Χρειάζονται απαντήσεις σε «υπαρξιακού» περιεχομένου ζητήματα

29
Νοέμβριος
2018

Δημοσιευτηκε απo Κώστας Μαρούντας

Δημοσιευτηκε σε Γνώμες / Κώστας Μαρούντας

0 Σχόλια

«Δεν υπάρχει μεγαλείο εκεί που δεν υπάρχει απλότητα, καλοσύνη και αλήθεια» (Λέων Τολστόι)

 

Έχουν γραφτεί ήδη τόσα πολλά αυτές τις μέρες που είναι δύσκολο να πιστεύει κάποιος πως δεν έχει καταγραφεί σημαντικό μέρος της αλήθειας για τα όσα συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό στην ποδοσφαιρική ΑΕΚ. Ανεξάρτητα από το πού εστιάζει ο καθένας, από το ποια στοιχεία βάζει ως πρωταρχικά, από το τι θέλει να «σπρώξει» ως βασικό ζητούμενο, το σίγουρο είναι πως υπάρχει πρόβλημα.

 

Και σε συνδυασμό με το είδος και το εύρος της επερχόμενης (μεγάλης μάλλον) ποινής για τα επεισόδια στον αγώνα με τον Άγιαξ, θα υποχρεωθούμε να αντιμετωπίσουμε αρκετές νέες δυσκολίες. Που ίσως μεταβάλλουν και κάποια status. Όμως, εδώ δεν χωράνε «κιοτήδες» κάθε δια-λογής και κάθε προέλευσης, αλλά ΑΕΚτζήδες που νιώθουν, σκέφτονται, καταλαβαίνουν και θέλουν το καλύτερο… Στο σήμερα υπάρχουν πολλά ανοιχτά μέτωπα και οι απαντήσεις δεν είναι και τόσο εύκολες. Γιατί ακόμα και η διερεύνηση του μέλλοντος της ΑΕΚ πρέπει από όλους εμάς να γίνεται προσεχτικά. Τα μόνα «κεκλεισμένων των θυρών» που μας αφορούν σχετίζονται με τις πολύμορφες αλλότριες επιβουλές και μόνο…

 

Αλλιώς θα έπρεπε να ξεκινήσουμε όλοι για το ΟΑΚΑ το βράδυ της Τρίτης. Ακόμα κι αν ο καιρός έβαζε τα δικά του εμπόδια, ακόμα και αν η ομάδα ήταν στο μηδέν στη βαθμολογία του ομίλου της… Θα έπρεπε να πάμε να στηρίξουμε τους ποδοσφαιριστές του Μαρίνου Ουζουνίδη, να πάρουμε τα κασκόλ και τις σημαίες μας, και να δημιουργήσουμε μία ατμόσφαιρα γιορτή στο ΟΑΚΑ. Αντάξια και της ΑΕΚ, αλλά και του μεγάλου αντιπάλου που συγκαταλέγεται δικαίως και αυτός (όπως η Μπάγερν) ανάμεσα στα μεγάλα ονόματα του ευρωπαϊκού, και κατ΄επέκταση, και του παγκόσμιου φουτμπόλ. Ο Άγιαξ δεν είναι μονάχα μία ομάδα με 4 τίτλους Κυπέλλου Πρωταθλητριών, 2 Διηπειρωτικά, 1 Κύπελλο Κυπελλούχων και 1 Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, αλλά είναι και μία μεγάλη σχολή που ειδικά τη δεκαετία του 1970 διαμόρφωσε συνειδήσεις εκατομμυρίων ανθρώπων και δίδαξε ποδόσφαιρο (βελτιώνοντάς το…).

 

Κι όμως πήγαμε, όσοι πήγαμε, μαγκωμένοι. Όχι γιατί φοβόμασταν κάποια συντριβή. Δεν έμοιαζε και τόσο σε εντός έδρας βραδιά Champions League, γιατί ήδη η ΑΕΚ είχε μπει σε αγωνιστική κρίση, αλλά και -μην το υποτιμάμε αυτό…- γιατί είχε σημειωθεί τη Δευτέρα μία αποπομπή τριών σημαντικών (για την προσφορά τους στις επιτυχίες των τελευταίων χρόνων) ποδοσφαιριστών. Που, μην έχουμε αυταπάτες, ξένισε τους περισσότερους από εμάς ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ που έλαβε χώρα. Ακόμα και αν δεν υπήρχε πλέον κανένα περιθώριο να παραμείνουν στην ομάδα μας, αυτό δεν ήταν και κάτι το καταστροφικό…, σχολιάστηκε δυσμενώς η πρόωρη «εκπαραθύρωση». Τη θεωρώ πολύ συζητήσιμη για το αν εκπροσωπεί ένα ΑΕΚτζήδικο τρόπο σκέψης ή μία προσωπική στρατηγική που στο παρελθόν την είχαμε ξαναδεί στον ελλαδικό χώρο. Π.χ. στην ομάδα του Αιγάλεω στα μέσα περίπου της προηγούμενης δεκαετίας, αλλά και στον Παναθηναϊκό προγενέστερα.

 

Προφανώς και η επίσημη ΑΕΚ έχει δικαίωμα (καθήκον και υποχρέωση συνάμα…) να πράττει αυτό που η ίδια επιλέγει. Όμως και εμείς σαν ΑΕΚτζήδες διατηρούμε ακόμα το δικαίωμα στο να σκεφτόμαστε και να εκφράζουμε επιφυλάξεις για κάποιες επιλογές. Το θέμα είναι να το πράττουμε με γνώμονα το καλό της ΑΕΚ (ειδικό και γενικό) και όχι -φερ΄ειπείν- από κάποιον όψιμο αντι-μελισσανιδισμό και πάει λέγοντας. Η πράξη μέσα στο χρόνο αποδεικνύει σε όλα ποιος έχει δίκιο ή όχι. Ξέρω πως για πολλούς στη σύγχρονη εποχή ο πρακτικισμός υπερέχει μίας χαρακτηριζόμενης ως «ιδεοληπτικής» ηθικής. Ξέρω, όμως, επίσης πως αν ο πρακτικισμός αποτύχει η ίδια η ηθική από ιδέα γίνεται και αυτή πράξη (έστω και δια της μη-πράξης για πολλούς)…

 

Και ενώ είχαμε πλέον και αυτά, που λειτούργησαν συσσωρευτικά με το -12 από τον ΠΑΟΚ, την έβδομη θέση στη βαθμολογία της φετινής Super League, την κακή αγωνιστική κατάσταση, την έντονη δυσαρέσκεια από ουκ ολίγους προς το πρόσωπο του προπονητή, ήρθαν τα επεισόδια. Και «δεν έδεσε κάποιο γλυκό», αντιθέτως «κεράστηκε» πολύς «πικρός καφές». Φαρμάκι σκέτο… Δεν γίνεται να το ξεπεράσουμε αυτό εύκολα. Αυτό που διέκρινα φεύγοντας από το γήπεδο σε πολλούς Ενωσίτες, όχι μόνο δεν μου άρεσε, αλλά κατάλαβα πως θα χρειαστεί καιρός, έξυπνα επιχειρήματα και πράξεις, για να αλλάξει η εσωτερική παγωμάρα μετά τα όσα έγιναν. Προς ώρας, με ενδιαφέρει πως δεν καταφέραμε στον τελευταίο αγώνα να λειτουργήσουμε όπως σε όλους τους προηγούμενους αντίστοιχους.

 

Θα μιλήσω καθαρά. Περίμενα φέτος πως τα πράγματα για τη διατήρηση των σκήπτρων στο εγχώριο πρωτάθλημα θα ήταν μία δύσκολη υπόθεση, αλλά πίστευα πως η ΑΕΚ θα έπαιζε καλή μπάλα στην πλειοψηφία των περιπτώσεων και θα μας έκανε να βάλουμε θετικό πρόσημο στο συνολικό απολογισμό. Έτσι είχα «διαβάσει» τα μελλούμενα. Ειδικά σε συνδυασμό και με την επιστροφή στους ομίλους του Champions League. Έπεσα έξω και δεν μου αρέσει κιόλας που κάποιοι στο σήμερα -καλοπροαίρετοι ή μη- ψάχνουν πίσω στα όσα είχαν ειπωθεί στο δείπνο στα τέλη του Οκτώβρη για να αποκρυπτογραφήσουν τάσεις και προθέσεις…

 

Δεν είναι κρυφό μυστικό πια. Δεν έχουμε πλέον σαν ΑΕΚ τη συνοχή που είχαμε πέρυσι… Την Τρίτη το βράδυ, για παράδειγμα, άλλοι θέλανε τη νίκη στο γήπεδο, άλλοι έψαχναν νέες αφορμές για να κράξουν, άλλοι είχαν ήδη αποστασιοποιηθεί, άλλοι είχαν σκοπό να συγκρουστούν με το μείγμα των αντίπαλων οπαδών και τα ΜΑΤ αγνοώντας πλήρως τις συνέπειες που θα είχε η ΑΕΚ από την UEFA. Kαι σε κάθε υγιή ΑΕΚτζήδικη συνείδηση προκύπτουν αβίαστα τα ΣΟΒΑΡΑ και ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΑ ερωτήματα. Ποιος μας προστατεύει από τέτοιους κινδύνους αυτο-καταστροφής; Ποιος προστατεύει την ίδια την ΑΕΚ; Η αστυνομία; Η ΠΑΕ; Το κίνημα των οργανωμένων; Εκ του αποτελέσματος, την Τρίτη δεν τα κατάφεραν και οι τρεις μαζί… Οι ανακοινώσεις που βγαίνουν έρχονται πίσω από τα ίδια τα γεγονότα και τη σημασία τους. Μόνοι μας δίνουμε αφορμές για κάθε είδους σπέκουλες στους αντιπάλους της ομάδας μας. Πέρυσι, δεν δίναμε. Άρα, κάτι άλλαξε. Χάσαμε τη συνοχή, τα αντανακλαστικά, την προοπτική. Το γιατί; Ας το ψάξει ο καθένας μας στα σοβαρά, με ευθυκρισία και με αγάπη για την ΑΕΚ. Όχι για να στήσει «λαϊκά δικαστήρια» και δίχως να λησμονηθούν οι επιτυχίες του πρόσφατου χτες. Αλλά, για να πάρει πάλι μπρος η «κιτρινόμαυρη» μηχανή. Όσο πιο σύντομα το επιτρέψουν οι συγκυρίες και οι δυσκολίες που έχουν προκύψει.

 

Άρα; Χρειάζονται απαντήσεις σε «υπαρξιακού» περιεχομένου ζητήματα. Αργά ή γρήγορα. Κι όχι γενικόλογα και αφηρημένα. Ποιοι θα είναι οι αγωνιστικοί στόχοι για το άμεσο μέλλον; Ποιος θα είναι ο εταιρικός προσανατολισμός; Ποιο το μπάτζετ του άμεσου μέλλοντος; Τι είδους ΑΕΚ θα επιχειρήσουμε να χτίσουμε από την αρχή; Τι βεληνεκούς ΑΕΚ θα μπει στην Αγιά Σοφιά; Η ευρωπαϊκή προοπτική υπάρχει στο νου ως προτεραιότητα και με ποιο τρόπο; Ποια πρόσωπα θα ηγηθούν της νέας προσπάθειας; Ελπίζω σε αυτή τη νέα εποχή να είμαστε όλοι μαζί. Υπό την έννοια πως θα ληφθεί υπόψη όσο το δυνατόν περισσότερο το λεγόμενο «μέσο ενωσίτικο υποσυνείδητο». Αν σπάσει αυτός ο άτυπος δεσμός, αυτό θα συνιστά το μεγαλύτερο πρόβλημα από όλα… Γιατί τέτοιες φθορές δεν αφήνουν στο απυρόβλητο ούτε πρόσωπα, ούτε λογιστικά αποτελέσματα, ούτε γηπεδικές συνθήκες, ούτε ποδοσφαιρικό βεληνεκές, ούτε γενική σημειολογία.

 

Το φετινό είναι σπουδαίο μάθημα και -όπως έχω ξαναπεί παλιότερα- συνιστά την καλύτερη δοκιμασία για τα νεύρα, το μυαλό, και τον έλεγχο των συναισθημάτων μας. Αν ο οργανισμός ΑΕΚ πάρει τις σωστές διδαχές θα βγει κερδισμένος, ακόμα και από μία χρονιά τόσο κακή όσο εξελίσσεται η φετινή. Δεν είμαστε τελειωμένοι, ίσα ίσα εξακολουθούμε να είμαστε η ΑΕΚ, με ότι αυτό συνεπάγεται… Επιμένω κι εγώ να έχω εμπιστοσύνη σε εκείνους που όταν θέλουν «κάνουν παπάδες». Το θέμα είναι να καταλάβουμε έγκαιρα αν θέλουν και «πόσους παπάδες», να το πω κάπως αδόκιμα…, να κάνουν. Θα είμαστε εκεί και θα στηρίξουμε, αρκεί να δούμε κίνητρο και στόχους. Το επόμενο χρονικό διάστημα όσον αφορά στην ποδοσφαιρική ΑΕΚ είναι στο δικό μου νου, όπως πλέον και σε αρκετούς συν-Ενωσίτες με τους οποίους ανταλλάσσουμε αυτές τις δύσκολες ημέρες γνώμες, ένα μεγάλο ερωτηματικό. Αυτό, όμως, δεν μας κάνει λιγότερο ΑΕΚτζήδες από όσο ήμασταν τις εβδομάδες των θριάμβων και των επιτυχιών…

 

ΥΓ. Για το αγωνιστικό με τον Άγιαξ, νομίζω πως όλα κινήθηκαν σε ένα λογικό πλαίσιο. Φυσικά και θα θέλαμε μία ΑΕΚ περισσότερο τολμηρή, μία ΑΕΚ που θα ήταν πιο απειλητική, αλλά εδώ που βρισκόμαστε πλέον γενικώς, δεν νομίζω πως χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση και επιμονή σε τέτοια «ειδικά». Εξάλλου, όσο περίεργο και αν ακούγεται τέτοιες ώρες, εξακολουθώ να πιστεύω πως με καλύτερη φυσική κατάσταση, με κάποια σοβαρά κίνητρα (σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο), με την κατάλληλη προπονητική καθοδήγηση (δεν με νοιάζει το πρόσωπο, όσο το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα), με κάποια μεταγραφική ενίσχυση, η ΑΕΚ μπορεί στο υπόλοιπο της σεζόν (όσον αφορά στις εγχώριες υποχρεώσεις της) να αποδώσει καλύτερα και να μην απομακρύνει τον κόσμο της ολικά από το γήπεδο ή την τηλεοπτική οθόνη. Το πιστεύω ακράδαντα. Απλά, στο σήμερα, οι αναζητήσεις μου αφορούν στο γενικότερο καμβά του συλλόγου μας και πιο συγκεκριμένα του ποδοσφαιρικού του τμήματος.

 

ΥΓ1. Είναι σίγουρο πως οι Σιμόες, Μπακασέτας και Λαμπρόπουλος είναι παίκτες που μας σημάδεψαν και ανεξαρτήτως της εξέλιξης που σημειώθηκε δεν θα τους ξεχάσουμε ποτέ. Τους ευχαριστούμε πολύ! Just… Γιατί σε τέτοιες περιπτώσεις μιλάνε οι μνήμες που σε αυτή τη «σχέση» αποδείχθηκαν -αμφίδρομα- πλουσιοπάροχες!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *