Ένα σημείο αναφοράς και γρήγορα…

24
Οκτώβριος
2015

Δημοσιευτηκε απo Νίκος Τσαρούχας

Δημοσιευτηκε σε Νίκος Τσαρούχας / Στήλες ΑΕΚ

0 Σχόλια

Τέλος λοιπόν ο Δέλλας από την κιτρινόμαυρη καθημερινότητα μας, προς το παρόν  τουλάχιστον μιας και οι ζωή κάνει κύκλους και ποτέ δεν ξέρεις πως τα φέρνει, oπότε μπορεί στο μέλλον να ξανασμίξουν οι δρόμοι μας.  Έτσι όπως κύλισαν τα πράγματα το διαζύγιο των δυο πλευρών ήταν αυτό που λένε το «χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου», γιατί φαίνεται ότι τελικά και οι δυο πλευρές στα χρόνια της επαγγελματικής τους σχέσης «έκρυβαν πολλά πράγματα κάτω από το χαλί».

Όταν δημιουργούνται τέτοιες καταστάσεις γνώμη μου είναι ότι είναι λάθος να ψάχνεις να βρεις ποιος τελικά φταίει, εξάλλου είναι της πάσης γνωστό ότι σε ένα χωρισμό φταίνε και οι δυο,  έτσι ουσιαστικά για κάθε επιχείρημα υπέρ του ενός υπάρχει πάντα ένα αντίστοιχο υπέρ του άλλου. Δηλαδή μπορεί εύκολα κάποιος να πει ότι ο Δέλλας ήταν εκεί στα δύσκολα ενώ κάποιος άλλος ότι δόθηκε η ευκαιρία στον ΤραΪανό να ξεκινήσει την καριέρα του σε ένα τεράστιο σύλλογο με άριστες συνθήκες  και πάει λέγοντας.

Σημασία έχει λοιπόν τι μας μαθαίνει αυτό που ζήσαμε και τώρα τελείωσε. Σε αυτήν την βάση εύχομαι ο Δέλλας να κατάλαβε, πρώτον ότι ποτέ δεν μιλάμε για μια κατάσταση όταν είμαστε ακόμα «αγκαλιά» με τον θυμό που μας δημιούργησε  και δεύτερον ότι δεν μετράει μόνο το τι λέμε αλλά και το πότε το κάνουμε αυτό. Από την άλλη η διοίκηση ελπίζω να κατάλαβε ότι δεν μετράει  μόνο το γιατί αλλάζεις κάτι, αλλά και ο τρόπος που αποφασίζεις να το κάνεις αυτό.

Όλο αυτό το σκηνικό πάντως έβγαλε στην επιφάνεια μια αλήθεια την οποία κανείς μας δεν πρέπει να κάνει ότι δεν την βλέπει, και αυτό νομίζω είναι και το ποιο σημαντικό που πρέπει  να καταλάβουμε όλοι μας,  ο οργανισμός που λέγεται ΑΕΚ συνεχίζει να βαδίζει, δυστυχώς, χέρι χέρι με την εσωστρέφεια που χρόνια τον κατατρέχει. Θες η απογοήτευση λόγω των μεγάλων προσδοκιών που είχαν δημιουργηθεί και δεν ευοδώθηκαν, θες  που πέφτουμε όλοι στην παγίδα που λέει ότι όταν αγαπάς πολύ κάτι νομίζεις ότι εσύ μόνο ξέρεις το καλό του, όπως και να έχει το αποτέλεσμα είναι ακόμα να είμαστε χωρισμένοι σε στρατόπεδα και κολλημένοι σε πρόσωπα.

Κοιτώντας την πραγματικότητα μέσα από αυτό το πρίσμα το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι χρειάζεται, η μάλλον επιβάλλεται να βρεθεί ένα σημείο αναφοράς και γρήγορα μάλιστα. Ένα σημείο το οποίο θα μας συσπειρώσει, κάνοντας μας να θυμόμαστε το τι μας ενώνει και όχι το τι μας χωρίζει. Ένα τέτοιο θα μπορούσε να είναι η αρχή των έργων για το γήπεδο ή, αν και όχι το ίδιο σημαντικό, η καλή αγωνιστική εικόνα της ομάδας, το οτιδήποτε τέλος πάντων το οποίο θα μας έκανε να μιλάμε, ακόμα και με αυτόν που δεν έχουμε την ίδια άποψη, χαμογελώντας και  όχι καυγαδίζοντας με το «αεκόμετρο» στα χέρια.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *