«Επέστρεψε το χαμόγελο»…

06
Δεκέμβριος
2018

Δημοσιευτηκε απo Κώστας Μαρούντας

Δημοσιευτηκε σε Γνώμες / Κώστας Μαρούντας

0 Σχόλια

«Ζήσε και δράσε μέσα στον κόσμο σου σαν τον άνεμο, που ενώ μαστιγώνει όλα εκείνα με τα οποία συγκρούεται, συγχρόνως γεμίζει και ζωογονεί τα πάντα χωρίς να τα μάχεται» (Λάο Τσε)

 

Αγαπάμε πολύ το ποδόσφαιρο, αγαπάμε πολύ και την ΑΕΚ. Ασχολούμαστε μαζί τους και ώρες ώρες δίνουμε όσα περισσότερα μπορούμε από το είναι μας. Από συνειδητή επιλογή. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως μας «παίρνει» να σταθούμε στα πράγματα όπως «μας κατέβει», δίχως να ψάχνουμε να δούμε τι γίνεται σε μία σειρά από ανοιχτά μέτωπα. Για να είναι η κριτική μας προωθητική, για να είναι η σχέση μας με την ομάδα ισορροπημένη, για να στεκόμαστε απέναντι στην ΑΕΚ ως ΑΕΚτζήδες, για να μην αδικούμε ανθρώπους, για να καταλογίζουμε σωστά ευθύνες, για να επιχειρούμε να βλέπουμε τι μέλλει γενέσθαι…

 

Οι παίκτες που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στο ρόστερ της ΑΕΚ μπορούν να παίξουν καλό ποδόσφαιρο. Και εννοώ τους περισσότερους από αυτούς. Το έχουν κάνει στο παρελθόν, επομένως πρέπει να διασφαλιστούν εκ νέου συνθήκες πρόσφορες για την επανάληψη παρόμοιων ατομικών (και κατ΄επέκταση) και συλλογικών αποδόσεων. Δεν το έκαναν για ένα χρονικό διάστημα φέτος (για διάφορες αιτίες), ήρθαν οι γκέλες, χάθηκε κατά 80% ο τίτλος του πρωταθλήματος, το κλίμα αίφνης έγινε άσχημο. Πληγωθήκαμε, εκνευριστήκαμε, απογοητευτήκαμε. Όμως, επίσης, ηρεμήσαμε, τα βάλαμε κάτω, σκεφτήκαμε, ακούσαμε και διαβάσαμε γνώμες από διάφορες πηγές, και πάνω από όλα θυμηθήκαμε τους βασικούς νόμους του διαχρονικού ποδοσφαιρικού γίγνεσθαι. Και καταλήξαμε πως πρέπει να περιμένουμε αντίδραση από την ομάδα… Είδαμε απέναντι στην Ξάνθη κάτι καλό, τηρουμένων των αναλογιών. Μα πάνω από όλα, όπως είπε και ο Χουλτ στη Νοva, «επέστρεψε το χαμόγελο». Περιμένουμε, πλέον, να δούμε πώς θα το πάει η ομάδα μέχρι τη διακοπή. Και στο πεδίο των αποτελεσμάτων, και στο πεδίο της αγωνιστικής εικόνας.

 

Ξέρω πως μπορεί στους επόμενους αγώνες κάτι να στραβώσει, ακόμα και πέρα από τη θέληση, ακόμα και το είδος των εμφανίσεων που θα κάνει πάνω στα γρασίδια η ομάδα. Μία διαιτητική απόφαση (με αυτούς που έχουμε μπλέξει τίποτα δεν αποκλείεται…), δύο-τρία δοκάρια ακόμα, κάποια ατυχία, κάποια ισοπαλία, και δεν θέλει και πολύ για να αρχίσουμε πάλι να λέμε όλοι «τα δικά μας» επηρεασμένοι από την όποια εσωτερική ζέση. Όμως, το μεγάλο ζήτημα είναι αν υπάρχει εμπιστοσύνη πως μπορεί η ΑΕΚ στη συνέχεια της σεζόν να πάρει τα πάνω της. Εγώ το πιστεύω και απομένει να επιβεβαιωθεί ή μη η πίστη μου από τα πραγματικά γεγονότα. Δεν είναι στο δικό μου χέρι, φυσικά, να ορίσω το πώς θα παίζει η ΑΕΚ, είμαι όμως σε θέση να προσπαθώ να στέκομαι στα γεγονότα με τον τρόπο που ορίζει η συνείδησή μου.

 

Το μέλλον, όμως, είναι μπροστά μας. Και σε αυτό υπάρχουν δύο κατηγορίες ζητούμενων: το πρόσκαιρο και το μακροπρόθεσμο. Στο πρώτο, ας πεισμώσουν οι παίκτες μας να δώσουν απαντήσεις στους επικριτές τους. Σε αυτούς που βρήκαν την ευκαιρία να (επιχειρήσουν να) ξεσπαθώσουν για τα χουνέρια που τους έκανε η Ένωση πέρυσι. Αλλά και για όσους εντός του «κιτρινόμαυρου» οργανισμού παρασύρθηκαν από τα «ορμέφυτα της (κακής) συγκυρίας» και ξέχασαν πολλά μπαίνοντας σε μία διαδικασία απαξίωσης, ακόμα και προσωπικής στοχοποίησης. Στο ποδόσφαιρο υπάρχουν αίτια που αν το ψάξεις ψύχραιμα, αργά ή γρήγορα, βρίσκεις άκρη. Δεν έχουμε κάποια τέταρτη διάσταση να ακυρώνει τις αισθήσεις μας, ούτε κάποιον «κοσμολογικό ορίζοντα» πίσω από τον οποίον αδυνατούμε να διερευνήσουμε…

 

Στο δεύτερο ζητούμενο, το μακροπρόθεσμο, το επαναλαμβάνω πως η επίσημη ΑΕΚ οφείλει να πράξει τα δέοντα ώστε να έχουμε από το ερχόμενο κιόλας καλοκαίρι την ευκαιρία να επιστρέψουμε στην κορυφή. Να το πω διαφορετικά; Τη σεζόν 2016-2017 η ομάδα έπιασε το ταβάνι της στο δεύτερο μισό της σεζόν. Πέρυσι το έφτασε (ενδεχομένως να το ξεπέρασε και αρκετά…) σχεδόν σε όλη τη διάρκεια της αγωνιστικής περιόδου. Φέτος, ευελπιστούμε πλέον να το κάνει και πάλι στο δεύτερο μισό.Του χρόνου; Αφού καθοριστεί το μπάτζετ, τα πρόσωπα και οι πραγματικοί στόχοι, να μην αφήσουμε να πάει χαμένο ένα σημαντικό χρονικό διάστημα. Η ΑΕΚ, όμως, της αγωνιστικής περιόδου 2019-2020 θα πρέπει να αρχίσει να χτίζεται από το Γενάρη του 2019. Γενικώς, έχει αποδειχτεί στην πολύ πρόσφατη ιστορία της (από το 2013 κι ύστερα) πως όταν η ομάδα πιάνει το ταβάνι της, είναι (σχεδόν) όλοι ικανοποιημένοι και στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων επιτυγχάνεται και ο πραγματικός στόχος που θέτει η επίσημη ΑΕΚ. Ο οποίος, βέβαια, δεν είναι πάντα σε ευθυγράμμιση με αυτό που θέλουν οι πολλοί, αλλά πρέπει να μάθουμε να ζούμε με αυτό…

 

YΓ. Τα λέγαμε και πέρυσι, από τον καιρό που στον ΠΑΟΚ λέγανε τα δικά τους για να καλύψουν τις ολέθριες συνέπειες από το αυτογκόλ του Ιβάν Σαββίδη να μπουκάρει (οπλοφορώντας) στο γήπεδο για να αλλάξει την απόφαση του διαιτητή Κομίνη, πως υπάρχουν κάποια πράγματα που ενώ φαίνονται λεπτομέρειες δεν είναι. Ας πούμε πως τα καταφέρνουν φέτος και παίρνουν το πρωτάθλημα. Καλό είναι για το ίδιο το ποδόσφαιρο και το είδος του μελλοντικού ανταγωνισμού (στον οποίον συμμετέχουμε από περίοπτη θέση κι εμείς, παρότι φέτος μείναμε πίσω πολύ στη βαθμολογία…) να φροντίσουν να κουβαλήσουν μαζί τους όσο το δυνατόν λιγότερες σκιές. Προσπαθούν μεν να το πάνε πιο ήρεμα φέτος, κάτι καταφέρνουν είναι η αλήθεια, αλλά κάποιες φορές τους ξεφεύγει κάτι (καθόλου αμελητέο…) και «χύνεται η καρδάρα» των εντυπώσεων…

 

ΥΓ1. Αυτό που όσο περνάει ο καιρός ενοχλεί oλοένα και πιο πολύ τους περισσότερους φίλους της ΑΕΚ είναι το γεγονός πως βλέπουμε τον ΠΑΟΚ να παίρνει τους βαθμούς και να οδηγεί με μία διόλου ευκαταφρόνητη διαφορά την κούρσα του πρωταθλήματος, δίχως να παίζει ικανοποιητικό ποδόσφαιρο, έχοντας κάποιες αβάντες, ψάχνοντάς το ποικιλοτρόπως, και πάει λέγοντας. Ο Ενωσίτης αμέσως σκέφτεται πως αν η ΑΕΚ έκανε από το καλοκαίρι κάποια πράγματα διαφορετικά ίσως να είχε η ομάδα την ευκαιρία να πάει για ένα δεύτερο συνεχόμενο τίτλο, πράγμα που θα μας έδινε το δικαίωμα να μιλάμε αλλιώς ως προς τη σημειολογία των καιρών. Όμως, πρέπει να προσαρμοστούμε στην πραγματικότητα. Χαμένη ευκαιρία για ένα repeat; Οκ. Ας συμφωνήσουμε σε ένα τέτοιο ορισμό.

 

ΥΓ2. Η ΑΕΚ εξακολουθεί να παραμένει μία ομάδα του διαχρονικού εγχώριου ποδοσφαιρόκοσμου πρώτης διαλογής, που όταν παίρνει ένα πρωτάθλημα, είτε το περίμεναν οι πολλοί, είτε όχι (π.χ. το 1989 και πέρυσι), αναγκάζει τους σοβαρούς και τους μη προπαγανδιστές να μιλάνε κυρίως για τα ποδοσφαιρικά δρώμενα. Κάποτε για το όμορφο ποδόσφαιρο που έπαιζε κατά γενική ομολογία, πέρυσι για το μέταλλο, το πάθος, τη συνοχή της για πολλούς συνεχόμενους μήνες. Κι ενώ οι περισσότεροι καλοθελητές ή μη περίμεναν ότι θα «έσκαγε» και δεν θα μπορούσε να ακολουθήσει. Όχι μόνο ακολούθησε, αλλά επικράτησε κιόλας… Ο φετινός ΠΑΟΚ, έτσι όπως τον βλέπουμε μέχρι στιγμής, για πόσα σκέλη της αγωνιστικής του παρουσίας, μπορεί να προκαλεί εγκωμιαστικές συζητήσεις;

 

YΓ3. Το γεγονός πως παρακολουθούμε εξαναγκαστικά τις όποιες κινητικότητες του ΠΑΟΚ εδώ και ένα χρόνο περίπου, δεν σημαίνει πως άλλαξε κάτι όσον αφορά στον Ολυμπιακό και τις δικές του λειτουργικότητες…

 

YΓ4. Για τον Ντέμη Νικολαϊδη, πιστεύω πως πια ο καθένας από εμάς έχει καταλήξει προ πολλού αν τον συμπαθεί, αν όχι, ή αν είναι αδιάφορος. Επομένως, κάθε τι που προκύπτει κατά καιρούς ως ζήτημα επικαιρότητας και τον αφορά δίνει την ευκαιρία να εκδηλωθούν οι ήδη υπάρχουσες τάσεις προς το πρόσωπό του.

 

ΥΓ5. Αναγκαστικά, και σύντομα μάλιστα, θα μπούμε στη διαδικασία -ως ενωσίτικη οικογένεια- να προσμετρήσουμε τις συνέπειες που θα προκαλεί η όποια απόφαση της UEFA για τα όσα έγιναν με τον Άγιαξ. Ας προετοιμαζόμαστε μέσα μας, γιατί έτσι όπως τα κάναμε ενδέχεται να αναγκαστούμε να μοχθήσουμε για την όσο το δυνατόν πιο μεγάλη καταπράυνση… Δεν μπορώ να ξέρω πόσο «βαριά καμπάνα» θα πέσει, αλλά σε κάθε περίπτωση καλό είναι να αρχίσουμε από τώρα να το παλεύουμε μέσα μας. Θα το βρούμε μπροστά μας, όποια απόφαση και αν βγει.

 

ΥΓ6. Έστω και κάπως καθυστερημένα χρονικά, αξίζει μια ιδιαίτερη μνεία στις νίκες των δύο τμημάτων βόλλεϋ την περασμένη εβδομάδα. Και αυτό γιατί και στις δύο περιπτώσεις η ΑΕΚ έκαμψε, και τους δύσκολους αντιπάλους, και τις ιδιαίτερες συνθήκες που είχαν δημιουργηθεί. Για το μεν ανδρικό τμήμα η εντός έδρας ήττα από τον Παμβοχαϊκό δεν ήταν κάτι που θα μπορούσε να ξεπεραστεί εύκολα, όμως οι πραγματικές απαντήσεις δόθηκαν στη Σύρο από μία ομάδα που έδειξε σφυγμό, πάθος, «ενωσίτικο εγωισμό» και σωστή νοοτροπία. Όσο για τις κοπέλες της Ελένης Μεμετζή; Γραφόταν, ευλόγως, πιο πριν για ντέρμπι με την πρωτοπόρο Λαμία, αλλά ντέρμπι δεν έγινε ποτέ… Γιατί η Ένωση στα καλά της διαστήματα στον αγώνα απλά «δεν παιζόταν», ενώ στα μέτριά της απλά «εξαντλούσε» την αντίπαλο ομάδα…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *