Ο κόσμος ανυπομονεί για το γήπεδο

07
Μάιος
2014

Δημοσιευτηκε απo ΑΕΚ24ΗOURS

Δημοσιευτηκε σε Κώστας Νεστορίδης / Στήλες ΑΕΚ / τελευταια νεα

0 Σχόλια

Πάει και το Αιγάλεω. Νικήσαμε με 1-0 και πλέον σειρά έχει ο Περαμαϊκός. Δεν ξέρω τι σκεφτόντουσαν στην ΕΠΟ που έβαλαν το ματς στο Πέραμα. Σε μία περιοχή που υπάρχει φόβος για επεισόδια σε περίπτωση που πάνε στο γήπεδο φίλαθλοι της ΑΕΚ. Και ας μην πάνε οι δικοί μας. Ποιος μου λέει εμένα, ότι οι οπαδοί του Ολυμπιακού δεν θα έρθουν στο γήπεδο μόνο και μόνο για να χτυπήσουν τους ποδοσφαιριστές μας; Ρωτάω απλά. Ξέρω ότι απάντηση δεν μπορώ να πάρω από πουθενά. Σκάνδαλο η απόφαση. Όπως και να ‘χει εγώ θα είμαι στο Πέραμα.

Πάμε όμως παρακάτω. Στον αγώνα που πέρασε με το Αιγάλεω. Ήταν ένα παιχνίδι που οι ποδοσφαιριστές μας προσπαθούσαν να δείξουν στον κόσμο ότι ξέρουν ποδόσφαιρο, αλλά δεν τα κατάφεραν. Να μου πείτε δεν είναι και ομάδες αυτές που παίζουμε για να κριθούν οι ποδοσφαιριστές. Γνώμη μου είναι ότι από το φετινό ρόστερ οι άνθρωποι της ΑΕΚ θα κρατήσουν τρεις με τέσσερις παίκτες. Ο Πλατέλλας πρέπει να μείνει. Είναι μικροσκοπικός και δαιμόνιος. Ξέρει μπάλα. Μπορεί να βοηθήσει. Ο Μπρέσεβιτς πρέπει να μείνει. Βάζει γκολ, αν και τραυματίστηκε τώρα. Από κει και πέρα είναι απόφαση του Δέλλα αλλά και των Μελισσανίδη και Μπάγεβιτς.

Αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση ήταν η παρουσία του κόσμου. Πολύ είπαν ότι ο κόσμος ήταν ενθουσιώδης. Δεν θα το έλεγα. Ο κόσμος προσπαθούσε να περάσει το μήνυμα. «Γήπεδο στη Νέα Φιλαδέλφεια». Δεν το πιστεύει ακόμα ο κόσμος ότι θα γίνει το γήπεδο. Αν δεν δει με τα μάτια του δεν πιστεύει τίποτα. Λογικό. Τόσα και τόσα έχουμε ακούσει, αλλά από έργα τίποτα. Αρκετοί είναι οι φίλαθλοι της ομάδας μας που περνούν από το μαγαζί μου και με ρωτούν τι θα γίνει με το γήπεδο. Εγώ προσπαθώ να τους ηρεμήσω. Την επόμενη εβδομάδα ξεκινάμε τους λέω. Και όλο οι εβδομάδες περνούν. Κάποτε που ήμουν στα πράγματα θα μπορούσα να τους πω. Τώρα δεν ξέρω και πολλά.

Τέλος, θα ήθελα να αναφερθώ στο φιλικό παιχνίδι των Παλαιμάχων που έγινε την Δευτέρα. Απίστευτα πράγματα συνέβησαν στο Αγρίνιο. Παίζαμε σε ένα χωριό της πόλης. 3.000 φίλοι του ποδοσφαίρου ήταν εκεί για να μας αποθεώσουν. Αυτό που συνάντησα ήταν απίστευτο. Λες και έπαιζα εγώ ποδόσφαιρο. Από την ώρα που πήγα στο Αγρίνιο, μέχρι το βράδυ, όλος ο κόσμος ήθελε να μου μιλήσει. Φώναζε το όνομά μου. Νόμιζα ότι ήμουν στη Νέα Φιλαδέλφεια. Συγκλονιστικές στιγμές.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *