Από την ίδια αφετηρία με δυο πλεονεκτήματα και δύο προϋποθέσεις

14
Ιούλιος
2015

Δημοσιευτηκε απo Νίκος Τσαρούχας

Δημοσιευτηκε σε Νίκος Τσαρούχας / Στήλες ΑΕΚ

0 Σχόλια

Έχει γίνει πολύ κουβέντα για το κατά πόσο μπορεί ο Δέλλας να είναι αρκετός για μια ΑΕΚ πρωταθλητισμού. Βασικό επιχείρημα των διαφωνούντων είναι η έλλειψη εμπειρίας και παραστάσεων σε υψηλό επίπεδο του Τράι. Η άποψη μου είναι ότι κανείς δεν γεννήθηκε για να είναι έτοιμος για κάτι τέτοιο, μόνος δρόμος για να φτάσεις σε αυτό είναι αυτός της συνεχόμενης βελτίωσης (προϊόν προσωπικής δουλειάς). Αυτή η βελτίωση είναι ένας από τους λόγους (τους άλλους τους έχω καταθέσει σε παλιότερο μου άρθρο) που με έκανε να θέλω να συνεχίσει η ομάδα με τον ίδιο προπονητή στην πρώτη κατηγορία.

Φέτος μπορεί τα πράγματα να είναι πολύ πιο δύσκολα από τις δυο προηγούμενες χρονιές αλλά νομίζω ότι η Ένωση, στο θέμα του προπονητή, ξεκινά από την ίδια αφετηρία με τους κυρίους αντίπαλους της. Θέλοντας να γίνω λίγο πιο κατανοητός θα αναφερθώ στους προπονητές που καλείται να συναγωνιστεί φέτος ο Δέλλας.

Μάρκο Σίλβα, Ολυμπιακός. Ο 38χρονος  ήρθε στον Πειραιά με εύσημα μια χρόνια στην Σπόρτινγκ Λισαβόνας που τερμάτισε 3η στο πρωτάθλημα και κατέκτησε και το κύπελλο. Προπονητής με μικρή εμπειρία που έφτασε στον Πειραιά (όπως και ο Ζαρντίμ που έφυγε νύχτα να θυμίσω) με πολλές τυμπανοκρουσίες. Επειδή βέβαια οι πάντα «αντικειμενικοί» δημοσιογράφοι πρόλαβαν να τον βαφτίσουν Μουρίνιο Νο 2 καλό θα ήταν να εξηγήσουν και για ποιο λόγο η πρώην ομάδα του τον απομάκρυνε, ενώ είχε ακόμα 3 χρόνια συμβόλαιο, παίρνοντας στην θέση του τον Ζορζέ Ζέσους δαπανώντας μάλιστα 6.000.000 ευρώ.

Ιγκόρ Τούντορ, ΠΑΟΚ. Ο 37χρονος ήρθε στη Θεσσαλονίκη από την Χάιντουτ της Κροατίας. Προπονητής με εμπειρία 21 μηνών που βλέπει τον ΠΑΟΚ σαν μια ευκαιρία για να ξεκινήσει να κτίζει το ευρωπαϊκό του όνομα. Φιλόδοξος αλλά και πολύ αυστηρός χαρακτήρας, στην πατρίδα του ήταν μονίμως σε κόντρα με τους δημοσιογράφους, ενώ στην μέχρι τώρα παραμονή του στην Τούμπα πρόλαβε να «τελειώσει» τους Λούκας και Περέιρα. Λαμβάνοντας υπόψη το περιρρέον κλίμα που εδώ και χρόνια υπάρχει στον οργανισμό ΠΑΟΚ θα τολμήσω να πω ότι ο Κροάτης φαντάζει σαν αναμμένο σπίρτο μέσα σε πυριτιδαποθήκη.

Γιάννης Αναστασίου, Παναθηναϊκός. Ο 42χρονος φέτος θα είναι για τρίτη συνεχόμενη χρονιά στο τιμόνι των πρασίνων. Στις δυο πρώτες του χρονιές έδειξε καλά στοιχεία, αλλά μόνο όταν η ομάδα δεν είχε την πίεση του αποτελέσματος. Ουσιαστικά αυτός είναι και ο μεγαλύτερος εχθρός του Έλληνα προπονητή, να μπορέσει να δείξει ότι φέτος μπορεί ν’ ανταποκριθεί στην πίεση του πρωταθλητισμού.

Η περιγραφή του κάθε αντιπάλου του Τραϊανού δεν έγινε με σκοπό την αποδόμηση της εικόνας του, όσο το να δικαιολογήσει γιατί στο δικό μου μυαλό η ΑΕΚ στο θέμα του προπονητή από την ίδια γραμμή με τους αντιπάλους της ξεκινά. Επειδή μάλιστα το ποδόσφαιρο είναι άθλημα στο οποίο παίζουν ρολό πολλές συντεταγμένες, θα πω ότι η Ένωση ξεκινά τον Αύγουστο τον ποδοσφαιρικό μαραθώνιο με δυο πλεονεκτήματα σε σχέση με τους άλλους.

Το πρώτο έχει να κάνει με το ότι η ομάδα φέτος δεν έχει άλλες υποχρεώσεις έκτος από τις εγχώριες. Γεγονός που της δίνει αυτομάτως το δικαίωμα να πιστεύει ότι μπορεί  να αντιμετωπίζει πιο ξεκούραστη και σαφώς πιο προετοιμασμένη (από τυχόν απώλειες παικτών) τα παιχνίδια που θα βρει μπροστά της.

Το δεύτερο έχει να κάνει με το ότι, όπως δείχνουν τα πράγματα, ο δικέφαλος είναι η μόνη ομάδα που θα κάνει την προετοιμασία της με σχεδόν όλο της το ρόστερ συμπληρωμένο. Στον παναθηναϊκό η συμμετοχή του Εσιέν θα καθυστερήσει αρκετά ενώ πίσω σχετικά δείχνει να βρίσκεται και ο Σάντσες. Στον ΠΑΟΚ ακόμα δυνατές μεταγραφές δεν έχουν γίνει, ενώ στον Πειραιά όπως ξέρουμε (από τα προηγούμενα χρόνια) ο Ευάγγελος πρώτα ξεπουλά και μετά αγοράζει.

Το ερώτημα που γεννιέται τώρα είναι αν φτάνουν όλα αυτά για να χαρακτηρίσουμε την ΑΕΚ του Δέλλα φαβορί να στεφτεί πρωταθλήτρια; Η απάντηση είναι ναι αρκεί να πληρούνται δυο προϋποθέσεις.

1η) Ο προπονητής να είναι αυτός που θα έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο σε θέματα αγωνιστικά αλλά και πειθαρχικά για να μην ξαναζήσουμε και φέτος καταστάσεις ασυνεννοησίας όπως αυτό με την τιμωρία κάποιον παικτών στα παιχνίδια ανόδου. Πρέπει όλοι δηλαδή μηδενός εξαιρουμένου να καταλαβαίνουν την θέση τους, βάζοντας πάνω από όλα το καλό της ομάδας.

2η) Εδώ τα πράγματα είναι λίγο ποιο σύνθετα, γιατί ο καθόλα αρμόδιος για να ξέρει είναι μόνο ο Δέλλας, όλοι οι άλλοι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι άπλες υποθέσεις. Θα γυρίσω λίγο πίσω τον χρόνο, στην στιγμή που ο Τράι αποφάσιζε να συνεχίσει και φέτος στην ομάδα. Αν αυτή του η απόφαση πάρθηκε με γνώμονα την κυνική πλευρά (φιλοδοξία ,σωστές συνθήκες εργασίας, εμπιστοσύνη στο πλάνο που έχει στο μυαλό του) τότε νομίζω ότι  είμαστε σε πολύ καλό δρόμο. Αν πάλι στηρίχτηκε στην συναισθηματική  (υπάρχουν κακώς κείμενα, αλλά συνεχίζω γιατί ο κόσμος με αγαπάει και με θέλει) τότε τα πράγματα δεν είναι καλά και τα αποτελέσματα θα τα βρούμε μπροστά μας σύντομα.

Υ.Γ. Σε αυτόν που θα περίμενε να βάλω σαν προϋπόθεση και το γεγονός ενός καθαρού πρωταθλήματος θα απαντήσω ότι τον τελευταίο ρομαντικό άνθρωπο που πίστεψε στο παραμύθι της σταχτοπούτας τον βρήκε το γήρας να κοιτάζει την κολοκύθα περιμένοντας ακόμα την ώρα που θα γίνει άμαξα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *