το δούμε με ποδοσφαιρικά κριτήρια συσσωρεύτηκαν πολλές παραστάσεις σε μικρό χρονικό διάστημα, θετικές και αρνητικές. Είναι λάθος να εστιάσει κάποιος στη μία πτυχή και να υποβαθμίσει την άλλη. Γιατί τα θετικά που έδειξε η ΑΕΚ ήταν σημαντικά, όπως όμως και τα αρνητικά. Αυτό που δεν αμφισβητείται με τίποτα και από κανέναν ήταν το δικαιολογημένο χειροκρότημα για την προσπάθεια των «κιτρινόμαυρων» στο δεύτερο ημίχρονο.

 

Θα αντιτάξει κάποιος πως το να εστιάζουμε στην προσπάθεια σε ένα ημίχρονο όταν μία ομάδα γνωρίζει την ήττα είναι μία τακτική για να «χρυσωθεί το χάπι». Αυτό, όμως, θα το πει κάποιος που δεν είδε την απόδοση της ΑΕΚ σε μεγάλο χρονικό διάστημα στην επανάληψη. Επομένως, ποιεί αχαριστία μία διαφορετική αντίδραση. Πίκρα για το τρίτο γκολ που δεχτήκαμε και έκρινε το νικητή στο συγκεκριμένο αγώνα, ευλόγως έχουμε. Αλλά, κατά βάση, πληρώσαμε το πρώτο ημίχρονο και πιο εξειδικευμένα το κακό πρώτο τέταρτο. Όταν, πάντως, μένεις με δύο γκολ διαφορά πίσω με μία ομάδα σαν τη Μπενφίκα και φτάνεις πολύ κοντά στην ολική ανατροπή, αποδεικνύεις πως έχεις μεγαλύτερες δυνατότητες από αυτές που ίσως και εσύ ο ίδιος νομίζεις.

 

Η ατμόσφαιρα στο γήπεδο στο δεύτερο ημίχρονο εναρμονίστηκε με την προσπάθεια των παιδιών του Μαρίνου Ουζουνίδη και αυτό ήταν και δίκαιο, και σε ορισμένες στιγμές άκρως συγκλονιστικό. Ήταν μία βραδιά σπουδαία με ποδοσφαιρικούς όρους, από τις ήττες εκείνες που σου αφήνουν «ανοιχτή την πόρτα» για καλά πράγματα στη συνέχεια. Όπως και πέρυσι με Αούστρια και Ριέκα στο ΟΑΚΑ, το ματς έγινε ροντέο, αλλά το επίπεδο στο Champions League είναι πιο υψηλό, άρα δεν μας συμφέρει να φέρνουμε μόνοι μας σε δύσκολη θέση τον εαυτό μας (με το να μένουμε, π.χ., πίσω 0-2 τόσο νωρίς). Το ότι δεν λυγίσαμε μετά το προβάδισμα των Λουζιτανών (και ενώ προερχόμασταν από την τριάρα στο Άμστερνταμ, κάτι που ευλόγως γεννοβολάει φοβίες), το ότι παίξαμε καλή μπάλα, περιορίζοντας τη Μπενφίκα σε παθητικό ρόλο, όλα αυτά είναι σημεία αναφοράς που πρέπει να γίνουν σήμα κατατεθέν στο άμεσο μέλλον. O ΠΑΟΚ, για παράδειγμα, απέναντι στην Μπενφίκα δεν έδειξε τέτοια πράγματα…

 

Από την άλλη, δεν μπορώ να παραγνωρίσω πως δεχτήκαμε πάλι γκολ που δεν πρέπει για μία στοιχειωδώς λειτουργική άμυνα. H καταμέτρηση του παθητικού στους φετινούς ομίλους του Champions League έφτασε τα έξι τέρματα, η κατάκτηση ακόμα και της τρίτης θέσης μοιάζει πια ως μία απομακρυσμένη προοπτική, ενώ έρχεται τώρα η Μπάγερν Μονάχου. Όμως, η Ένωση έχει πλέον πράγματα για να στηρίξει τόσο την ψυχολογία της, όσο και την πνευματική της προεργασία για τα επόμενα.

 

ΥΓ. Τώρα υπάρχει μπροστά μας ο Ολυμπιακός. Μακάρι να μπορούσαμε να πούμε πως μία απόδοση όπως αυτή με τη Μπενφίκα στο δεύτερο ημίχρονο αρκεί για τον άσο απέναντι στους Πειραιώτες. Το ποδόσφαιρο, δυστυχώς, δεν στηρίζεται στη δική μας λογική πριν τα ματς, αλλά στα όσα γίνουν μέσα στο γρασίδι στην κάθε ξεχωριστή αναμέτρηση. Εξάλλου, θεωρώ πως είναι προτιμότερο να σχολιάσω μετά το ματς. Το μόνο που θα πω πριν είναι πως μάλλον ήρθε η ώρα η ΑΕΚ να πάρει στο γήπεδο μία μεγάλη νίκη, καθώς οι ήττες από Άγιαξ, ΠΑΟΚ και Μπενφίκα είναι πολλές (και μαζεμένες…). Ας επαναλάβουμε τα όσα καλά κάναμε σε αυτά τα ματς, ας περιορίσουμε στο ελάχιστο δυνατό τα όσα άσχημα πράξαμε στο γήπεδο.

 

ΥΓ1. Διαπιστώνω κι εγώ εδώ και καιρό ένα κλίμα πιεστικό, αρνητικό και κάπως υπερβολικό από πολλούς συν-Eνωσίτες για τον Πέτρο Μάνταλο. Ας σκεφτούμε το πόσο κακό μπορεί να κάνει στην ομάδα και στον παίκτη αυτή η υποβόσκουσα γκρίνια και πόσο δίκαιη (ή μη) είναι. Αν στο κάτω-κάτω ο άνθρωπος δεν είναι σε καλή αγωνιστική κατάσταση, ή αν έχει προβεί σε κάποιες λανθασμένες επιλογές πάνω στα γρασίδια τον τελευταίο καιρό, σκοπός δεν είναι να τον πλήξουμε σα να τον έχουμε απωθημένο, αλλά να βρεθεί (από την ομάδα την ίδια πρωτίστως) λύση για να αξιοποιηθούν σύντομα εκ νέου οι δυνατότητές του.

 

ΥΓ2. Στο τετ α τετ που χάνει ο Βίκτωρας Κλωναρίδης για να κάνει το 3-2 καταλαβαίνουμε όλοι τι σημαίνει σπουδαία απόκρουση τερματοφύλακα.

 

ΥΓ3. Ο τρόπος που πανηγύρισε όλη η ομάδα της Μπενφίκα το τρίτο γκολ φανερώνει σε πόσο δύσκολη θέση είχε φέρει η ΑΕΚ μας τον αντίπαλο και αγωνιστικά, και ψυχολογικά, και πνευματικά. Οποιοσδήποτε ουδέτερος είδε τον αγώνα του ΟΑΚΑ προφανώς και θα κατέγραψε την ομάδα μας ως κάτι αξιοσημείωτο που έχει να σου πει κάποια πράγματα υπό το πρίσμα της ποδοσφαιρικής αξιοσύνης. Περισσότερη δουλειά, λοιπόν, για να περιοριστούν τα όποια τρωτά (που δεν είναι αμελητέα…), και μας στερούν νίκες και βαθμούς σε σημαντικούς αγώνες.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *