Ένα ντέρμπι, κάποιες αλήθειες και μια κυνική ματιά στον πάγκο…

03
Νοέμβριος
2015

Δημοσιευτηκε απo Νίκος Τσαρούχας

Δημοσιευτηκε σε Νίκος Τσαρούχας / Στήλες ΑΕΚ

0 Σχόλια

Ισόπαλο έληξε τελικά το παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό στην Λεωφόρο. Ένας αγώνας που ουσιαστικά χαρακτηρίστηκε από το «φοβάται ο Γιάννης τη γάτα και η γάτα τον Γιάννη» βέβαια η παροιμία λέει το «θεριό», αλλά ομάδα που να έμοιαζε έτσι αγωνιστικά το βράδυ της Κυριακής στην Αλεξάνδρας απλά δεν υπήρχε.

Δεν θα ασχοληθώ με την αγωνιστική ανάλυση του παιχνιδιού, άλλωστε αυτή έχει γραφτεί ήδη και μάλιστα από ανθρώπους με μεγαλύτερη γνώση, από εμένα, πάνω σε αυτά τα θέματα. Θα καταγράψω όμως κάποιες αλήθειες που αλίευσα από τα απόνερα που δημιούργησε το ντέρμπι, μάλιστα είναι τόσο αυτονόητα γνωστές σε όλους που γι’ αυτό  δεν τις αναφέρει σχεδόν κανείς.

Το χορτάρι καθρέφτης

Χιλιοειπωμένο από πολλούς μέσα σε μια χρονιά, ξεχασμένο από άλλους τόσους την περίοδο των μεταγραφών. Κάπως έτσι το ξέχασαν μάλλον και κάποια αδέλφια που αναρωτιόντουσαν το καλοκαίρι για το «που πάμε εμείς με αυτούς που έχουμε όταν οι άλλοι έχουν Εσιέν». Τελικά τον Γκανέζο δεν τον είδαμε ούτε σε αυτόν τον αγώνα αλλά δεν ξέρω αν το χειρότερο, για τον φίλαθλο του Παναθηναϊκού, είναι αυτό ή το γεγονός ότι ο αντικαταστάτης του είναι το στόπερ που είχε η ΑΕΚ στην χειρότερη ομάδα της ιστορία της. Στην απέναντι όχθη, εμείς οι φίλαθλοι της ΑΕΚ καμαρώνουμε για το δίδυμο στα χαφ που κατά την άποψη μου είναι, αν όχι το καλύτερο, σίγουρα ένα από τα καλύτερα στην κατηγορία.

Ταλέντο-φιλότιμο σημειώσατε ένα

Ο κατά τα άλλα συμπαθέστατος Κρισάντους δεν είναι φορ επιπέδου ΑΕΚ, από εκεί και πέρα όμως είναι ένας παίκτης που δεν του λείπει το φιλότιμο και η διάθεση, ότι μπορεί να δώσει σε ένα αγώνα εμένα τουλάχιστον με πείθει ότι το δίνει. Στη Λεωφόρο ο «Μάκης» έκανε ένα από τα καλύτερα του ματς με την φανέλα της ΑΕΚ και όμως μια βόλτα στα σχόλια των  σόσιαλ μίντια και σάιτ μετά το ματς σε κάνει να πιστεύεις ότι ήταν ο χειρότερος παίκτης της ομάδας. Σε πολύ λίγα θα δεις να γράφεται κάτι για τον Βάργας που για μένα ήταν η παραφωνία της ομάδας. Μπορεί να είναι νόμος το ότι στη σύγκριση μεταξύ ταλέντου και φιλότιμου το ταλέντο κερδίζει και να τον ασπαζόμαστε, αυτό όμως δεν πρέπει να μας κάνει να ξεχνάμε πως και ο ταλαντούχος και ο φιλότιμος από την στιγμή που φορούν την κιτρινόμαυρη την ίδια στήριξη χρειάζονται.

Η επίθεση νοστιμεύει μια ομάδα

Η Ένωση στο συγκεκριμένο χρονικό μομέντουμ έχει την χαρά να έχει μια πολλά υποσχόμενη άμυνα, η οποία θωρακίζεται από ένα εξαιρετικό ζευγάρι στα χαφ και μια  τετράδα ποδοσφαιρικών καλλιτεχνών (ναι και ο καλος Μπαρμπόσα τέτοιος είναι) στην μεσοεπιθετική της γραμμή. Παρόλα αυτά ένα ακόμη ντέρμπι πέρασε χωρίς η ομάδα να δείξει πράγματα στο επιθετικό κομμάτι, μπορεί η απουσία σοβαρού επιθετικού να είναι μια δικαιολογία, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι η ομάδα δεν είναι καλά δουλεμένη σε αυτόν τον τομέα. Αποτέλεσμα αυτού είναι η ομάδα, ενώ στέκεται καλά να μοιάζει άνοστη κάτι που εύχομαι να διορθώσει ο νέος προπονητής, βοηθούμενος από την διοίκηση την περίοδο του Ιανουαρίου.

Τα μάτια στον πάγκο

Θετικό το πρόσημο στην αξιολόγηση του νέου προπονητή, ο οποίος μπορεί με την είσοδο του Κορδέρο να  μείωσε μεν τις πιθανότητες να πάρει τον αγώνα, αλλά νομίζω ότι ακολούθησε τον χρυσό κανόνα που λέει ότι «αγώνα που δεν μπορείς να πάρεις φροντίζεις και να μην τον χάσεις». Στην τελική οικονομία του πρωταθλήματος  ο βαθμός στην έδρα του βασικού σου αντιπάλου, για την δεύτερη θέση, μπορεί να φανεί πολύτιμος. Μιλάω για δεύτερη θέση γιατί κακά τα ψέματα αυτός είναι πια ο στόχος της ομάδας, εκτός και αν ο Ολυμπιακός και το γύρω του σύστημα ντυθούν Άγιος Βασίλης και καλικατζαράκια και αρχίσουν τα δώρα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *